31
maja
niedziela
Uroczystość Najświętszej Trójcy
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Wj 34, 4b-6. 8-9
Psalm responsoryjny:
Dn 3, 52. 53-54. 55-56 (R.: por. 52b)
Drugie czytanie:
2 Kor 13, 11-13
Werset przed Ewangelią:
Ap 1, 8
Ewangelia:
J 3, 16-18

Patroni:

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Wj 34, 4b-6. 8-9

Czytanie z Księgi Wyjścia

Mojżesz, wstawszy rano, wstąpił na górę, jak mu nakazał Pan, i wziął do rąk tablice kamienne.

A Pan zstąpił w obłoku, i Mojżesz zatrzymał się koło Niego, i wypowiedział imię Pana. Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: «Pan, Pan, Bóg miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność».

Natychmiast Mojżesz skłonił się aż do ziemi i oddał pokłon, mówiąc: «Jeśli darzysz mnie życzliwością, Panie, to proszę, niech pójdzie Pan pośród nas. Jest to wprawdzie lud o twardym karku, ale przebaczysz nasze winy i nasze grzechy, a uczynisz nas swoim dziedzictwem».

Psalm responsoryjny

Dn 3, 52. 53-54. 55-56 (R.: por. 52b)
Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych ojców, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławione jest imię Twoje †
pełne chwały i świętości, *
uwielbione i wywyższone na wieki.

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Błogosławiony jesteś w przybytku Twojej świętej chwały, *
uwielbiony i przesławny na wieki.
Błogosławiony jesteś na tronie swojego królestwa, *
uwielbiony i przesławny na wieki.

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Błogosławiony jesteś Ty, co spoglądasz w otchłanie, †
który zasiadasz na Cherubach, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławiony jesteś na sklepieniu nieba, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Drugie czytanie

2 Kor 13, 11-13
Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia, radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na duchu, bądźcie jednomyślni, pokój zachowujcie, a Bóg miłości i pokoju będzie z wami.

Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem! Pozdrawiają was wszyscy święci.

Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ap 1, 8

Alleluja, alleluja, alleluja

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu,
Bogu, który jest i który był, i który przychodzi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 3, 16-18
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do Nikodema:

«Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Tak bardzo umiłował

ks. Marian Machinek MSF ks. Marian Machinek MSF

Ludzie różnie reagują na wyznanie miłości. Dla jednych jest ono czymś oczywistym, jakby czyjaś miłość się im należała. Są we własnych oczach tak wspaniali, iż wcale się nie dziwią, że ktoś wyznaje im miłość. Ale są i tacy, którym trudno uwierzyć, że ktoś może ich kochać. Na wyznanie miłości reagują irytacją, pod którą kryje się głębokie przeświadczenie, że to niemożliwe, by mogli być dla kogoś ważni. To ciekawe, że w tegoroczną niedzielę Najświętszej Trójcy Kościół każe nam słuchać Bożego wyznania miłości. Boża miłość do człowieka nie ma miary. Słowa Jezusa pokazują jednak, że Boży plan zbawienia nie ma nic wspólnego z „tanią łaską” (D. Bonhoeffer), ale, że cena za ludzkie zbawienie była najwyższa: Bóg dał swego Syna: Jego wejście w ludzką historię i poddanie się jej nieświętym strukturom, sprawiło, że został ukrzyżowany.

Warto zwrócić uwagę na dwa słowa, które pojawiają się w tym krótkim fragmencie Ewangelii Janowej kilkukrotnie i nadają mu niezwykle dramatyczny wydźwięk. Pierwszym jest słowo „świat”. W tradycji Janowej pojawia się ono w podwójnym znaczeniu. Może oznaczać to, co w człowieku nie jest poddane łasce odkupienia, bo człowiek tę łaskę odrzuca. Zaczyna wtedy budować „świat” bez Boga – bezbożny, który ostatecznie doprowadza go do autodestrukcji. Ale w tym fragmencie słowo „świat” użyte jest w innym znaczeniu: oznacza całą rzeczywistość stworzoną przez Boga, wraz z koroną całego stworzenia, jaką jest człowiek. Ten „świat” Bóg kocha i nie chce jego zagłady.  

Drugim słowem jest „potępienie”. Nie jest celem Boga potępienie kogokolwiek. Jeżeli mimo wszystko do tego dochodzi, jest to wybór człowieka, który odrzuca Bożą ofertę zbawienia. O własnych siłach nikt nie jest w stanie się zbawić – jedynym Zbawicielem jest Jezus Chrystus. Dlatego Jego świadome odrzucenie oznacza oddalenie siebie samego od miłości Najświętszej Trójcy, od Boskiego źródła życia wiecznego. A że tylko z niego płynie zbawienie, więc to oddalenie oznacza pozostawanie na wieczność w stanie niczym nieutulonej i niezaspokojonej tęsknoty. Biblia nazywa ten stan potępieniem.

Najświętsza Trójca: Ojciec, Syn i Duch Święty na nowo wyznaje Ci dziś swoją miłość. Jak zareagujesz na to wyznanie?