18
listopada
środa
Wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Ap 4, 1-11
Psalm responsoryjny:
Ps 150, 1b-2. 3-4. 5-6a (R.: por. Ap 4, 8b)
Werset przed Ewangelią:
J 15, 16
Ewangelia:
Łk 19, 11-28

Patroni:

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Ap 4, 1-11
Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, ujrzałem: oto drzwi otwarte w niebie, a głos, ów pierwszy, jaki usłyszałem, jak gdyby trąby rozmawiającej ze mną, powiedział: «Wstąp tutaj, a to ci ukażę, co potem musi się stać». Doznałem natychmiast zachwycenia: A oto w niebie stał tron i na tronie Ktoś zasiadał.

A Zasiadający był podobny z wyglądu do jaspisu i do krwawnika, a tęcza dokoła tronu – podobna z wyglądu do szmaragdu. Dokoła tronu – dwadzieścia cztery trony, a na tronach dwudziestu czterech siedzących Starców, odzianych w białe szaty, a na ich głowach złote wieńce. A z tronu wychodzą błyskawice i głosy, i gromy, i płonie przed tronem siedem lamp ognistych, które są siedmiu Duchami Boga.

Przed tronem – niby szklane morze podobne do kryształu, a pośrodku tronu i dokoła tronu cztery Istoty żyjące, pełne oczu z przodu i z tyłu: pierwsza Istota żyjąca podobna do lwa, druga Istota żyjąca podobna do cielca, trzecia Istota żyjąca mająca twarz jak gdyby ludzką i czwarta Istota żyjąca podobna do orła w locie.

Cztery Istoty żyjące – a każda z nich ma po sześć skrzydeł – dokoła i wewnątrz są pełne oczu, i bez wytchnienia mówią dniem i nocą: Święty, Święty, Święty, Pan Bóg wszechmogący, Który był i Który jest, i Który przychodzi. A ilekroć Istoty żyjące oddadzą chwałę i cześć, i dziękczynienie Zasiadającemu na tronie, Żyjącemu na wieki wieków, upada dwudziestu czterech Starców przed Zasiadającym na tronie i oddają pokłon Żyjącemu na wieki wieków, i rzucają przed tron wieńce swe, mówiąc: «Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć, i moc, bo Ty stworzyłeś wszystko, a z woli Twojej istniało to i zostało stworzone».

Psalm responsoryjny

Ps 150, 1b-2. 3-4. 5-6a (R.: por. Ap 4, 8b)
Bóg wszechmogący jest po trzykroć Święty

Chwalcie Boga w Jego świątyni, *
chwalcie na ogromnym Jego nieboskłonie.
Chwalcie Go za potężne Jego dzieła, *
chwalcie za niezmierzoną wielkość Jego.

Bóg wszechmogący jest po trzykroć Święty

Chwalcie Go dźwiękiem rogu, *
chwalcie na harfie i cytrze.
Chwalcie Go bębnem i tańcem, *
chwalcie na strunach i flecie.

Bóg wszechmogący jest po trzykroć Święty

Chwalcie Go na dźwięcznych cymbałach, *
chwalcie na cymbałach brzęczących.
Wszystko, co żyje, *
niechaj chwali Pana.

Bóg wszechmogący jest po trzykroć Święty

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 15, 16
Alleluja, alleluja, alleluja

Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem,
abyście szli i owoc przynosili.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 19, 11-28
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział przypowieść, ponieważ był blisko Jeruzalem, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi.

Mówił więc: «Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić. Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: „Obracajcie nimi, aż wrócę”. Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświadczeniem: „Nie chcemy, żeby ten królował nad nami”.

Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał.

Stawił się więc pierwszy i rzekł: „Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min”. Odpowiedział mu: „Dobrze, sługo dobry; ponieważ w drobnej rzeczy okazałeś się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami”.

Także drugi przyszedł i rzekł: „Panie, twoja mina przyniosła pięć min”. Temu też powiedział: „I ty miej władzę nad pięciu miastami”.

