„Bóg postawił mnie tam, żebym ratował ludzi”. Świadectwo „człowieka o kulach” z Krakowa

Kim był tajemniczy „człowiek o kulach”, którego uwieczniły nagrania monitoringu podczas dramatycznych wydarzeń w Krakowie? Do mężczyzny dotarli dziennikarze „Gościa Niedzielnego”. Ma na imię Patrick, jest Amerykaninem posiadającym również polskie obywatelstwo. Poprosił o nieujawnianie nazwiska. Postanowił opowiedzieć swoją historię, by wyjaśnić, kim był człowiek, który w chwili zagrożenia zamiast szukać schronienia, ruszył na pomoc rannym.

„Pomyślałem, że to może fajerwerki”

Do dramatycznych wydarzeń doszło 7 listopada około godz. 15. Patrick czekał na tramwaj na przystanku przy skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej. Wracał do domu. Początkowo nie zdawał sobie sprawy, że jest świadkiem strzelaniny.

„Pomyślałem, że to może fajerwerki. Po chwili usłyszałem kolejny huk i dotarło do mnie, że to było zderzenie dwóch samochodów. Z jednego wysiadł mężczyzna. Stał tyłem do mnie z karabinem w ręku wycelowanym w kierunku drugiego samochodu” – relacjonuje w rozmowie z „Gościem Niedzielnym”.

Przez chwilę sądził nawet, że może być świadkiem kręcenia filmu albo akcji służb specjalnych. Szybko jednak zorientował się, że sytuacja jest jak najbardziej realna.

Widział mężczyznę w wojskowym ubraniu, który strzelał w kierunku drugiego samochodu. Nie wiedział jeszcze, że po drugiej stronie pojazdu znajdują się policjanci. Chwilę później zobaczył, jak uzbrojony napastnik upada, a następnie na ziemię pada również jeden z funkcjonariuszy.

„Rozumiałem już, że dzieje się coś bardzo złego i w pierwszym odruchu pomyślałem, że podejdę i zapytam, jak mogę pomóc” – wspomina.

70-latek o kulach ruszył na pomoc

Patrick ma 70 lat. Kiedyś był bardzo wysportowany, dziś z powodu problemów z poruszaniem się korzysta z kul. Mimo to zdecydował się przejść przez ulicę i dotrzeć do rannych.

„Oglądając później nagrania, byłem zaskoczony, jak szybko udało mi się przejść przez ulicę. Przybliżając się, zobaczyłem, że na miejscu zdarzenia jest dużo krwi, więc to oznaczało, że nie mam pytać, jak mogę pomóc, ale po prostu mam zrobić, co tylko się da, aby ratować życie tych ludzi” – opowiada.

Najpierw zajął się rannym policjantem. Próbował odnaleźć miejsca, z których wypływała krew. Nie było to łatwe, ponieważ musiał dostać się do ran przez mundur i policyjne wyposażenie.

„Udało się – zobaczyłem, że krew wypływa z górnej części klatki piersiowej, więc było dla mnie oczywiste, że trzeba ją zatamować. Czym? Najpierw swoimi rękami, a niedługo potem szalem, który podała jakaś kobieta, która również chciała pomóc” – relacjonuje.

Wkrótce na miejscu pojawili się kolejni ludzie gotowi do udzielenia pomocy. Wśród nich byli dwaj lekarze ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie: prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. To oni przejęli profesjonalną pomoc medyczną rannym policjantom.

Pomagał także rannemu napastnikowi

Patrick zauważył, że pomocy potrzebuje również mężczyzna w wojskowym ubraniu, który chwilę wcześniej strzelał do funkcjonariuszy.

„Zauważyłem, że mężczyźnie w wojskowym ubiorze nie poświęcano jeszcze dostatecznej uwagi, więc odwróciłem się, aby i jemu pomóc” – mówi.

Dostanie się do rany wymagało pokonania kamizelki kuloodpornej. Patrick odnalazł krwawiące miejsce w górnej części prawej nogi i uciskał je własnymi rękami. Po chwili pomoc przejął ktoś dysponujący odpowiednim opatrunkiem.

Mężczyznę okryto również folią termiczną. Ponieważ wiatr ją zwiewał, Patrick przytrzymywał ją swoimi kulami.

Zauważył także, że przy rannym znajduje się jeszcze około ośmiu lub dziesięciu magazynków z amunicją. Odsunął je, aby nie przeszkadzały osobom udzielającym pomocy.

Cała akcja trwała, jak szacuje, około dziesięciu minut. Wciąż nie wiedział dokładnie, co wydarzyło się wcześniej na Rynku Głównym ani dlaczego na Stradomiu doszło do tak dramatycznej sytuacji.

„Nie bałem się. Wiedziałem, że jest ze mną Bóg”

Po powrocie do domu rodzina i przyjaciele pytali Patricka, czy nie bał się podejść do rannych w sytuacji, w której przed chwilą padły strzały. Jego odpowiedź za każdym razem była taka sama.

„Nie, a brak lęku wypływał z mojej wiary. Wiedziałem, że w tym momencie jest ze mną Bóg i że nie mam się czego bać. Powiem więcej – nie miałem i nie mam żadnych wątpliwości, że to Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu i czasie, żeby pomóc rannym ludziom” – wyznaje.

W dramatycznych okolicznościach próbował również się modlić. Nie potrafił jednak znaleźć odpowiednich słów. Powtarzał więc dobrze znaną sobie modlitwę, nieco zmieniając jej zakończenie: „Panie Jezu Chryste, Synu Boże Żywego, zmiłuj się nad nami wszystkimi grzesznymi...” – wspomina ze wzruszeniem.

Patrick nie chce nazywać siebie bohaterem. Podkreśla, że jego udział w akcji ratunkowej był po prostu odpowiedzią na sytuację, w której się znalazł. Zdecydował się opowiedzieć o swoich doświadczeniach, ponieważ wiedział, że media poszukują tożsamości tajemniczego mężczyzny widocznego na nagraniach monitoringu.

„Wiem, że dziennikarze piszą, iż „niepełnosprawny świadek zdarzenia zrezygnował z ucieczki w bezpieczne miejsce i zaryzykował własne życie, aby udzielić wsparcia rannemu funkcjonariuszowi” i zastanawiają się nad tożsamością tego człowieka. Już wszystko jest jasne. To ja!” – mówi z uśmiechem.

Źródło: gosc.pl

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.