Liturgia na dzisiaj:

Pierwsze czytanie

Dn 7, 9-10. 13-14

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła — płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi.

Patrzałem w nocnych widzeniach, a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Psalm responsoryjny

Ps 97, 1-2. 5-6. 9 (R.: por. 1a i 9a)

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Pan króluje, wesel się, ziemio, *
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego, *
prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu.

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, *
przed obliczem Władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa *
i wszystkie ludy widzą Jego chwałę.

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Ponad całą ziemią *
Ty jesteś wywyższony
i nieskończenie wyższy *
od wszystkich bogów.

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Drugie czytanie

2 P 1, 16-19

Czytanie z Drugiego listu świętego Piotra Apostoła

Najmilsi:

Nie za wymyślonymi mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale nauczaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości.

Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie». I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej.

Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 17, 5c

Alleluja, alleluja, alleluja

To jest mój Syn umiłowany,
w którym mam upodobanie,
Jego słuchajcie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 17, 1-9

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego, Jana, zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło.

A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».

Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie».

Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli.

A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się». Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wstań, nie lękaj się!

Maciej Górnicki Maciej Górnicki

Przeżycie religijne. Niesamowite zdarzenie – zobaczyć chwałę Bożą. Na własne oczy ujrzeć Mojżesza i Eliasza. Trudno dziwić się Piotrowi, że jego emocje wzbudziły się i natychmiast chciał działać, stawiać namiot dla Jezusa, dla Mojżesza i dla Eliasza.

Czy podobnie nie jest z każdym z nas, współczesnym uczniem Jezusa? Gdy doznamy religijnego doświadczenia, nasze emocje skłaniają nas do działania. Takim doświadczeniem może być dar nawrócenia po wielu latach, może być doświadczenie obecności i działania Boga w sanktuarium, na pielgrzymce czy podczas uroczystości religijnych. Może to być także poruszenie serca podczas rekolekcji. A może po prostu – ciche doświadczenie obecności Bożej podczas adoracji przed Najświętszym Sakramentem. Każde z tych doświadczeń może być prawdziwe i nie chodzi o to, aby je negować. Nasze emocje, nasze wewnętrzne poruszenie są także autentyczne i ich również nie trzeba ukrywać. Trzeba jednak umieć odróżnić to, co jest działaniem Boga od tego, co jest naszą reakcją. Mówi o tym św. Ignacy Loyola, zwracając uwagę na to, że każde poruszenie duchowe trzeba rozeznać, aby nie pójść za własnymi pomysłami w sferze religijnej, albo co gorsza – za podszeptem złego ducha, który czai się za naszymi plecami i usiłuje wykorzystać nasz entuzjazm do tego, aby nas zwieść.

Co więc trzeba robić? Zamiast „stawiać namioty” Bogu – czyli robić coś dla Boga, trzeba nauczyć się słuchać Boga. To znacznie trudniejsze, niż się wydaje. Jego głos jest zazwyczaj subtelny, nienarzucający się i trzeba nauczyć się rozpoznawać ten głos. Mamy być jak owce, które rozpoznają głos swojego pasterza i idą za nim. Sztuka duchowego rozeznania to coś, co można teoretycznie poznać w kilka dni, czytając Ćwiczenia duchowe Ignacego Loyoli, ale w praktyce uczymy się jej całe życie. „Mamy mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeśli będziecie przy niej trwali, jak przy lampie” – pisze św. Piotr. To ważna wskazówka dla nas. Trwanie przy Słowie Bożym, regularne wczytywanie się w nie i odnoszenie do własnego życia jest tym, co uczy nas rozpoznawać głos Boga. To Słowo Boże jest lampą, nie moje emocje, które rodzą się podczas religijnych przeżyć. Pamiętajmy o tym.

Wstań, nie lękaj się – mówi do ciebie Bóg. Masz światło, które poprowadzi cię przez życie – to światło Bożego Słowa. Czytaj je, słuchaj go i idź za nim.