25
stycznia
niedziela
III Tydzień zwykły
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Iz 8, 23b – 9, 3
Psalm responsoryjny:
Ps 27
Drugie czytanie:
1 Kor 1, 10-13. 17
Werset przed Ewangelią:
Mt 4, 23
Ewangelia:
Mt 4, 12-23

Patroni:

Liturgia na niedzielę:

Pierwsze czytanie

Iz 8, 23b – 9, 3
Czytanie z Księgi proroka Izajasza

W dawniejszych czasach upokorzył Pan krainę Zabulona i krainę Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę do morza, wiodącą przez Jordan, krainę pogańską. Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują w żniwa, jak się weselą przy podziale łupu. Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy, jak w dniu porażki Madianitów.

Psalm responsoryjny

Ps 27
Ps 27 (26), 1bcde. 4. 13-14 (R.: 1b)

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

O jedno tylko Pana proszę i o to zabiegam, †
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu *
po wszystkie dni mego życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Drugie czytanie

1 Kor 1, 10-13. 17
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Upominam was, bracia, w imię Pana naszego, Jezusa Chrystusa, abyście żyli w zgodzie i by nie było wśród was rozłamów; abyście byli jednego ducha i jednej myśli. Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: «Ja jestem od Pawła, a ja od Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa». Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?

Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 4, 23
Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 4, 12-23
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło».

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim.

A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

[Wersja krótsza: Mt 4, 12-17]
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło».

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Strategia ewangelizacji

ks. Marian Machinek MSF ks. Marian Machinek MSF

Głoszenie Dobrej Nowiny o Bogu, który jest miłosierną Miłością i chce odkupić człowieka, jest niewątpliwie samym centrum posłannictwa Jezusa. Wezwanie do nawrócenia to nawoływanie  do zrobienia zdecydowanego kroku w stronę Boga i przyjęcia Jego niezwykłej bliskości. Kiedy Jezus mówi o Bożym Królestwie, używając odpowiadającego religijnej wrażliwości i mentalności Izraela zwrotu: „Królestwo Niebios”, nie ma na myśli określonego  obszaru na mapie lub jakiejś nadnaturalnej fali Boskich fluidów. Królestwo przychodzi w Nim. On sam jest Królestwem Niebios. A ponieważ nie stwarza On żadnych barier, właściwych dla królów, ale jest dostępny, na wyciągnięcie ręki, dlatego to stwierdzenie o bliskości Królestwa trzeba rozumieć bardzo dosłownie.

Obok treści tego pierwszego Jezusowego głoszenia należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię. Ewangelista Mateusz pokazuje, że Jezus dokonuje także precyzyjnych strategicznych decyzji, które są związane z jego misją. Pierwszą z nich jest wybór miejsca zamieszkania. Jezus wybiera Kafarnaum, które jest oddalone zarówno od jego rodzinnego Nazaretu, jak i od  religijnego centrum – Jerozolimy. Chociaż położone na pograniczu, Kafarnaum pełniło funkcję ważnego lokalnego węzła handlowego, zbudowanego nad Jeziorem Tyberiadzkim, posiadającego rzymski garnizon i odwiedzanego przez karawany wędrujące między Damaszkiem a Egiptem.

Drugą strategiczną decyzją jest wybór uczniów. Od samego początku swojej działalności Jezus formuje wspólnotę uczniów. Słyszą oni wielokrotnie treść Ewangelii, mogą zapytać o to, czego nie rozumieją, widzą cuda, które dokonuje Jezus, a także to, jak odnosi się zarówno do zwolenników, jak i do przeciwników, wolno im być z Mistrzem także prywatnie. Z tej bliskości rodzi się ich nowa tożsamość naocznych świadków i głosicieli, którzy będą zdolni przechować treść Dobrej Nowiny nieskażoną i przekazać ją następnym pokoleniom.

Jezus uwzględnia zatem wszystkie czysto ludzkie okoliczności, wpisuje się niejako ze swoim posłannictwem w warunki, jakie zastaje. To jest lekcja, którą Kościół w kontynuowaniu Jezusowego dzieła ewangelizacji świata zawsze musi pilnie odrabiać.  

reklama