Drodzy Czytelnicy, dzisiejsze czytania stawiają przed nami jedno z najtrudniejszych pytań wiary: co robić, kiedy Bóg milczy? Prorok Habakuk patrzy na świat pełen przemocy i niesprawiedliwości. Widzi, że zło zdaje się triumfować, a ludzie bezbożni odnoszą zwycięstwo. Dlatego zdobywa się na niezwykłą szczerość wobec Boga: „Czemu milczysz, gdy bezbożny pożera uczciwszego od siebie?”. To pytanie człowieka, który wierzy, ale nie rozumie. I właśnie dlatego Habakuk może być nam tak bliski. Ileż to razy i nam zdarzało się pytać: Boże, gdzie jesteś? Dlaczego pozwalasz na cierpienie niewinnych? Dlaczego nie odpowiadasz na moją modlitwę? Dlaczego zło tak często wydaje się silniejsze od dobra?

Zwróćmy uwagę na fakt, że nawet w takiej sytuacji prorok nie otrzymuje łatwego wyjaśnienia. Bóg nie odsłania przed nim wszystkich tajemnic swoich planów. Wzywa go natomiast do wierności i cierpliwości: „Jeśli się opóźnia, ty jej oczekuj”. A potem padają słowa, które staną się jednym z najważniejszych zdań całego Pisma Świętego: „Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności”. Wiara okazuje się więc nie tylko przekonaniem, że Bóg istnieje. Wiara to trwanie przy Bogu także wtedy, gdy Go nie rozumiem; ufność, kiedy jeszcze nie widzę rozwiązania; pozostanie wiernym, kiedy wszystko wokół podpowiada, że nie ma to sensu. To bardzo ważna wskazówka dla nas.

Podobną lekcję otrzymują Apostołowie w Ewangelii. Nie potrafią uwolnić cierpiącego chłopca od złego ducha. Jezus mówi wtedy: „O plemię niewierne i przewrotne!”. Uczniowie pytają później: „Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?”. Odpowiedź Chrystusa jest jednoznaczna: „Z powodu małej wiary waszej”. Nie chodzi o magiczną moc człowieka ani o jego niezwykłe zdolności. Moc ucznia Chrystusa rodzi się z całkowitego oparcia się na Bogu.

Jezus mówi, że wiara wielkości ziarnka gorczycy może przenosić góry. Tymi górami bywają dzisiaj nasze lęki, grzechy, nałogi, rodzinne konflikty, zniechęcenie, utrata nadziei czy sytuacje, wobec których czujemy się całkowicie bezradni. Czasami próbujemy je przesuwać wyłącznie własnymi siłami, a kiedy się nie udaje – rezygnujemy. Tymczasem Jezus przypomina: najpierw uwierz, zaufaj i zacznij się modlić.

Oba dzisiejsze czytania spotykają się więc w jednym słowie: wiara. Habakuk uczy nas wierzyć, kiedy Bóg milczy. Apostołowie uczą się wierzyć, kiedy własne siły zawodzą. A Chrystus zapewnia nas, że nawet mała, lecz prawdziwa wiara może dokonać rzeczy po ludzku niemożliwych. Dlatego kiedy przychodzi doświadczenie, nie pytajmy jedynie: „Dlaczego, Boże?”. Spróbujmy powiedzieć: „Panie, nie rozumiem, ale ufam Tobie. Nie widzę jeszcze drogi, ale wiem, że Ty ją widzisz. Pozostanę przy Tobie i będę czekał”. Bo sprawiedliwy żyje dzięki wierze, a dla tego, kto naprawdę zaufał Bogu, żadna góra nie jest nie do pokonania.