Następny przyszedł i rzekł: „Panie, oto twoja mina, którą trzymałem zawiniętą w chustce. Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: bierzesz, czego nie położyłeś, i żniesz, czego nie posiałeś”. Odpowiedział mu: „Według słów twoich sądzę cię, zły sługo! Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym: biorę, gdzie nie położyłem, i żnę, gdzie nie posiałem. Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym je z zyskiem odebrał”.

Do obecnych zaś rzekł: „Zabierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć min”.

Odpowiedzieli mu: „Panie, ma już dziesięć min”.

„Powiadam wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi, przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach”».

Po tych słowach szedł naprzód, zdążając do Jerozolimy.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Jezus nakazujący egzekucję?

ks. Nikos Skuras ks. Nikos Skuras

„Wszystko, co żyje, niech chwali Pana.” Pamiętam ten czas, gdy pytałem, czy należy za wszystko chwalić Pana. Miałem niewypowiedziane pytania-pretensje: „Dlaczego pozwalasz na tyle zła?” Dziś nie mam odpowiedzi na „hiobowe pytania”. To, co mnie prowadzi przez życie to Jego Miłość bezwarunkowa, której doświadczam, gdy przebacza mi cierpliwie moje powtarzające się grzechy. Ja sam tracę do siebie cierpliwość.

Do Adwentu towarzyszy nam Apokalipsa. Jak podaje Tradycja Kościoła, powstaje ona w czasie, gdy Kościół jest dziesiątkowany przez prześladowania spowodowane przez trony – cesarzy rzymskich. Dlatego pojawia się wizja tronu, na którym „Ktoś zasiadał”. To jest Bóg, któremu historia świata nie wymknęła się spod kontroli. Tęcza oznacza pokój. Świadectwa męczenników ukazują, że może tu chodzić o pokój, jaki otrzymują chrześcijanie idący na śmierć. Ten pokój był wynikiem obecności w nich Ducha Chrystusa. Krew, którą przyjmowali w czasie Eucharystii niejako przemieniała ich krew w Krew Jezusa. „Istoty żyjące”, tzn. te, których życie płynie od Tego, „Który był i Który jest, i Który przychodzi”. Można usłyszeć tu nowotestamentalne ujęcie starotestamentalnej formuły oddającej imię Boga „Jestem, Który Jestem”. Brzmiałoby ono: „Który był” Bóg Ojciec, bez początku i końca; „Który jest”, Syn Boży, który przyszedł na świat i tu pozostał będąc także w niebie; „Który przychodzi”, „aby z wami był na zawsze, Duch Prawdy”.

W tym kontekście proponuję ci czytelniku-słuchaczu zobaczyć, że w Ewangelii tymi minami, którymi obdarzyła cię w akcie stworzenia Trójca Święta, jest Duch Święty z wszystkimi darami, które mają w tobie zapalić Jego Miłość. Ewangelia mówi, że zawsze byli ludzie, którzy „nienawidzili go”, Boga z Jego Miłością. Słowa Jezusa: „przeciwników moich, pościnajcie w moich oczach” radykalnie podkreślają los tego człowieka, który chce zachować nienawiść w swoim sercu, który nie chce przebaczyć.

Albo chcesz rozwijać w sobie otrzymaną w stworzeniu i wzmocnioną sakramentami Miłość Trójcy, albo będziesz przeciwnikiem Chrystusa, przeciwnikiem Miłości, która kocha złych. Wówczas bez względu na to kim jesteś, czy księdzem, czy świeckim, czy ochrzczonym, czy wrogiem Kościoła, czy bogatym, czy bezdomnym, skazujesz się na wieczną śmierć. Bo tą rzeczywistością jest istnienie poza Miłością.

Odwagi! Może jesteś przerażony, bo po prostu jesteś tak poraniona, że nie umiesz przebaczyć. Jest wyjście: „Niech mi się stanie według Twojej Trójco Miłości”. Bóg odpowie hojnie.