lipca

piątek

Wspomnienie św. Kingi, dziewicy

Rok liturgiczny: A/II

Pierwsze czytanie:

Jr 3, 14-17

Psalm responsoryjny:

Jr 31, 10. 11-12b. 13 (R.: por. 10d)

Werset przed Ewangelią:

Łk 8, 15

Ewangelia:

Mt 13, 18-23

Patroni:

św. Sarbeliusz {Józef} Makhlúf (Szarbel),
św. Krystyna,
św. Wiktoryn,
św. Fantinus,
św. Eufrazja,
św. Deklan,
św. Sigolena,
św. Borys i Gleb,
św. Balduinus,
bł. Krystyna Cudotwórczyni,
św. Kinga lub Kunegunda,
bł. Jan Tavelli z Tossignano,
św. Trzech magów,
bł. Antoni Torriani,
bł. Ludwika,
bł. Mikołaj Garlick, Robert Ludlam i Ryszard Simpson ,
bł. Józef Lambton,
św. Jan Boste,
bł. Modestinus od Jezusa i Maryi {Dominik} Mazzarello,
bł. Maria a Columna od św. Franciszka Borgia {Iacoba} Martínez García, Teresa od Dzieciątka Jezus {Eusebia} García García i Maria Angela od św. Józefa o {Marciana} Voltierra Tordesillas ,
bł. Maria a Mercede Prat,
bł. Ksawery Bordas Piferer

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Jr 3, 14-17

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Pan mówi:

«Wróćcie, synowie wiarołomni, bo jestem Panem waszym i przyjmę was, po jednym z każdego miasta, po dwóch z każdego rodu, by zaprowadzić na Syjon. I dam wam pasterzy według mego serca, by was paśli rozsądnie i roztropnie.

A gdy się rozmnożycie i wydacie liczne potomstwo na ziemi w owych dniach – mówi Pan – nikt nie będzie już mówił: Arka Przymierza Pańskiego! Nikt już nie będzie o niej myślał ani jej wspominał, ani odczuwał jej braku, ani też nie uczyni nowej.

W tym to czasie Jerozolima będzie się nazywała Tronem Pana. Zgromadzą się w niej wszystkie narody w imię Pana i nie będą już postępowały według zatwardziałości swych przewrotnych serc».

Psalm responsoryjny

Jr 31, 10. 11-12b. 13 (R.: por. 10d)

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego, *
głoście je na wyspach odległych i mówcie:
«Ten, który rozproszył Izraela, znów go zgromadzi *
i będzie nad nim czuwał jak pasterz nad swym stadem».

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Pan bowiem uwolni Jakuba, *
wybawi go z ręki silniejszego od niego.
Przyjdą z weselem na szczyt Syjonu *
i rozradują się błogosławieństwem Pana.

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Wtedy dziewica rozweseli się w tańcu *
i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami.
Zamienię bowiem ich smutek w radość, *
pocieszę ich i rozweselę po ich troskach.

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 8, 15

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 13, 18-23

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.

Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Rozrzutny Siewca

ks. Janusz Chyła ks. Janusz Chyła

Pexels

Ziarno (słowo) i ziemia (człowiek) wzajemnie siebie potrzebują. Ziarno bez ziemi nie wyda plonu, a ziemia bez ziarna jest bez przyszłości. Nie będzie rodziła życia.

W Bożej rzeczywistości zysk pojawia się w miejsce pozornej straty. Obfity plon poprzedzony jest wrzuceniem ziarna w ziemię. Ziarno bez obumarcia skazane jest na samotność. Również nasze życie przynosi plon, tylko wówczas gdy obumiera w nas pycha i poczucie samowystarczalności. Dar z siebie tworzy więzi, które owocują dobrem.

Boski Siewca, dobrze zna glebę, na którą pada ziarno słowa. Siejąc rozrzutnie, wciąż daje szansę skalistym, płytkim i zachwaszczonym sercom. Nie zraża się więc czyhającymi niebezpieczeństwami. Nie sieje ziarna punktowo, lecz z nadzieją je „marnotrawi". Może także skała skruszeje?

Aby podczas ostatecznych żniw przynieść stosowny plon, ziarno dziś potrzebuje pielęgnacji. Nawet samowystarczalny Bóg potrzebuje naszej pomocy.