Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Dz 4, 13-21

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Przełożeni i starsi, i uczeni, widząc odwagę Piotra i Jana, a dowiedziawszy się, że są oni ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali w nich też towarzyszy Jezusa. A widząc nadto, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie znajdowali odpowiedzi.

Kazali więc im wyjść z sali Sanhedrynu i naradzali się między sobą: «Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Bo dokonali jawnego znaku, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jeruzalem. Przecież temu nie możemy zaprzeczyć. Aby jednak nie szerzyło się to wśród ludu, surowo zabrońmy im przemawiać do kogokolwiek w to imię!»

Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać i nauczać w imię Jezusa. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: «Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga? Bo my nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy».

Oni zaś ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu tego, co się stało.

Psalm responsoryjny

Ps 118

Psalm (Ps 118 (117), 1bc i 14-15b. 16-18. 19-21 (R.: por. 21a))

Dziękuję, Panie, że mnie wysłuchałeś
Albo: Alleluja

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, *
bo Jego łaska trwa na wieki.
Pan moją mocą i pieśnią, †
On stał się moim Zbawcą. *
Głosy radości z ocalenia w namiotach sprawiedliwych.

Dziękuję, Panie, że mnie wysłuchałeś
Albo: Alleluja

Prawica Pana wzniesiona wysoko, *
prawica Pańska moc okazała.
Nie umrę, ale żyć będę i głosić dzieła Pana. *
Ciężko mnie Pan ukarał, ale na śmierć nie wydał.

Dziękuję, Panie, że mnie wysłuchałeś
Albo: Alleluja

Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości, †
wejdę przez nie i podziękuję Panu. *
Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi.
Dziękuję Tobie, że mnie wysłuchałeś *
i stałeś się moim Zbawcą.

Dziękuję, Panie, że mnie wysłuchałeś
Albo: Alleluja

Można odmawiać sekwencję: Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 118 (117), 24

Alleluja, alleluja, alleluja

Oto dzień, który Pan uczynił,
radujmy się nim i weselmy.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 16, 9-15

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie dali temu wiary.

Potem ukazał się w innej postaci dwom spośród nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i obwieścili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli.

W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary oraz upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego.

I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!»

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

„Słuchać bardziej Boga niż ludzi”

ks. Rafał Hołubowicz ks. Rafał Hołubowicz

Drodzy Czytelnicy, trwając w oktawie Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego pragnę złożyć Wam na wstępie życzenia, aby Zmartwychwstały Pan napełniał Wasze serca radością i prawdziwym pokojem, a także odwagą, byście w dzisiejszym świecie, jako katolicy, byli autentycznymi Jego świadkami.

Spoglądając zaś na dzisiejszą Liturgię Słowa widzimy, iż ukazuje nam ona dwa niezwykle ważne wymiary życia chrześcijańskiego: odwagę świadectwa oraz misję głoszenia Zmartwychwstałego. Oba teksty są głęboko zakorzenione w doświadczeniu Paschy – spotkania z Chrystusem, który żyje.

W Dziejach Apostolskich widzimy Piotra i Jana stojących przed Sanhedrynem. Jeszcze niedawno Piotr zapierał się Jezusa ze strachu, dziś natomiast mówi z niezwykłą mocą i wolnością. Co się zmieniło? Odpowiedź jest prosta: Piotr spotkał Zmartwychwstałego Chrystusa. Apostołowie nie głoszą teorii ani idei, oni są świadkami faktu. Dlatego ich słowa są tak stanowcze: „Nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli”. To zdanie jest sercem chrześcijaństwa. Wiara nie jest prywatną opinią ani dodatkiem do życia, ale rzeczywistością, która domaga się świadectwa.

Ewangelia ukazuje z kolei trudność w przyjęciu tej prawdy. Uczniowie nie wierzą świadectwu Marii Magdaleny ani tym, którzy spotkali Jezusa po drodze. Nawet najbliżsi Jezusowi mają problem z uwierzeniem w zmartwychwstanie. To bardzo ludzkie. Człowiek często zamyka się w tym, co zna, i boi się przekroczyć granice własnego rozumienia. Jezus jednak nie rezygnuje. Przychodzi do nich i wyrzuca im brak wiary, ale jednocześnie powierza im misję: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię”.

To niezwykle wymowne: Jezus nie wybiera ludzi idealnych, ale tych, którzy doświadczyli własnej słabości. To właśnie oni mają iść i głosić. Bo istotą świadectwa nie jest doskonałość człowieka, ale moc Boga działającego w jego życiu.

Te czytania stawiają nam bardzo konkretne pytania. Czy moja wiara jest na tyle żywa, że potrafię o niej mówić? Czy mam odwagę przyznać się do Chrystusa w świecie, który często Go odrzuca lub marginalizuje? A może – jak uczniowie z Ewangelii – wciąż zamykam się w niedowierzaniu, wątpliwościach, duchowej bierności?

Dzisiejszy świat bardzo potrzebuje świadków, nie tylko nauczycieli. Potrzebuje ludzi, którzy swoim życiem pokażą, że Chrystus naprawdę żyje. Nie wystarczy wiedzieć o Zmartwychwstaniu – trzeba nim żyć i je głosić.

Niech więc to Słowo obudzi w nas odwagę Apostołów i otwartość serca uczniów, którzy, choć nie od razu i bez trudności, to jednak ostatecznie uwierzyli. Bo każdy z nas jest posłany. Każdy z nas jest wezwany, by być świadkiem Zmartwychwstałego tu i teraz.