102 organizacje łączą siły w obronie życia. Apelują do prezydenta o weto

Po tym, jak Senat przyjął bez poprawek dwie ustawy dotyczące aborcji, przedstawiciele 102 organizacji i środowisk pro-life zwrócili się do prezydenta Karola Nawrockiego o odmowę ich podpisania. W liście otwartym podkreślają, że państwo powinno chronić życie nienarodzonych dzieci i zapewniać realne wsparcie kobietom oraz rodzinom mierzącym się z trudną diagnozą.

6 listopada Senat przyjął bez poprawek obie ustawy dotyczące aborcji. Ustawę zmieniającą Kodeks karny (druk 880) poparło 56 senatorów, 34 było przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. Ustawę przywracającą przesłankę embriopatologiczną (druk 881) poparło 58 senatorów, 33 było przeciw, 3 wstrzymało się od głosu.

Pierwsza z ustaw przywraca możliwość aborcji z powodu ciężkiej choroby lub niepełnosprawności dziecka aż do momentu osiągnięcia przez nie zdolności do życia poza organizmem matki. Druga zmienia przepisy Kodeksu karnego dotyczące odpowiedzialności za nakłanianie kobiety do nielegalnej aborcji i pomoc w jej przeprowadzeniu.

Obie ustawy trafią teraz do Prezydenta RP. O odmowę ich podpisania apeluje 100 sygnatariuszy wspólnego Listu Otwartego Środowisk Obrony Życia.

List jest także konkretnym znakiem współpracy środowisk pro-life, których przedstawiciele spotkali się 5 listopada w Krajowym Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin przy KEP. Jednym z głównych tematów spotkania była potrzeba wspólnego reagowania w sprawach fundamentalnych – bez tworzenia jednej struktury i bez rezygnacji z tożsamości poszczególnych organizacji.

Sygnatariusze zwracają uwagę zarówno na potrzebę ochrony życia dziecka przed urodzeniem, jak i na sytuację kobiet znajdujących się pod presją otoczenia. Podkreślają, że państwo powinno zapewniać rodzinom mierzącym się z trudną diagnozą realne wsparcie medyczne, psychologiczne, społeczne i hospicyjne, a prawo powinno chronić kobietę przed naciskami prowadzącymi do aborcji.

Wspólny list podpisały organizacje i środowiska o bardzo różnym profilu działania – zajmujące się pomocą kobietom i rodzinom, prowadzeniem hospicjów perinatalnych, edukacją i formacją, pomocą prawną oraz działalnością społeczną na rzecz ochrony życia.

Do grona sygnatariuszy dołączyły także Fundacja Cegiełka dla Wolności Słowa oraz Katolickie Stowarzyszenie Wychowawców. Wspólny apel popierają już 102 organizacje i środowiska o różnym profilu działalności.

Autorzy listu podkreślają, że nie występują w imieniu żadnej partii politycznej i różnią się sposobami działania. Łączy ich przekonanie, że życie każdego człowieka zasługuje na ochronę, szczególnie wtedy, gdy sam nie może się obronić.

W liście zwracają się bezpośrednio do Prezydenta RP:

„Prosimy, by Pana podpis nie znalazł się pod ustawami, które odbierają ochronę najsłabszym. Niech weto będzie jasnym znakiem, że Rzeczpospolita nie odwraca się od chorego dziecka i nie zostawia matki samej wobec trudnej sytuacji oraz wywieranej na nią presji”.

Poniżej publikujemy pełną treść Listu Otwartego Środowisk Obrony Życia.

LIST OTWARTY ŚRODOWISK OBRONY ŻYCIA

DO PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ KAROLA NAWROCKIEGO

Szanowny Panie Prezydencie,

20 października 2026 roku Sejm uchwalił dwie ustawy, które odbierają ochronę tym, którzy potrzebują jej najbardziej. Chodzi o dziecko, u którego podejrzewa się ciężką chorobę lub niepełnosprawność, i o kobietę, na którą ktoś wywiera presję, by zdecydowała się na aborcję. 6 listopada Senat przyjął obie ustawy bez poprawek. Tym samym zakończył się etap parlamentarny i obie trafią teraz do Pana Prezydenta.

