Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao

Reforma Kurii Rzymskiej zainicjowana przez Pawła VI miała służyć uproszczeniu jej działania i dostosowaniu do wymogów współczesności

Giovanni Maria Vian

Dom Papieża

Dom Papieża - foto
Autor/źródło: Pixabay, GesichtsBlitzer


Montini, który przeżył ponad trzydzieści lat w Kurii Rzymskiej, znał jak nikt inny jej historię, naturę, nieadekwatności, możliwości. Nie był to zatem przypadek, że 21 września 1963 r., dokładnie trzy miesiące po wyborze na konklawe, nowy Papież zechciał spotkać się z pracownikami Kurii i zapowiedział radykalną reformę, która została przeprowadzona w następnych latach.

Przede wszystkim na podstawie konstytucji apostolskiej Regimini ecclesiae universae, ogłoszonej 15 sierpnia 1967 r., a następnie trzech decyzji, które były bardziej widoczne dla opinii publicznej: likwidacji dworu papieskiego na mocy motu proprio «Pontificalis domus» z 28 marca 1968 r., rozwiązania sił zbrojnych na mocy postanowienia z 14 września 1970 r., w 100. rocznicę końca władzy świeckiej, i wyłączenia kardynałów, którzy ukończyli 80. rok życia, z grona wyborców uczestniczących w konklawe i z pełnienia urzędów w Kurii, na mocy motu proprio «Ingravescentem aetatem» z 21 listopada 1970 r., które poprzedziło o pięć lat kompleksową reformę wyboru papieża.

Na podstawie swojego bezpośredniego doświadczenia, które zdobył «z uprzywilejowanego punktu obserwacyjnego, jakim jest Sekretariat Stanu — doskonałe, drogie i wierne biuro wspierające Papieża w jego osobistej działalności», Paweł VI uwydatniał «spójną i elastyczną tradycję», z której zrodziła się struktura Kurii, i twierdził, że właśnie «zasadniczy związek Kurii Rzymskiej z prowadzeniem działalności apostolskiej przez Papieża jest uzasadnieniem, a wręcz chwałą tejże Kurii».

Dodając, że «winniśmy przyjmować krytykę, z którą się spotykamy, z pokorą, z namysłem, a także z wdzięcznością», i napomykając o «potrzebie uproszczenia i decentralizacji, a także rozszerzenia i przyjęcia nowych funkcji», Montini przedstawił zasadniczy powód planowanej reformy Kurii, a więc realizowanie «jej powołania do tego, by być wzorem dla całego Kościoła i dla świata świeckiego». Bo «każdy moment, każdy aspekt naszego życia rozsiewa wokół nas promienie, które mogą być korzystne, jeśli są wierne temu, czego Chrystus od nas żąda; niekorzystne, jeśli są niewierne», przypomniał Papież.

Po zakończeniu drugiej sesji Soboru, 14 stycznia 1964 r., Paweł VI spotkał się z rzymską szlachtą i arystokracją. Była to jedna z ostatnich audiencji dla arystokracji związanej z papiestwem: z prostotą, już nie jako «władca świecki», Montini powiedział: «Nie jesteśmy już dla was tym, czym byliśmy wczoraj», a to dlatego, że «historia idzie naprzód», a Papież «musi wykonywać już tylko władzę kluczy duchowych». Dlatego «stoimy teraz z pustymi rękami; nie możemy już więcej nadawać wam urzędów, beneficjów, przywilejów, korzyści związanych z systemem władzy świeckiego państwa, nie możemy też wyzyskiwać waszych posług w zakresie administracji cywilnej», zakończył.

Takie były przesłanki motu proprio, na mocy którego Paweł VI pięćdziesiąt lat temu przekształcił przestarzały dwór papieski w dom papieża, już przez Piusa XI nazywany bezpośrednio «domem ojca». Tym samym zostały zlikwidowane urzędy i nazwy, które nie odzwierciedlały już «rzeczywistości», by uwydatnić «misję zasadniczo duchową Biskupa Rzymu». W zasadniczym procesie upraszczania, który dziś kontynuuje Franciszek.


opr. mg/mg



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: papież Paweł VI reforma monarchia Kuria Rzymska Watykan kardynałowie dom papieski arystokracja władza duchowa
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W