10
lipca
piątek
XIV Tydzień zwykły
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Oz 14, 2-10
Psalm responsoryjny:
Ps 51
Werset przed Ewangelią:
J 16, 13a; 14, 26d
Ewangelia:
Mt 10, 16-23

Patroni:

  • św. Feliks, Filip, Witalis, Marcjalis, Aleksander, Sylan i January ,
  • św. Rufina i Sekunda,
  • św. Anatolia i Wiktoria,
  • św. January i Marinus,
  • św. Apoloniusz z Sardes,
  • św. Leoncjusz, Maurycy, Daniel, Antoni, Anicet, Sisinnus i towarz. ,
  • św. Bianor i Sylwan,
  • św. Pascharius,
  • św. Amalberga,
  • św. Piotr Vincioli,
  • św. Kanut,
  • św. Maria Gertruda od św. Zofii de Ripert d'Alauzin i Agnieszka od Jezusa {Sylvia} de Romillon·,
  • bł. Emmanuel Ruiz i towarz.

Liturgia na dzisiaj:

Pierwsze czytanie

Oz 14, 2-10
Czytanie z Księgi proroka Ozeasza

Tak mówi Pan:

«Wróć, Izraelu, do Pana, Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną swą winę. Zabierzcie z sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego: „Usuń cały grzech, a przyjmij to, co dobre, zamiast cielców dajemy Ci nasze wargi. Asyria nie może nas zbawić; nie chcemy już wsiadać na konie ani też mówić: nasz boże do dzieła rąk naszych. U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota”.

Uleczę ich niewierność, szczodrze obdarzę ich miłością, bo gniew mój odwrócił się od nich. Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i jak topola zapuści korzenie. Rozwiną się jego latorośle, będzie wspaniały jak drzewo oliwne, woń jego będzie jak woń Libanu.

I wrócą znowu, by usiąść w mym cieniu, i zboża uprawiać będą, winnice sadzić, których sława będzie tak wielka, jak wina libańskiego. Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami? Ja go wysłuchuję i Ja na niego spoglądam, Ja jestem jak cyprys zielony i Mnie zawdzięcza swój owoc. Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył? Bo drogi Pańskie są proste; kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy».

Psalm responsoryjny

Ps 51
Ps 51 (50), 3-4. 8-9. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 17b)
Usta me będą głosić Twoją chwałę

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, *
naucz mnie tajemnic mądrości.
Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty, *
obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Przywróć mi radość Twojego zbawienia *
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Panie, otwórz wargi moje, *
a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 16, 13a; 14, 26d

Alleluja, alleluja, alleluja

Gdy przyjdzie Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy
i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 10, 16-23
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich apostołów:

«Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie.

Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. Nawet przed namiestników i królów będą was prowadzić z mego powodu, na świadectwo im i poganom. Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was.

Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego. Zaprawdę, powiadam wam: Nie zdążycie obejść miast Izraela, nim przyjdzie Syn Człowieczy».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Owce i wilki

ks. Janusz Chyła ks. Janusz Chyła

Owce i wilki  

Ewangelia nie służy do tego, abyśmy robili rachunek sumienia innym, lecz w pierwszej kolejności sobie. Może się bowiem okazać, że dzisiejsze słowo odnosi się do nas, ale nie tak, jakbyśmy chcieli. I wilkami, sędziami, braćmi, którzy wydają braci na śmierć, ojcami, wydającymi synów, rodzicami występującymi przeciw dzieciom jesteśmy my sami. 

Chrystus zaprasza nas do przemiany życia. Do ewangelicznego radykalizmu. Do udziału w misji Tego, który został posłany jak owca między wilki.

Owce nie mogą przyjaźnić się z wilkami, ponieważ wyznacznikiem ich życia nie jest poprawność polityczna i nadążanie za duchem tego świata, lecz za Duchem Świętym. W ten sposób przez swoje świadectwo mogą sprawić, że to, co w ludziach jest wilczego, przemieni się także w łagodność owiec.

Powodem krytyki uczniów Jezusa – poza nienawiścią do Ewangelii – może być także dramatyczne wołanie o wierność jej wymogom. Świat bowiem potrzebuje jednoznacznych świadków gotowych oddać całe życie Mesjaszowi, a nawet oddać życie za Mesjasza. Pozornie przegrany staje się wówczas zwycięzcą.