24
maja
wtorek
Wspomnienie Najśw. Maryi Panny, Wspomożycielki Wiernych
Rok liturgiczny: C/II
Pierwsze czytanie:
Dz 16,22-34
Psalm responsoryjny:
Ps 138
Werset przed Ewangelią:
J 16, 7. 13
Ewangelia:
J 16,5-11

Patroni:

  • św. Manaen,
  • bł. Joanna,
  • św. Zoellus,
  • św. Servulus,
  • św. Donacjan i Rogacjan,
  • Męczennicy z Filipopola,
  • św. Wincenty,
  • św. Szymon (Symeon),
  • bł. Filip,
  • bł. Jan z Prado,
  • bł. Ludwik Zefiryn Moreau
Kolor szat: biały

Liturgia na wczoraj:

Pierwsze czytanie

Dz 16,22-34
Czytanie z Dziejów Apostolskich

Tłum Filipian zwrócił się przeciwko Pawłowi i Sylasowi, a pretorzy kazali zedrzeć z nich szaty i siec ich rózgami. Po wymierzeniu wielu razów wtrącili ich do więzienia, przykazując strażnikowi więzienia, aby ich dobrze pilnował. Ten, otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu i dla bezpieczeństwa zakuł im nogi w dyby.

O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali. Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany. Gdy strażnik więzienia zerwał się ze snu i zobaczył drzwi więzienia otwarte, dobył miecza i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli. «Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy!» – krzyknął Paweł na cały głos.

Wtedy tamten zażądał światła, wskoczył do lochu i przypadł drżący do stóp Pawła i Sylasa. A wyprowadziwszy ich na zewnątrz, rzekł: «Panowie, co mam czynić, aby się zbawić?» «Uwierz w Pana Jezusa – odpowiedzieli mu – a zbawisz siebie i swój dom».

Opowiedzieli więc naukę Pana jemu i wszystkim jego domownikom. Tej samej godziny w nocy wziął ich z sobą, obmył rany i natychmiast przyjął chrzest wraz z całym swym domem. Wprowadził ich też do swego mieszkania, zastawił stół i razem z całym domem cieszył się bardzo, że uwierzył Bogu.

Psalm responsoryjny

Ps 138
Ps 138 (137), 1-2a. 2bc-3. 7c-8 (R.: por. 7c)

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej.
lub Alleluja.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę Ci śpiewał psalm wobec aniołów, *
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej.
lub Alleluja.

I będę sławił Twe imię *
za łaskę Twoją i wierność.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *
pomnożyłeś moc mojej duszy.

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej.
lub Alleluja.

Wybawia mnie Twoja prawica. *
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki, *
nie porzucaj dzieła rąk Twoich.

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej.
lub Alleluja.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 16, 7. 13
Alleluja, alleluja, alleluja

Poślę wam Ducha Prawdy,
On doprowadzi was do całej prawdy.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 16,5-11
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: „Dokąd idziesz?” Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, to poślę Go do was.

On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Pożyteczne odejście

ks. Janusz Chyła ks. Janusz Chyła

Pożyteczne odejście   pixabay.com

Jezus chce nas wyzwolić z krótkowzroczności, ponieważ nie dostrzegamy za krzyżem – zmartwychwstania, za śmiercią – życia, a za Jego odejściem – daru Ducha Świętego. Gdyby misja Jezusa ograniczyła się do wymiaru doczesnego, byłaby ograniczona czasem i miejscem. Nie mielibyśmy do Niego dostępu. Paradoksem więc odejścia Jezusa przez krzyż, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie jest większa Jego bliskość z nami.

Duch Święty jest posłany, aby zdiagnozować duchowe choroby świata i człowieka. Wyjaśnia on misterium grzechu, sprawiedliwości i sądu. Świat natomiast, negując prawdę o grzechu i usprawiedliwieniu, karmi się osądami.

Konsekwencją przyznania się do grzechu i wejścia na drogę nawrócenia jest duchowe uzdrowienie. W nim także uczestniczy Duch Święty, który oprócz przekonywania o grzechu przypomina nam Jezusa Chrystusa w Słowie i sakramentach. W ten sposób zostajemy zanurzeni w miłosierdziu i uzdolnieni do życia Ewangelią.

Pekao