Zwracamy się do Pana z jednoznaczną prośbą o odmowę podpisania obu ustaw.

Piszemy jako przedstawiciele środowisk, które od lat, na różnych poziomach, bronią prawa do życia, edukują i kształtują postawy szacunku dla każdego człowieka, a także służą wsparciem i pomocą matkom, ojcom i dzieciom w najtrudniejszych chwilach ich życia. W naszych szeregach działają zarówno organizacje prowadzące pracę edukacyjną i formacyjną, jak i te zajmujące się bezpośrednim wsparciem – hospicja perinatalne, domy dla samotnych matek, telefony zaufania, poradnie i grupy wsparcia.

Jesteśmy przy rodzicach, którzy przed chwilą usłyszeli, że ich dziecko jest ciężko chore. Jesteśmy przy kobietach, które słyszą: „Usuń albo odejdę”. Dlatego wiemy, jak ważne jest poczucie bezpieczeństwa płynące ze świadomości, że prawo stoi na straży życia i chroni człowieka właśnie wtedy, gdy znajduje się w najtrudniejszej sytuacji.

Nie występujemy w imieniu żadnej partii politycznej i nie prosimy o nic dla naszych organizacji. Różnimy się drogami i sposobami działania. Łączy nas przekonanie, że życie każdego człowieka zasługuje na ochronę, szczególnie wtedy, gdy sam nie może się obronić.

Pierwsza z ustaw przywraca możliwość aborcji z powodu ciężkiej choroby lub niepełnosprawności dziecka aż do chwili, w której mogłoby ono przeżyć poza organizmem matki. Nie jest przy tym wymagana pewność diagnozy. Wystarczy „duże prawdopodobieństwo”.

Rodzice, którzy słyszą najtrudniejszą diagnozę, potrzebują najlepszej opieki medycznej, psychologicznej, duchowej i społecznej. Potrzebują hospicjum perinatalnego i pewności, że państwo ich nie zostawi. Nie potrzebują prawa, które jako rozwiązanie ich dramatu wskazuje śmierć dziecka.

Diagnoza nie może być wyrokiem śmierci. Choroba nie odbiera godności. Niepełnosprawność nie odbiera prawa do życia.

Równie stanowczo sprzeciwiamy się drugiej z ustaw zmieniającej Kodeks karny. Znosi ona odrębną odpowiedzialność karną za nakłanianie kobiety do nielegalnej aborcji i za pomoc w jej przeprowadzeniu, także wtedy, gdy dziecko jest już zdolne do życia poza organizmem matki. Ponadto ustawa ogranicza odpowiedzialność karną za nakłanianie do nielegalnej aborcji i za pomoc w jej przeprowadzeniu, gdy skutkiem tych działań jest śmierć kobiety.

Z codziennej pracy wiemy, jak wygląda taka presja: „Nie stać nas na dziecko”, „Zniszczysz sobie życie”, „Wybieraj: ja albo dziecko”. Nie zawsze jest to przemoc czy bezprawna groźba w rozumieniu prawa. Często jest to strach przed porzuceniem, samotnością i utratą środków do życia.

Ta ustawa nie chroni kobiet. Chroni tych, którzy na nie naciskają. Państwo powinno robić wszystko, by żadna kobieta nie czuła, że aborcja jest wyjściem z trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Nie powinno usuwać prawnych barier, które chronią ją przed nakłanianiem do aborcji.

Panie Prezydencie, z uznaniem przyjmujemy dotychczasowe deklaracje i działania Pana Prezydenta na rzecz ochrony wartości, na których opiera się Rzeczpospolita. Prosimy, by także w tej sprawie Pana decyzja była jednoznacznym świadectwem ochrony życia najsłabszych.

Prosimy, by Pana podpis nie znalazł się pod ustawami, które odbierają ochronę najsłabszym. Niech weto będzie jasnym znakiem, że Rzeczpospolita nie odwraca się od chorego dziecka i nie zostawia matki samej wobec trudnej sytuacji oraz wywieranej na nią presji.

W tej sprawie mówimy jednym głosem:

Każde ludzkie życie jest warte ochrony. Każde.

Z wyrazami szacunku

SYGNATARIUSZE

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.