7
maja
czwartek
5. wielkanocny
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Dz 15,7-21
Psalm responsoryjny:
Ps 96
Werset przed Ewangelią:
J 10, 27
Ewangelia:
J 15,9-11

Patroni:

Liturgia na jutro:

Pierwsze czytanie

Dz 15,7-21
Czytanie z Dziejów Apostolskich

W Jerozolimie, po długiej wymianie zdań, przemówił Piotr do apostołów i starszych:

«Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli. Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam. Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając ich serca przez wiarę.

Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, nakładając na uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać. Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni».

Umilkli wszyscy, a potem słuchali opowiadania Barnaby i Pawła o tym, jak wielkich cudów i znaków dokonał Bóg przez nich wśród pogan.

A gdy i oni umilkli, zabrał głos Jakub i rzekł: «Posłuchajcie mnie, bracia! Szymon opowiedział, jak Bóg raczył wybrać sobie Lud spośród pogan. Zgadzają się z tym słowa Proroków, bo napisano:

„Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida, który znajduje się w upadku. Odbuduję jego ruiny i wzniosę go, aby pozostali ludzie szukali Pana i wszystkie narody, nad którymi wzywane jest imię moje – mówi Pan, który to sprawia. To są Jego odwieczne wyroki”.

Dlatego ja sądzę, że nie należy nakładać ciężarów na pogan nawracających się do Boga, lecz napisać im, aby się wstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od nierządu, od tego, co uduszone, i od krwi. Z dawien dawna bowiem w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach».

Psalm responsoryjny

Ps 96
Ps 96 (95), 1-2. 3 i 10 (R.: por. 3)

Pośród narodów głoście chwałę Pana.
lub Alleluja.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię, *
każdego dnia głoście Jego zbawienie.

Pośród narodów głoście chwałę Pana.
lub Alleluja.

Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, *
rozgłaszajcie cuda pośród wszystkich ludów.
Głoście wśród ludów, że Pan jest Królem, †
On utwierdził świat tak, że się nie zachwieje, *
będzie sprawiedliwie sądził wszystkie ludy.

Pośród narodów głoście chwałę Pana.
lub Alleluja.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 10, 27
Alleluja, Alleluja, Alleluja

Moje owce słuchają mojego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

J 15,9-11
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Miłością odpowiada się na Miłość

ks. Przemysław Krakowczyk ks. Przemysław Krakowczyk

Jezus mówi dzisiaj do nas: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej”. Nauczyciel z Nazaretu wskazuje, że miłość, którą Bóg darzy człowieka, ma to samo źródło i naturę, co relacja między Ojcem a Synem. Nie jest to uczucie słabsze ani innego rodzaju. Odwieczna relacja Osób Boskich obejmuje każdego człowieka. Stanowi to podstawę chrześcijańskiej tożsamości.

Jezus nie ogranicza się do stwierdzenia faktu bycia kochanym. Wzywa do trwania. Miłość Boża jest darem, który wymaga odpowiedzi człowieka. Ma ona konkretną formę: „Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej”. Syn trwa w miłości Ojca przez zachowywanie Jego przykazań. Każdy kto chce nosić zaszczytne miano chrześcijanina musi wejść na drogę posłuszeństwa Bożemu Prawu. Posłuszeństwo i miłość są ze sobą złączone. Jedno potwierdza drugie.

„To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna”. Owocem trwania w Chrystusie jest radość. Wynika ona z pewności bycia kochanym przez Boga i nie zależy od zewnętrznych okoliczności. Czy trwam dziś w tej miłości? Czy moje życie jest odpowiedzią na nią?