7
stycznia
środa
Dzień powszedni albo wspomnienie św. Rajmunda z Penyafort, prezbitera
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
1 J 3,22-24;4,1-6
Psalm responsoryjny:
Ps 2
Werset przed Ewangelią:
Mt 4, 23
Ewangelia:
Mt 4,12-17.23-25

Patroni:

  • św. Rajmund z Penafort,
  • św. Polyeuctus,
  • św. Lucjan,
  • św. Walenty,
  • św. Kryspin,
  • św. Walentynian,
  • św. Tillo,
  • św. Cyrus,
  • św. Alderyk,
  • św. Kanut Lavard,
  • bł. Mateusz Guimerá,
  • bł. Ambroży Fernandez,
  • św. Maria Teresa {Joanna} Haze·

Liturgia na wczoraj:

Pierwsze czytanie

1 J 3,22-24;4,1-6
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Najmilsi:

O co prosić będziemy, otrzymamy od Boga, ponieważ zachowujemy Jego przykazania i czynimy to, co się Jemu podoba.

Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał. Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim; a to, że trwa on w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał.

Umiłowani, nie każdemu duchowi dowierzajcie, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie. Po tym poznajecie Ducha Bożego: każdy duch, który uznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga. Żaden zaś duch, który nie uznaje Jezusa, nie jest z Boga; i to jest duch antychrysta, który – jak słyszeliście – nadchodzi i już teraz przebywa na świecie.

Wy, dzieci, jesteście z Boga i zwyciężyliście ich, ponieważ większy jest Ten, który w was jest, od tego, który jest w świecie. Oni są ze świata, dlatego mówią od świata, a świat ich słucha. My jesteśmy z Boga. Ten, kto zna Boga, słucha nas. Kto nie jest z Boga, nas nie słucha. W ten sposób poznajemy ducha prawdy i ducha fałszu.

Psalm responsoryjny

Ps 2
Ps 2, 7-8. 10-11 (R.: 8a)

Dam Ci narody w Twoje posiadanie

Wyrok Pański ogłoszę: †
On rzekł do mnie: «Ty jesteś moim Synem, *
Ja dzisiaj zrodziłem Ciebie.
Żądaj, a dam Ci w dziedzictwo narody *
i krańce ziemi w posiadanie Twoje».

Dam Ci narody w Twoje posiadanie

A teraz, królowie, zrozumcie, *
nauczcie się, sędziowie ziemi.
Służcie Panu z bojaźnią, *
z drżeniem całujcie Mu stopy.

Dam Ci narody w Twoje posiadanie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 4, 23
Alleluja, Alleluja, Alleluja

Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

Mt 4,12-17.23-25
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło».

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie». I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

A wieść o Nim rozeszła się po całej Syrii. Przynoszono więc do Niego wszystkich cierpiących, których nękały rozmaite choroby i dolegliwości: opętanych, epileptyków i paralityków. A on ich uzdrawiał. I szły za Nim liczne tłumy z Galilei i z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z Zajordania.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wiara i Miłość

ks. Nikos Skuras ks. Nikos Skuras

Wiara i Miłość  

„Mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło”. Doświadczyłem tego w Grecji. Żyjąc bezbożnie, w śmierci. Posiadałem niezależność moralną oraz finansową. Ale z coraz głębszym poczuciem pustej samotności. Czy teraz tu w Aachen chcę być latarnią Chrystusa dla ludu, który siedzi „w ciemności”? Widzę, jak bycie tu jest mi niewygodne.

Wierzyć „w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa” i miłować się wzajemnie. Św. Jan pisze, że to jest przykazanie Boga. Jan używa tu liczby pojedynczej. Mówi tylko o jednym przykazaniu, a nie o dwóch. Św. Augustyn mówi, że jest to jedno przykazanie wyrażone podwójnie. „Wierzyć” nie oznacza aktu intelektualnego, lecz zjednoczenie się z Chrystusem w Jego Miłości. Chrześcijaństwo nie powstaje na bazie przykazań. To owoc relacji z Osobą Jezusa Chrystusa. Bez tak rozumianej wiary, twoja miłość ma swoje granice, nie jest bezwarunkowa.

Sam Chrystus nie oddzielał się od niektórych grup ludzi, od pogan. Ewangelia ukazuje, jak wchodził w bardzo ścisłe relacje z ludźmi, którzy potrzebowali miłosierdzia. Nie głosił ewangelii poganom. To miało przyjść przez Apostołów-Żydów. Naród żydowski został wybrany, by być światłem dla pogan. Jezusowa relacja z poganami nie jest doktrynalna, lecz realna i uzdrawiająca. Chrystusowe uzdrowienia to uniwersalny, ponad religijny, język mówiący o tym, że Bóg jest Miłością. By ta Miłość się zrealizowała potrzeba dwu stron, Boga i człowieka, potrzeba relacji.

„Nawracajcie się” nie oznacza, że masz czytelniku obiecać, że od dziś nie będziesz już popełniał pewnych grzechów. Że z każdą spowiedzią będziesz lepszy. Czy masz władzę nad tym, by uczynić twój włos białym albo czarnym? Ewangelia nie jest moralizmem. Domaganiem się czegoś, czego nikt z nas sam z siebie nie może dać. Nawróć się to po pierwsze zobacz, że dziś nie umiesz kochać tak, jak Jezus. Nie chcesz nosić grzechów innych na sobie. Nie umiesz przebaczać 77 razy tego samego zranienia, które zadaje ci żona. Po drugie, nawrócić się oznacza zaakceptować, że Jezus cię kocha, gdy ty czytelniku wciąż popełniasz te same błędy. Zawsze cię szanuje bardziej niż siebie. Pokazał to na krzyżu. I chce byś teraz, czytając ten komentarz przyjął tę Jego Miłość, której nie posiadasz. Jeśli Ją wpuścisz, Ona cię zacznie przemieniać. „Nie lękaj się Miłości!”

 

reklama