Do spotkania z Panem Jezusem popchnęła Zacheusza ciekawość. Taki wniosek można by wysnuć z pierwszej części historii opisanej w dzisiejszej Ewangelii. Gdybyśmy na tym poprzestali, to za podstawy środek ewangelizacji należałoby uznać wzbudzanie ciekawości. Czasami słyszymy, albo i sami stawiamy, taki postulat. Kościół powinien zaproponować ofertę duszpasterską, która zainteresuje ludzi, w szczególności młodzież. Jest faktem, że nie ma na świecie niczego bardziej interesującego od osoby Jezusa Chrystusa i prawdy, którą głosi. Niewątpliwie, trzeba szukać środków, aby wzbudzić Nim zainteresowanie. Możemy jednak popełnić błąd, i niestety się to zdarza, że przechodzącego Chrystusa traktujemy jako atrakcję, jedną z wielu, którą trzeba odpowiednio zareklamować. Metody marketingowe, choć mogą czasem być użytecznym narzędziem dotarcia do ludzi, którzy są daleko od Kościoła, nie mogą być podstawą misji apostolskiej. Zacheusz wspiął się na sykomorę wiedziony ciekawością, ale ta ciekawość miała swe źródło w czymś o wiele głębszym. Jego niemal natychmiastowe nawrócenie było oczywiście efektem spotkania z Chrystusem i Jego mocą, którą nazywamy łaską. Ale ciekawych było wielu, nawrócił się Zacheusz.
Skorumpowany celnik musiał wcześniej odczuwać niepokój serca, które mówiło mu, że sposób na życie który wybrał jest błędny i nie da mu w ostateczny rozliczeniu szczęścia. To właśnie ten niepokój kazał mu szukać odpowiedzi, jak wyjść z żałosnego stanu, w jakim się znajdował. Nie chodziło tylko o teorię, tę prawdopodobnie na poziomie podstawowym znał. Choć współpracował z okupantami, przecież był żydem, słyszał o jedynym Bogu, o drodze, którą wskazał jego przodkom w przykazaniach czy nauczaniu proroków. Również rozum naturalny, choć zaćmiony grzechem, podpowiadał mu, że w jego postępowaniu coś jest nie tak. Brakowało mu jednak siły, aby podjąć właściwe kroki.
Chrystus okazuje mu miłosierdzie, traktuje jak przyjaciela. Spożycie wspólnego posiłku w czyimś domu było znakiem przyjaźni. To jest impuls, który otwiera serce Zacheusza do głębokiej przemiany. Bóg zawsze jest pierwszy, On ma inicjatywę. Ale na Jego miłość trzeba odpowiedzieć. I Zacheusz odpowiedział, przeformatowując całe swoje życie. Nie zrobiłby tego, gdyby jedyną jego motywacją do wejścia na sykomorę była chęć obejrzenia ciekawego spektaklu.
Misją Kościoła, naszą misją, jest przyciągnięcie wszystkich do Chrystusa, dlatego, że wszyscy Go potrzebują, dlatego że wszyscy (my również) bez Jego prawdy błądzą, a bez Jego łaski nie są w stanie osiągnąć prawdziwego szczęścia. Nie wystarczy więc mówić o wierze jako o jednej więcej ofercie, która pozwala doświadczyć kolejnych, nowych przeżyć. To, co najważniejsze na uczcie w domu Zacheusza, to nie dobre jedzenie i wino. Pan Jezus wezwał Zacheusza do radykalnej zmiany życia. Nie przyklepał jego dotychczasowego postępowania. Jeśli zapraszamy kogoś, aby wszedł na drogę wiary, musimy powiedzieć prawdę – jest to droga nawrócenia, a to wymaga wysiłku. Zacheusz „na dzień dobry” wyrzeka się połowy majątku, ale też chce naprawić wyrządzone szkody, co być może oznaczało rezygnację z całej reszty. Wreszcie my sami, idąc za Chrystusem, musimy być gotowi do przyjęcia Jego nauki, wymagań, które stawia, aby nieustannie się nawracać i znaleźć radość w przyjaźni z Nim, jak Zacheusz.