Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Dz 1, 3-8

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Po swojej męce Jezus dał apostołom wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:

«Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».

Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Psalm responsoryjny

Ps 126, 1-2ab. 2cd-3. 4-5. 6 (R.: por. 5)

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości
Albo: Alleluja

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości
Albo: Alleluja

Mówiono wtedy między poganami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości
Albo: Alleluja

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości
Albo: Alleluja

Idą i płaczą *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości
Albo: Alleluja

Drugie czytanie

Flp 1, 20c-30

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia:

Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk. Jeśli zaś żyć w ciele – to dla mnie owocna praca, cóż mam wybrać? Nie umiem powiedzieć.

Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze, pozostawać zaś w ciele – to bardziej konieczne ze względu na was. A ufny w to, że pozostanę, i to pozostanę nadal dla was wszystkich, dla waszego postępu i radości w wierze, aby rosła wasza duma w Chrystusie Jezusie przez moją ponowną obecność u was.

Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja – czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka – mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię, i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie jest dla nich zapowiedzią zagłady, dla was zaś zbawienia, i to przez Boga. Wam bowiem z łaski dane jest dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć, skoro toczycie taką samą walkę, jaką u mnie widzieliście i jaką teraz prowadzę.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 12, 26

Alleluja, alleluja, alleluja

Kto chciałby Mi służyć, niech idzie za Mną,
a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 12, 24-26

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie samo jedno, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. Kto zaś chciałby Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Obumarłe ziarno daje życie

ks. Przemysław Krakowczyk ks. Przemysław Krakowczyk

W uroczystość św. Wojciecha słyszymy fragment Chrystusowej przypowieści o ziarnie pszenicznym, które musi wpierw obumrzeć, aby mogło wydać plon obfity. Święty Wojciech z pewnością był takim ziarnem, które na naszych ziemiach obumarło, aby wydać obfity owoc nawrócenia i przemiany życia.

Życie chrześcijańskie jest na wzór samego Jezusa Chrystusa, życiem w kenozie, w uniżeniu, aż po całkowite zatracenia, aż po śmierć. Ideałem życia chrześcijańskiego przez wiele wieków była śmierć męczeńska. Wyznawcy Chrystusa pożądali śmierci męczeńskiej, a kiedy zbliżał się dzień śmierci poczytywali go sobie za nagrodę i ogromny zaszczyt. Każdemu z nich towarzyszyło przekonanie, że męczeństwo zgładzi ich grzechy i pozwoli im wejść do królestwa Bożego.

Jaki jest mój ideał życia chrześcijańskiego? Czy pokrywa się ono z ideałem życia pierwszych uczniów Chrystusa? Czy za wszelką cenę pragnę zdobyć królestwo Boże nawet za cenę własnego zdrowia lub życia? Niech św. Wojciech patron naszej Ojczyzny pozwoli nam dokonywać mądrych wyborów, tak, abyśmy nie zatracili tego, co najcenniejsze, ale pomnożyli skarb wiary, który otrzymaliśmy w depozycie i z którego przyjdzie nam się kiedyś rozliczyć.