Wydarzenia opisane w Pierwszej Księdze Królewskiej miały miejsce w 967 roku przed Chrystusem. Król Salomon w Jerozolimie wybudował świątynię. W dzisiejszym czytaniu jesteśmy świadkami podniosłego przeniesienia do świątyni Arki Przymierza, która do tej pory przebywała w Namiocie Spotkania. Autor księgi w następujący sposób opisuje kluczowy moment uroczystości: „Następnie kapłani wprowadzili Arkę Przymierza Pańskiego na jej miejsce do sanktuarium świątyni, do Miejsca Najświętszego, pod skrzydła cherubów, gdyż cheruby miały tak rozpostarte skrzydła nad miejscem arki, że okrywały arkę i jej drążki z wierzchu”. Dla Salomona oraz dla Izraelitów było oczywiste: Bóg, Pan świata zamieszkał pośród ludzi. Salomon powiedział: „Pan powiedział, że będzie mieszkać w czarnej chmurze. Już zbudowałem Ci dom na mieszkanie, miejsce przebywania Twego na wieki”.

Można próbować pochwycić Salomona na słowie i wykazać, że świątynia wcale nie była miejscem przebywania Boga „na wieki”. Została zniszczona podczas najazdu babilońskiego w VI wieku przed Chrystusem. Potem znów odbudowana jako tzw. druga świątynia, następnie rozbudowana za Heroda Wielkiego, po czym znów zburzona przez Rzymian w 70 roku po Chrystusie.

Wiemy jednak, że świątynia jerozolimska była zapowiedzią wspólnoty Kościoła, Mistycznego Ciała Jezusa. W Ewangelii Jana została opisana następująca rozmowa Jezusa z Żydami, która odbyła się na terenie rozbudowanej przez Heroda świątyni: „«Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo». Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?» On zaś mówił o świątyni swego ciała”. Tak jak w Starym Testamencie świątynia była miejscem zamieszkania Boga pośród ludzi, tak w Nowym Testamencie w osobie Jezusa prawdziwego Syna Bożego Bóg zamieszkał pośród ludzi. Jego Bożej mocy doświadczali między innymi ci, których uzdrowił, o czym opowiada dzisiejsza Ewangelia. Potem, przed wniebowstąpieniem, Jezus zapewnił swoich uczniów: „Oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. W ten sposób zapowiedział swoją ciągłą obecność we wspólnocie Kościoła aż do swojego powtórnego przyjścia na ziemię. Kościół zgodnie z proroctwem Salomona z dzisiejszego czytania jest miejscem przebywania Boga pośród ludzi na wieki aż do końca czasów. Znakiem szczególnego zamieszkania Boga na ziemi są świątynie. W nich, w tabernakulach mieszka Bóg. Jak Izraelici oddawali chwałę Bogu w świątyni jerozolimskiej, tak my dziś czcimy w naszych kościołach Boga obecnego pośród. Wyrazami tej czci są nasza troska o wystrój kościołów, godne zachowanie w świątyni, piękne sprawowanie liturgii oraz nabożne w niej uczestnictwo.