Słowa Chrystusa z dzisiejszej Ewangelii brzmią niepokojąco. To „kochać bardziej”, którego domaga się Jezus, może wydać się niemożliwe do spełnienia, szczególnie wtedy, gdy trzeba by poświęcić tak drogie nam relacje z osobami najbliższymi: ojcem, matką, dziećmi, albo nawet trzeba by poświęcić własne życie. Rozumienie tych słów jako wyrazu zaborczości Jezusa nie byłoby jednak dobrym tropem. Jezus po prostu uzmysławia nam, że miłość – ta najpotężniejsza i wielokształtna siła, działająca w każdym ludzkim sercu, musi zostać właściwie uporządkowana.

Jezus domaga się dla siebie większej miłości właśnie dlatego, że żadne ludzkie więzi nie są w stanie zbawić człowieka. Nie oznacza to, że są one złe same w sobie, ale dopiero, gdy zostaną wpisane w miłość do Boga, uzyskują właściwe dla siebie miejsce w życiu człowieka. Kiedy się kocha kogokolwiek miłością ślepą, pozbawioną właściwej miary, to owocem jest nie tylko gorzkie rozczarowanie. Taka ślepa miłość oznacza także obciążenie osób kochanych ciężarem, którego nie będą potrafili unieść. Emocjonalne i egzystencjalne zakleszczenie się na kimkolwiek, nawet wtedy, gdy byłaby to osoba najbliższa, pociąga za sobą fatalne konsekwencje.

Jezusowi chodzi nie tylko o właściwe miejsce miłości do bliźnich, kimkolwiek by byli. Chodzi też o właściwe miejsce miłości do samego siebie. W każdym ludzkim sercu jest obecny mocny impuls troski o siebie. Jest on naturalny, ale jeżeli człowiek jako świadoma i dojrzała osoba nie umieści go we właściwym miejscu w swojej hierarchii wartości, potrafi on przekształcić się w egocentryczny, niszczący potencjał. Bardzo szybko zaczyna wpływać na codzienne decyzje, sposób postępowania i wartościowania – po prostu zaczyna rządzić życiem. Zamknięty w obsesyjnej trosce o własny dobrostan i traktujący innych jako środki do osiągania własnych celów, człowiek wykrzywia się i ostatecznie zastyga w poczuciu frustracji i w wiecznych pretensjach do całego świata.

Klamrą spinającą te różne wymiary miłości jest miłość do Jezusa. Jej priorytet sprawia, że chociaż wydaje się, że tracimy na jej rzecz inne wymiary miłości, do których tak bardzo przylgnęliśmy sercem, w rzeczywistości wszystkie je na nowo zyskujemy – oczyszczone i uporządkowane.