listopada

niedziela

Uroczystość Wszystkich Świętych

Rok liturgiczny: A/II

Pierwsze czytanie:

Ap 7, 2-4. 9-14

Psalm responsoryjny:

Ps 24, 1-2. 3-4ab. 5-6 (R.: por. 6)

Drugie czytanie:

1 J 3, 1-3

Werset przed Ewangelią:

Mt 11, 28

Ewangelia:

Mt 5, 1-12a

Patroni:

św. Cezary,
św. Benignus,
św. Austremonius,
św. Jan i Jakub,
św. Marellus,
św. Romulus,
św. Seweryn,
św. Magnus,
św. Wigor,
św. Licyniusz,
św. Maturinus,
św. Audomarus,
bł. Rajner z Arezzo,
bł. Nonius Alvarez Pereira,
bł. Piotr Paweł Navarro, Dionizy Fujishima, Piotr Onizuka Sadayu i Klemens Kyuemon ,
bł. Piotr d'Arnaud,
bł. Rupert Mayer,
bł. Teodor Jerzy Romża

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Ap 7, 2-4. 9-14

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, a mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: «Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy czoła sług Boga naszego». I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela.

Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: «Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie, i w Baranku».

A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czterech Istot żyjących, i na oblicze swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: «Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen».

A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: «Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?» I powiedziałem do niego: «Panie, ty wiesz».

I rzekł do mnie: «To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili».

Psalm responsoryjny

Ps 24, 1-2. 3-4ab. 5-6 (R.: por. 6)

Oto lud wierny, szukający Boga

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Oto lud wierny, szukający Boga

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
który nie skłonił swej duszy ku marnościom.

Oto lud wierny, szukający Boga

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, co Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Oto lud wierny, szukający Boga

Drugie czytanie

1 J 3, 1-3

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Najmilsi:

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi, i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.

Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 28

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 5, 1-12a

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami:

«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Święci równa się szczęśliwi

ks. Michał Oleksowicz ks. Michał Oleksowicz

Chociaż w życiu wiele się zmienia, to do szczęścia dążymy zawsze... Szczęścia pragniemy zawsze dla niego samego. Chcę być szczęśliwy i tyle. Nawet jeśli szukam powodzenia w tej, czy innej dziedzinie życia, buduję piękny dom, zmieniam pracę, robię kolejną inwestycję na giełdzie, a może i nawet robię coś głupiego, to czynię to wszystko również dla szczęścia w przekonaniu, że właśnie dzięki tym rzeczom będę szczęśliwy. Nie pragnę szczęścia po to, żeby coś mieć, ale pragnę tego czegoś, żeby być szczęśliwym. Szczęście jest celem ostatecznym każdego mojego działania. Wynik każdego mojego życiowego działania na dowolnych elementach tego, co mam w życiu pod ręką, pozostaje zamknięty w tym, co możemy nazwać „szukaniem szczęścia”.

„Szczęście” może być również słowem-kluczem otwierającym Biblię! Św. Mateusz celowo stylizuje w swojej Ewangelii Jezusa jako nowego Mojżesza, a Dobrą Nowinę Mistrza z Nazaretu stara się przedstawić jako Nową Torę. Dla Ewangelisty Mateusza Jezus jest nowym Mojżeszem, czyli tym, który jest przewodnikiem na drodze do szczęścia. Dlatego właśnie w narracji Mateuszowej z wielkim rozmachem Jezus rozpoczyna swoją działalność. Wstępuje na górę, siada i mówi: błogosławieni… Błogosławieństwa otwierają one tzw. Kazanie na Górze. Greckie słowo makarios, oddane przez polskie błogosławieni, to znaczy po prostu szczęśliwi.

Programowa mowa Jezusa o szczęściu to słowo klucz dla całej Biblii. To Nowa Tora, której nie tylko autorem, ale wykonawcą jest sam Jezus. Od mówienia o szczęściu zaczyna się głoszenie Dobrej Nowiny. Jedne z ostatnich nauk Jezusa przed śmiercią (Mt 23, 1–36), to mocne pouczenia zaczynające się od zwrotu „biada”. Pragniemy szczęścia. To fakt. Ale celem mówienia o szczęściu nie jest poznanie ścisłych zasad bez żadnych wyjątków czy też niezawodnych reguł wnioskowania.

Celem Jezusowego Kazania na Górze nie jest poznanie tego, co czyni szczęśliwym bądź nie, ale zachęta do tego, aby żyć właśnie tak, żeby być szczęśliwym „tu i teraz”. Święci to właśnie ludzie maksymalnie szczęśliwi, bo zjednoczeni z tym co Boże i z tym, co ludzkie.