3
marca
niedziela
III Tydzień Wielkiego Postu
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:
Wj 20, 1-17
Psalm responsoryjny:
Ps 19 (18), 8-9. 10-11 (R.: por. J 6, 68c)
Drugie czytanie:
1 Kor 1, 22-25
Werset przed Ewangelią:
J 3, 16
Ewangelia:
J 2, 13-25

Patroni:

  • św. Marinus i Asteriusz,
  • św. Emeryt i Cheledoniusz,
  • św. Cleonicus i Eutropiusz,
  • św. Tycjan,
  • św. Winwalceus,
  • św. Arthellais,
  • św. Anzelm,
  • św. Kunegunda,
  • bł. Fryderyk,
  • bł. Piotr Geremia,
  • bł. Jakubin de' Canepacci,
  • bł. Liberat Weiss, Samuel Marzorati i Michał Pio {Fasolus} da Zerbo ,
  • bł. Piotr Renat Rogue,
  • św. Teresa Eustochia {Ignacja} Verzeri,
  • bł. Innocenty z Berzo {Jan} Scalvinoni,
  • św. Katarzyna Drexel
Kolor szat: fioletowy

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Wj 20, 1-17
Czytanie z Księgi Wyjścia

W owych dniach mówił Bóg wszystkie te słowa:

«Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!

Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią!

Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, bo Ja, Pan, Bóg twój, jestem Bogiem zazdrosnym, który za nieprawość ojców karze synów do trzeciego i czwartego pokolenia, tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, w błahych rzeczach, bo nie pozwoli Pan, by pozostał bezkarny ten, kto wzywa Jego Imienia w błahych rzeczach.

Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz się trudził i wykonywał wszystkie swoje zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem Pana, Boga twego. Nie będziesz przeto w dniu tym wykonywał żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani przybysz, który przebywa w twoich bramach. W sześć dni bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, siódmego zaś dnia odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.

Czcij twego ojca i twoją matkę, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje.

Nie będziesz zabijał.

Nie będziesz cudzołożył.

Nie będziesz kradł.

Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.

Nie będziesz pożądał domu twojego bliźniego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twego bliźniego».

[Wersja krótsza: Wj 20, 1-3. 7-8. 12-17]

Psalm responsoryjny

Ps 19 (18), 8-9. 10-11 (R.: por. J 6, 68c)
Słowa Twe, Panie, dają życie wieczne

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Słowa Twe, Panie, dają życie wieczne

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
Cenniejsze nad złoto, nad złoto najczystsze, *
słodsze od miodu płynącego z plastra.

Słowa Twe, Panie, dają życie wieczne

Drugie czytanie

1 Kor 1, 22-25
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków – Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 3, 16
Chwała Tobie, Słowo Boże

Tak Bóg umiłował świat,
że dał swojego Syna Jednorodzonego;
każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

J 2, 13-25
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie».

W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo».

Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»

On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Kiedy zaś przebywał w Jerozolimie w czasie Paschy, w dniu świątecznym, wielu uwierzyło w Jego imię, widząc znaki, które czynił. Jezus natomiast nie zawierzał im samego siebie, bo wszystkich znał i nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co jest w człowieku.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Boży Wojownik

ks. Marian Machinek MSF ks. Marian Machinek MSF

Chociaż od wieków czytamy te same ewangelie, to w wyobraźni naszej powstaje wiele obrazów Jezusa. Jest ich zapewne tyle, ilu jest ludzi. Wystarczy spojrzeć z jednej strony na przedstawienia Jezusa z otwartym sercem, tak popularne w pierwszej połowie XX w. i wiszące na ścianie w większości tradycyjnych katolickich domów, a z drugiej – na postać Jezusa z filmu „The Chosen”, która tak sugestywnie przemawia do współczesnych młodych. Różne wrażliwości i typy pobożności podkreślają różne cechy postaci Jezusa. W najnowszej historii pojawiały się więc wyobrażenia Jezusa-rewolucjonisty, Jezusa- pacyfisty, Jezusa-anarchisty, Jezusa-wędrownego filozofa, Jezusa-nauczyciela etyki, Jezusa-cudotwórcy, itd. Jezus, który wyłania się z kart Ewangelii, nie daje się jednak w żaden sposób zdefiniować ani zaszufladkować na potrzeby jakiejś chwilowej idei.

Scena wypędzenia przekupniów ze świątyni jerozolimskiej przekracza wiele szablonowych wyobrażeń o Jezusie. Wobec tak głęboko zakorzenionego handlu w obrębie świątyni, uznanego już wówczas za normalny element kultu świątynnego, Jezus sięga po spektakularny język czynnego sprzeciwu, używając siły wobec przekupniów. Dla tych, którym bliskie jest nauczanie Jezusa o potrzebie łagodności, nadstawianiu drugiego policzka i wyrzeczeniu się przemocy wobec winowajców, a nawet nieprzyjaciół, widok Jezusa smagającego przekupniów biczem ze sznurków, będzie zapewne trudny do przyjęcia.

Należy interpretować ten gest Jezusa podobnie do gestów starotestamentalnych proroków – jako „czynność symboliczną”. Jest ona wyrazista i mocna, chociaż nie ma na celu zrobienia komukolwiek realnej krzywdy – biczem ze sznurków trudno byłoby ją wyrządzić. Jezus wyraża tą czynnością to, co Stary Testament nazywa gniewem Boga. Nie jest to jakiś niekontrolowany wybuch negatywnych emocji, płynący z potrzeby zemsty czy dania nauczki tym, którzy Go lekceważą. Bóg po prostu zdecydowanie sprzeciwia się złu. Nie chce zła i w żadnym wypadku mu nie sprzyja. A ta postać zła, która doprowadza do uczynienia z miejsca świętego zwykłego targowiska, jest dla Niego szczególnie odrażająca, bo ostatecznie korumpuje także samego człowieka.

Dodając swój komentarz, wskazujący już nie na zewnętrzną świątynię, ale na świątynię swojego Ciała, Jezus zapowiada swoje zmartwychwstanie – „odbudowanie” po trzech dniach zniszczonej przez ludzi świątyni, którą jest On sam. Jednocześnie pokazuje, że każda ludzka osoba jest Bożą świątynią. I jako miejsce jeszcze bardziej święte, niż budynek z kamieni, również ona musi być strzeżona od zbezczeszczenia. Wielki Post to także czas usunięcia z niej tego, co ją zatruwa i profanuje.