1
października
czwartek
Wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus, dziewicy i Doktora Kościoła
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Hi 19, 21-27
Psalm responsoryjny:
Ps 27 (26), 7-8a. 8b-9c. 13-14 (R.: por. 13)
Werset przed Ewangelią:
Mk 1, 15
Ewangelia:
Łk 10, 1-12

Patroni:

  • św. Teresa od Dzieciątka Jezus,
  • św. Piaton,
  • św. Werissimus, Maksyma i Julia ,
  • św. Nicetiusz,
  • św. Roman Melodus,
  • św. Bavo,
  • św. Wasnulf,
  • św. Gerald Edwards,
  • św. Robert Wilcox, Krzysztof Buxton i Robert Widmerpool ,
  • bł. Rudolf Crockett i Edward James,
  • bł. Jan Robinson,
  • bł. Kacper Hikojiro i Andrzej Yoshida,
  • bł. Florencja Caerols Marrinez,
  • bł. Alvarus Sanjuan Canet,
  • bł. Antoni Rewera

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Hi 19, 21-27
Czytanie z Księgi Hioba

Hiob powiedział:

«Zlitujcie się, przyjaciele moi, zlitujcie, bo ręka Boga mnie dotknęła. Czemu, jak Bóg, mnie ścigacie? Nie syci was wygląd ciała? Oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone! Żelaznym rylcem i ołowiem na skale wyryte na wieki! Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje i jako ostatni stanie na ziemi. Potem me szczątki skórą przyodzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty».

Psalm responsoryjny

Ps 27 (26), 7-8a. 8b-9c. 13-14 (R.: por. 13)
W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj.
O Tobie mówi serce moje: *
«Szukaj Jego oblicza!»

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Będę szukał oblicza Twego, Panie. *
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy,
nie odtrącaj w gniewie Twego sługi. *
Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mk 1, 15
Alleluja, alleluja, alleluja

Bliskie jest królestwo Boże.
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 10, 1-12
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.

Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Dar posłania

ks. Przemysław Krakowczyk ks. Przemysław Krakowczyk

„Żniwo wielkie, ale robotników mało”. Słowa Jezusa zachowują pełną aktualność po dwóch tysiącach lat. Ludzi gotowych usłyszeć słowo Boga jest wielu, jednak wciąż brakuje tych, którzy je głoszą. Jezus nakazuje prosić Pana żniwa o robotników zamiast organizować rekrutację czy szukać rynkowych strategii. Powołanie do służby stanowi dar. Trzeba się o niego modlić każdego dnia. Kościół rośnie dzięki ludziom posłanym przez Boga w odpowiedzi na żarliwą modlitwę wspólnoty.

Jezus wysyła siedemdziesięciu dwóch uczniów po dwóch. Idą razem, ponieważ autentyczne świadectwo rodzi się we wspólnocie. Posłanie zawiera surowe słowa: idźcie, oto posyłam was jak owce między wilki. Uczeń Chrystusa idzie do świata pozbawiony władzy, pieniędzy i politycznych wpływów. Idzie bezbronny, a niesie ze sobą wyłącznie pokój oraz prawdę. Właśnie w taki sposób Dobra Nowina zdobyła antyczny świat. Zwyciężyło świadectwo bezbronnych ludzi pełnych wiary.

W każdym domu uczniowie mają wypowiedzieć słowa: „Pokój temu domowi”. Stanowią one konkretne błogosławieństwo i zapowiedź pokoju przynoszonego przez samego Chrystusa. Święty Augustyn tłumaczy racjonalnie, że głosiciel musi najpierw sam posiadać ten pokój. Człowiek niespokojny i rozdarty wewnętrznie nie przekaże go innym. Przed wyruszeniem ze słowem Boga musimy zapytać samych siebie o obecność pokoju w naszych sercach. Ewangelię głosi się własnym życiem, a wypowiadane słowa stanowią naturalne dopełnienie.