stycznia

czwartek

Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Bolesławy Marii Lament, dziewicy, albo wspomnienie św. Anieli Merici, dziewicy

Rok liturgiczny: A/II

Pierwsze czytanie:

2 Sm 7, 18-19. 24-29

Psalm responsoryjny:

Ps 132

Werset przed Ewangelią:

Ps 119 (118), 105

Ewangelia:

Mk 4, 21-25

Patroni:

św. Sarbeliusz i Bebaia,
św. Papiasz i Maurus,
św. Konstancjusz,
św. Waleriusz,
św. Afrahat (Aphraates),
św. Gilda Mądry,
św. Sulpicjusz Sewer,
bł. Villana z Bottis,
bł. Bolesława Maria Lament

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

2 Sm 7, 18-19. 24-29

Czytanie z Drugiej Księgi Samuela

Po wysłuchaniu proroka Natana poszedł król Dawid i usiadłszy przed Panem, mówił: «Kimże ja jestem, Panie, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mnie aż dotąd? Ale to było jeszcze za mało w Twoich oczach, Panie, Boże, bo dałeś zapowiedź tyczącą domu sługi swego na daleką przyszłość. I to jest prawo człowieka, Panie, Boże.

Ustaliłeś, by lud Twój izraelski był dla Ciebie ludem na wieki, a Ty, o Panie, stałeś się dla niego Bogiem. Teraz więc, o Panie, Boże, niech trwa na wieki słowo, które wyrzekłeś o słudze swoim i jego domu, i czyń, jak powiedziałeś, ażeby na wieki wielbione było imię Twe słowami: „Pan Zastępów jest Bogiem Izraela”. A dom Twego sługi, Dawida, niech trwa przed Tobą.

Ty bowiem, o Panie Zastępów, Boże Izraela, objawiłeś swemu słudze, mówiąc: Zbuduję ci dom. Dlatego to sługa Twój ośmiela się zwrócić do Ciebie z tą modlitwą: Teraz Ty, o Panie, Boże, Ty jesteś Bogiem, Twoje słowa są prawdą.

Skoro obiecałeś swojemu słudze to szczęście, racz teraz pobłogosławić dom Twojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki, bo Ty, Panie, Boże, to powiedziałeś, a dzięki Twojemu błogosławieństwu dom Twojego sługi będzie błogosławiony na wieki».

Psalm responsoryjny

Ps 132

Ps 132 (131), 1b-2. 3-5. 11. 12. 13-14 (R.: por. Łk 1, 32b)
Pan Bóg da Jemu tron ojca, Dawida

Pamiętaj, Panie, Dawidowi *
wszystkie jego trudy.
Jak złożył Panu przysięgę, *
związał się ślubem przed Bogiem Jakuba:

Pan Bóg da Jemu tron ojca, Dawida

«Nie wejdę do mieszkania w moim domu, †
nie wstąpię na posłanie mego łoża, *
nie użyczę snu moim oczom, powiekom moim spoczynku,
póki nie znajdę miejsca dla Pana, *
mieszkania dla Niego, dla Boga Jakuba».

Pan Bóg da Jemu tron ojca, Dawida

Pan złożył Dawidowi niezłomną obietnicę, *
której nie odwoła:
«Zrodzone z ciebie potomstwo *
posadzę na twoim tronie.

Pan Bóg da Jemu tron ojca, Dawida

A jeśli twoi synowie zachowają moje przymierze *
i wskazania, których im udzielę,
także ich synowie *
zasiądą na tronie po wieczne czasy».

Pan Bóg da Jemu tron ojca, Dawida

Pan bowiem wybrał Syjon, *
tej siedziby zapragnął dla siebie.
«Oto miejsce mego odpoczynku na wieki, *
tu będę mieszkał, bo wybrałem je sobie».

Pan Bóg da Jemu tron ojca, Dawida

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 119 (118), 105

Alleluja, alleluja, alleluja

Twoje słowo jest pochodnią dla stóp moich, Panie,
i światłem na mojej ścieżce.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 4, 21-25

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus mówił ludowi:

«Czy po to wnosi się światło, by je umieścić pod korcem lub pod łóżkiem? Czy nie po to, żeby je umieścić na świeczniku? Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

I mówił im: «Baczcie na to, czego słuchacie. Taką samą miarą, jaką wy mierzycie, odmierzą wam i jeszcze wam dołożą. Bo kto ma, temu będzie dodane; a kto nie ma, pozbawią go nawet tego, co ma».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wiara pod garnkiem... gaśnie

ks. Przemysław Krakowczyk ks. Przemysław Krakowczyk

Jezus używa obrazu lampy oliwnej. Jej sens istnienia polega na spalaniu się, by dawać światło innym. Ukrycie jej pod korcem (naczyniem) dusi płomień. To ostrzeżenie przed chrześcijaństwem „prywatnym”, ukrytym, wstydliwym. Wiara nie jest tylko moją intymną sprawą, którą chowam pod łóżkiem poprawności politycznej. Jeśli zapalił we mnie ogień, to po to, by ogrzewał dom – moją rodzinę, środowisko pracy. Światło nie musi krzyczeć, że świeci. Ono po prostu jest i przez to zmienia rzeczywistość.

Druga część wypowiedzi Jezusa wprowadza prawo duchowej ekonomii: „Kto ma, temu będzie dane”. To brzmi niesprawiedliwie w logice tego świata, gdzie wspiera się słabszych. Ale w życiu duchowym oznacza to dynamikę rozwoju. Wiara, którą się dzielisz, rośnie. Miłość, którą rozdajesz, mnoży się. Jeśli natomiast trzymasz wiarę tylko dla siebie («zakopujesz talent»), skarłowacieje ona i zginie. Stagnacja w życiu duchowym to w rzeczywistości cofanie się.

„Taką miarą, jaką wy mierzycie, odmierzą wam”. To zasada lustra. Jeśli mierzysz innych miarą surowości, osądu i skąpstwa – życie (i Bóg) odda ci to samo. Jeśli mierzysz miarą hojności, przebaczenia i wielkoduszności – otrzymasz to z nawiązką. Bóg nie da się prześcignąć w hojności, ale potrzebuje Twojego otwartego serca (Twojej miary), by w nie wlać swoje dary. Powiększ swoją miarę!