17
listopada
wtorek
Wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej, zakonnicy
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Ap 3, 1-6. 14-22
Psalm responsoryjny:
Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5 (R.: por. Ap 3, 21a)
Werset przed Ewangelią:
1 J 4, 10b
Ewangelia:
Łk 19, 1-10

Patroni:

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Ap 3, 1-6. 14-22
Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, usłyszałem Pana mówiącego do mnie:

«Aniołowi Kościoła w Sardes napisz: To mówi Ten, co ma siedem Duchów Boga i siedem gwiazd: Znam twoje czyny: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły. Stań się czujnym i umocnij resztę, która miała umrzeć, bo nie znalazłem twych czynów doskonałymi wobec mego Boga. Pamiętaj więc, jak wziąłeś i usłyszałeś, tak strzeż tego i nawróć się! Jeśli więc czuwać nie będziesz, przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie przyjdę do ciebie.

Lecz w Sardes masz kilka osób, co swoich szat nie splamiły; będą chodzić ze mną w bieli, bo godne są tego. Tak szaty białe przywdzieje zwycięzca, i z księgi życia imienia jego nie wymażę. I wyznam imię jego przed moim Ojcem i Jego aniołami.

Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów.

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust.

Ty bowiem mówisz: „Jestem bogaty” i „wzbogaciłem się”, i „niczego mi nie potrzeba”, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi. Radzę ci nabyć u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się przyodział, i by nie ujawniła się haniebna twa nagość, oraz balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział.

Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć się!

Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. Zwycięzcy dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie.

Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów».

Psalm responsoryjny

Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5 (R.: por. Ap 3, 21a)
Zwycięzca ze Mną zasiądzie na tronie

Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, *
kto zamieszka na Twej górze świętej?
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie *
i mówi prawdę w swym sercu.

Zwycięzca ze Mną zasiądzie na tronie

Kto swym językiem oszczerstw nie głosi, *
kto nie czyni bliźniemu nic złego
i nie ubliża swoim sąsiadom, *
ale szanuje tego, który oddaje cześć Bogu.

Zwycięzca ze Mną zasiądzie na tronie

Kto dotrzyma przysięgi niekorzystnej dla siebie, *
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. *
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Zwycięzca ze Mną zasiądzie na tronie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

1 J 4, 10b
Alleluja, alleluja, alleluja

Bóg pierwszy nas umiłował i posłał swojego Syna
jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 19, 1-10
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić.

Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę».

Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: «Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie».

Na to Jezus rzekł do niego: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Dlaczego Zacheusz chciał zobaczyć Jezusa?

ks. Michał Kwitliński ks. Michał Kwitliński

Dlaczego Zacheusz chciał zobaczyć Jezusa?  

Do spotkania z Panem Jezusem popchnęła Zacheusza ciekawość. Taki wniosek można by wysnuć z pierwszej części historii opisanej w dzisiejszej Ewangelii. Gdybyśmy na tym poprzestali, to za podstawy środek ewangelizacji należałoby uznać wzbudzanie ciekawości. Czasami słyszymy, albo i sami stawiamy, taki postulat. Kościół powinien zaproponować ofertę duszpasterską, która zainteresuje ludzi, w szczególności młodzież. Jest faktem, że nie ma na świecie niczego bardziej interesującego od osoby Jezusa Chrystusa i prawdy, którą głosi. Niewątpliwie, trzeba szukać środków, aby wzbudzić Nim zainteresowanie. Możemy jednak popełnić błąd, i niestety się to zdarza, że przechodzącego Chrystusa traktujemy jako atrakcję, jedną z wielu, którą trzeba odpowiednio zareklamować. Metody marketingowe, choć mogą czasem być użytecznym narzędziem dotarcia do ludzi, którzy są daleko od Kościoła, nie mogą być podstawą misji apostolskiej. Zacheusz wspiął się na sykomorę wiedziony ciekawością, ale ta ciekawość miała swe źródło w czymś o wiele głębszym. Jego niemal natychmiastowe nawrócenie było oczywiście efektem spotkania z Chrystusem i Jego mocą, którą nazywamy łaską. Ale ciekawych było wielu, nawrócił się Zacheusz.

Skorumpowany celnik musiał wcześniej odczuwać niepokój serca, które mówiło mu, że sposób na życie który wybrał jest błędny i nie da mu w ostateczny rozliczeniu szczęścia. To właśnie ten niepokój kazał mu szukać odpowiedzi, jak wyjść z żałosnego stanu, w jakim się znajdował. Nie chodziło tylko o teorię, tę prawdopodobnie na poziomie podstawowym znał. Choć współpracował z okupantami, przecież był żydem, słyszał o jedynym Bogu, o drodze, którą wskazał jego przodkom w przykazaniach czy nauczaniu proroków. Również rozum naturalny, choć zaćmiony grzechem, podpowiadał mu, że w jego postępowaniu coś jest nie tak. Brakowało mu jednak siły, aby podjąć właściwe kroki.

Chrystus okazuje mu miłosierdzie, traktuje jak przyjaciela. Spożycie wspólnego posiłku w czyimś domu było znakiem przyjaźni. To jest impuls, który otwiera serce Zacheusza do głębokiej przemiany. Bóg zawsze jest pierwszy, On ma inicjatywę. Ale na Jego miłość trzeba odpowiedzieć. I Zacheusz odpowiedział, przeformatowując całe swoje życie. Nie zrobiłby tego, gdyby jedyną jego motywacją do wejścia na sykomorę była chęć obejrzenia ciekawego spektaklu.

Misją Kościoła, naszą misją, jest przyciągnięcie wszystkich do Chrystusa, dlatego, że wszyscy Go potrzebują, dlatego że wszyscy (my również) bez Jego prawdy błądzą, a bez Jego łaski nie są w stanie osiągnąć prawdziwego szczęścia. Nie wystarczy więc mówić o wierze jako o jednej więcej ofercie, która pozwala doświadczyć kolejnych, nowych przeżyć. To, co najważniejsze na uczcie w domu Zacheusza, to nie dobre jedzenie i wino. Pan Jezus wezwał Zacheusza do radykalnej zmiany życia. Nie przyklepał jego dotychczasowego postępowania. Jeśli zapraszamy kogoś, aby wszedł na drogę wiary, musimy powiedzieć prawdę – jest to droga nawrócenia, a to wymaga wysiłku. Zacheusz „na dzień dobry” wyrzeka się połowy majątku, ale też chce naprawić wyrządzone szkody, co być może oznaczało rezygnację z całej reszty. Wreszcie my sami, idąc za Chrystusem, musimy być gotowi do przyjęcia Jego nauki, wymagań, które stawia, aby nieustannie się nawracać i znaleźć radość w przyjaźni z Nim, jak Zacheusz.