Liturgia na dzisiaj:

Pierwsze czytanie

Rdz 12, 1-4a

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg rzekł do Abrama: «Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy tobie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i Ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi».

Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał.

Psalm responsoryjny

Ps 33

Ps 33 (32), 4-5. 18-19. 20 i 22 (R.: por. 22)
Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Słowo Pana jest prawe, *
a każde Jego dzieło godne zaufania.
On miłuje prawo i sprawiedliwość, *
ziemia jest pełna Jego łaski.

Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, *
na tych, którzy oczekują Jego łaski,
aby ocalił ich życie od śmierci *
i żywił ich w czasie głodu.

Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Dusza nasza oczekuje Pana, *
On jest naszą pomocą i tarczą.
Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska, *
według nadziei pokładanej w Tobie.

Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Drugie czytanie

2 Tm 1, 8b-10

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najdroższy:

Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii mocą Bożą! On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami. Ukazana zaś została ona teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który zniweczył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 17, 5

Chwała Tobie, Królu wieków

Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

Mt 17, 1-9

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».

Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!» Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli.

A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Światło na czas próby

ks. Marian Machinek MSF ks. Marian Machinek MSF

Ewangelia o przemienieniu Chrystusa zdaje się nie pasować do okresu Wielkiego Postu. W scenie tej pojawia się przecież Chrystus uwielbiony, zwycięski, jaśniejący, cały odziany w światło. Obecność Mojżesza i Eliasza, symbolizujących Prawo i Proroków, a więc całą starotestamentalną skarbnicę słowa Bożego i zapowiedzi nadchodzącego Mesjasza, potwierdzają, że wszystko spełnia się w Jezusie. Jest to niewątpliwie scena tryumfu. Trudno się dziwić, że Piotr pragnie tę chwilę zatrzymać. Gdy ona trwa, wszystkie pytania i wątpliwości pierzchają, a pozostaje tylko pewność i zachwyt. Chwila przemienienia Jezusa mija, jednak nie jest ona jedynie jakąś krótkotrwałą ekstazą. Jest doświadczeniem obecności Boga, które odciska głęboki ślad w duszy. Głos Ojca, jaki się rozlega, potwierdza autorytet Jezusa, a więc także upewnia Apostołów, że trwając przy Nim, nie zawiodą się.

I właśnie o to zapewne chodziło Jezusowi, by pamięć o tej chwili ochroniła Apostołów od całkowitej rozpaczy, kiedy dramat Golgoty przyćmi wszystkie wspomnienia Jego cudów, nauk i poleceń, jakich im udzielał. Mimo kruchości ich wiary, która zostanie boleśnie obnażona w chwili pojmania i męki Chrystusa, Apostołowie będą mieli do czego wracać. Pamięć o głębokim doświadczeniu uwielbionego Pana będzie potrzebowała jedynie iskry, by znowu zapłonąć żywym ogniem nadziei, że Pan mimo wszystko okaże się silniejszy od śmierci.

Scena przemienienia Jezusa wskazuje na pewien istotny rys wiary w Boga, już od czasów Starego Testamentu. Izrael przechowuje w pamięci i regularnie przywołuje wielkie dzieła Boże, jakie faktycznie wydarzyły się w przeszłości. I chociaż dokonane zostały przed wiekami, to jeśli Bóg wtedy miał moc, to i dzisiaj ją ma.

Warto przechowywać w pamięci chwile, gdy Bóg daje nam doświadczyć Jego obecności. Wspomnienia tego rodzaju przeżyć bledną wprawdzie z biegiem czasu, jak wszystkie inne wspomnienia, ale jeśli nie były jedynie powierzchowne, pozostaje po nich na dnie serca osad chwały. W chwili próby stanowi on barierę, która chroni przed całkowitą kapitulacją i stoczeniem się w przepaść.

Patroni: