Niedawno ks. Jerzy Szymik opublikował w Gościu Niedzielnym artykuł pt. „List do młodego księdza”, który wywołał sporą polemikę, nie tylko wśród księży. Przypomniał w nim to, co Pan Jezus powiedział słowami i życiem, a o czym często zapominamy. Miłość jest dawaniem siebie, a w tym świecie oznacza to również cierpienie. Jeśli chcemy naśladować Chrystusa w miłości, musimy być  również gotowi na przyjęcie, tak jak On, krzyża na każdy dzień. Choć list jest skierowany do księży (nie tylko młodych) warto, aby go przeczytał każdy, kto na serio traktuje swoje powołanie do świętości. U niektórych ten krótki tekst, napisany pięknym i poruszającym stylem, wywołał oburzenie. Zarzucono księdzu Szymikowi, że skupił się na potrzebie wyrzeczenia i przyjęciu cierpienia, co przecież nie jest jedynym wymiarem naśladowania Chrystusa. Niektóre z tych polemik są poważne i warte zastanowienia, np. wypowiedź abp Galbasa, inni niestety zaatakowali śląskiego kapłana i poetę, nie starając się zrozumieć ani jego, ani prawdy Ewangelii o której pisze.

Piszę o tym, bo jeśli tekst ks. Szymika sprowokował negatywne reakcje, to jaką polemikę powinna wywołać  dzisiejsza Ewangelia? Nie wypada polemizować z Panem Jezusem, ale owszem, Jego słowa powinny nas poruszyć, wręcz wstrząsnąć. Skoro jednak jest to Słowo Boże, trzeba je starać się je zrozumieć i przyjąć. Słowa naszych bliźnich też warto starać się zrozumieć, zanim się je przyjmie lub odrzucić. Z pomocą Ducha Świętego zawsze odkryjemy, że za każdym, nawet szokującym słowem Chrystusa, stoi miłość. Ostatecznie, najmocniej przemówił do nas przez krzyż, swoją mękę i zmartwychwstanie.

Kim jest sługa? Ten, który służy, wypełniając wolę swego pana. Taki jest sens naszego istnienia – wypełnić wolę naszego Stwórcy. W niczym nie przeczy to prawdzie o tym, że jesteśmy Jego dziećmi i Jego przyjaciółmi. O świętych mówimy, że są przyjaciółmi Boga, a równocześnie, w trakcie procesu beatyfikacyjnego, Kościół nadaje im oficjalny tytuł „sługa/służebnica Boża”.

Czy jednak Bóg nie powinien mi okazać wdzięczności, kiedy staram się Mu wiernie służyć? Otóż zaskakująca, choć wcale nie brutalna prawda jest taka, że nie powinien. Nie po-winien, bo nic nie jest mi winien. Ja istnieję dlatego, że On tego chciał. Mam niezbywalną godność, bo wpisał ją w moją naturę. Chce mojego szczęścia wiecznego i do tego mnie powołuje – bo tak postanowił przed założeniem świata. On mi daje wszystko, więc nie może mieć wobec mnie długu wdzięczności. Byłoby to sprzeczne z rozumem. Ma mi dziękować za to, że mnie kocha? Ma mi płacić za swoją miłość? To On zawsze mi daje, a ja mogę przyjmować Jego dary. Ja zaś jestem Mu winien wdzięczność, za dar, nie za płatną usługę.

Kiedy jednak jestem dobrym sługą, z miłości wypełniam Jego wolę, wtedy w pełni przyjmuję Jego dary. Najważniejszym z nich jest łaska, której pełnią jest życie wieczne. Nazywamy to nagrodą, bo nie mamy lepszych słów, nasz język jest bardzo ograniczony wobec nieskończonej miłości Boga. Jednak szczęście obcowania z Nim, teraz i w wieczności, jest prostą konsekwencją wypełniania Jego woli. Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Te słowa nas nie dziwią, jeśli przypomnę sobie, jakie jest Jego najważniejsze polecenie, z którego wynikają wszystkie inne „rozkazy”. A polecenie to, zawarte jeszcze w Starym Testamencie, brzmi: Świętymi bądźcie, jak jestem święty (Kpł 19, 2; 1 P 1, 15-16)