W okresie Bożego Narodzenia wielokrotnie pojawia się w liturgii słowa postać Jana Chrzciciela. Jest to postać pełna kontrastów, w której zdecydowanie, pewność siebie i bezkompromisowość łączą się z bolesnym zamętem i doskwierającą niepewnością oraz lekcjami pokory, które musi odrobić. Ewangelista Jan pokazuje nam go dzisiaj doświadczającego przebłysku pewności, że oto stoi przed nim Ten, którego zapowiedź nadawała sens jego zaangażowaniu. Zadaniem Jana było przygotować drogę, „aby On się objawił Izraelowi”. Jan wyznaje, że „ujrzał Ducha”, doświadczył w Duchu Świętym i rozpoznał w tłumie pokutników Tego, którego nikt inny nie dostrzegał. 

Tym samym jego życiowe zadanie zostało spełnione i dobiega końca. Patrząc po ludzku – a nie ma powodu by sądzić, że Jan odczuwał to inaczej – w takich sytuacjach radość i duma miesza się z żalem i niepewnością jutra. Trzeba zejść ze sceny, trzeba zrobić miejsce dla Tego, który będzie chrzcił nie tylko wodą, ale Duchem Świętym. To właśnie koncentracja na szukaniu i wypełnianiu Bożej woli pozwala Janowi na postawienie kropki nad „i”. Nie ociąga się, nie zwleka, ale składa jednoznaczne świadectwo: To jest rzeczywiście Syn Boży, oczekiwany Mesjasz! I chociaż, jak wiemy z innych fragmentów Ewangelii, jeszcze nieraz udziałem Jana będą bolesne pytania, to jednak zapewne ta chwila rozpoznania Mesjasza będzie go niosła nad przepaściami wszelkich wątpliwości.

To piękne określenie, które można odczytać niemalże jak jedno z imion Jezusa: Ten-Który-Chrzci-Duchem-Świętym. On nie tylko zapowiada, ogłasza, naucza czy napomina. On otwiera dostęp do Ojca niebieskiego poprzez udzielenie człowiekowi Bożego Ducha. To właśnie w tym Duchu, nigdy jedynie o własnych siłach, człowiek może uzyskać dostęp do Boskiego Źródła. I nie traci orientacji w codzienności, mimo wszelkich ludzkich słabości. Duch Boży pozwala nie tylko lepiej rozpoznać to, co tu i teraz jest Bożą wolą, ale także dodaje mocy, by rozpoznaną wolą Bożą żyć. Nie na darmo mistycy określają Ducha Świętego jako „Duszę naszej duszy”.