Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Wj 19, 2-6

Czytanie z Księgi Wyjścia

Po przybyciu na pustynię Synaj Izraelici rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry.

Mojżesz wszedł wtedy na górę do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: «Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: Wy widzieliście, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. Teraz, jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym».

Psalm responsoryjny

Ps 100

Ps 100 (99), 2-3. 4-5 (R.: por. 3c)

My ludem Pana i Jego owcami

Służcie Panu z weselem, *
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, †
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, *
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

My ludem Pana i Jego owcami

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, †
z hymnami w Jego przedsionki, *
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry, †
Jego łaska trwa na wieki, *
a Jego wierność przez pokolenia.

My ludem Pana i Jego owcami

Drugie czytanie

Rz 5, 6-11

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Chrystus umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdy jeszcze byliśmy bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.

Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednanymi, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. I nie tylko to – ale i chlubić się możemy w Bogu przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mk 1, 15

Alleluja, alleluja, alleluja

Bliskie jest królestwo Boże.
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 9, 36-38; 10, 1-8

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».

Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości.

A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy – Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził.

Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wielkie żniwo

ks. Marian Machinek MSF ks. Marian Machinek MSF

Wśród wielu „wiejskich” obrazów i sytuacji, jakie w swoim nauczaniu i w przypowieściach przywołuje Jezus, są także te o żniwie i żniwiarzach oraz o owcach i pasterzu. Zboże musi zostać zebrane w dokładnie określonym czasie, inaczej zmarnieje. Dlatego do wielkich żniw potrzebni są liczni żniwiarze. Owce potrzebują pasterza, by ich prowadził i chronił, inaczej szybko się rozproszą i staną się ofiarą drapieżników.

Z kontekstu zapisanej przez ewangelistę Mateusza wypowiedzi Jezusa wynika, że „żniwo” oznacza te nieprzebrane tłumy – ludzi, którzy są jak owce bez pasterza. Są znękani przez różne koleje losu, błędne drogi, którymi kroczą i konsekwencje fatalnych życiowych wyborów. Czują się porzuceni, zdani na samych siebie, a jednocześnie bezradni i zdezorientowani wobec ostatecznego pytania o sens życia. I dlatego ta skierowana do Boga prośba o „robotników” jest tak istotna. Bóg musi ich posłać, bo jeśli tylko o własnych siłach i w oparciu o własną decyzję zabiorą się za żniwo, zamęt, jaki wywołają, będzie jedynie jeszcze większy.

Robotnicy, jakich wysyła Bóg na swoje żniwo, są kimś w rodzaju wysłanników Pasterza. Właśnie dlatego mogą stać się remedium na to znękanie, poczucie porzucenia, chaos i dezorientację. Mają wielką władzę – nawet nad duchami nieczystymi – i mogą mocą Bożą leczyć skutki niszczącej aktywności tych duchów. Mają szczególnie podjąć próbę pozyskania owiec zagubionych, przekazując im dobrą nowinę o królestwie niebieskim, które jest już blisko. Ale jednocześnie sami muszą czerpać siłę do drogi od Pasterza i wskazywać owcom taki kierunek, w jakim sam Pasterz chce je prowadzić.

To rzeczywiście niezwykłe, że Ewangeliści nie wyretuszowali z listy Dwunastu Judasza. Został on powołany dokładnie tak samo, jak inni. Zostało mu powierzone to samo apostolskie zadanie i ta sama władza duchowa, co innym Apostołom. A jednak jego życie potoczyło się inaczej. Nie wdając się w szczegółowe analizy jego dramatycznych losów, można jedynie powiedzieć, że finał jego życia stanowi dla każdego Bożego robotnika ostrzeżenie.

Trudno się dziwić, że w wielu parafiach, w których podejmuje się modlitwę o powołania kapłańskie i zakonne, rozbrzmiewa dziś prośba o nie tylko o licznych, ale także o dojrzałych i świętych robotników na Pańskie żniwo.