Wzór zaczerpnęła od Świętej Rodziny. 184 lata temu urodziła się założycielka nazaretanek

Rodzinę uczyniła centrum działalności wspólnoty, choć sama doświadczyła trudności w relacjach z najbliższymi. Dorastała w zamożnym domu, otrzymała staranne wykształcenie, a rodzice wiązali jej przyszłość z odpowiednim małżeństwem. Kiedy zapragnęła życia zakonnego, spotkała się z silnym sprzeciwem ojca.

Urodziła się 12 listopada 1842 roku w Roszkowej Woli, w ziemiańskiej rodzinie Adolfa Siedliskiego i Cecylii z Morawskich. Jej edukacją zajmowały się prywatne nauczycielki. Do pierwszej Komunii przygotowywał ją kapucyn, ojciec Leander Lendzian. Spotkanie z nim miało duże znaczenie dla rozwoju jej wiary. Przez kolejne lata zakonnik towarzyszył jej w rozeznawaniu powołania.

Na realizację swoich pragnień musiała długo czekać. Od dzieciństwa chorowała, przechodziła kuracje i wyjeżdżała do zagranicznych uzdrowisk. Franciszka pozostawała przy swoim wyborze, a podczas wieloletniego pobytu poza krajem doszło do porozumienia z ojcem.

W 1864 roku w Cannes złożyła prywatny ślub czystości. Po powrocie do Polski została tercjarką franciszkańską. Stopniowo dojrzewała do przekonania, że jej drogą będzie założenie nowej wspólnoty. W 1873 roku pojechała do Rzymu, by przedstawić swój zamiar Piusowi IX. Otrzymała błogosławieństwo papieża, a dwa lata później powstało zgromadzenie sióstr nazaretanek. W życiu zakonnym przyjęła imię Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza.

Wzór dla wspólnoty znalazła w Nazarecie. Szczególne znaczenie miało dla niej zwyczajne życie Jezusa, Maryi i Józefa: praca, obowiązki, wzajemne oddanie. W swoich pismach podkreślała, że wszystko powinno być wykonywane uprzejmie, z miłością i w prostocie. Głęboka więź z Bogiem miała znajdować wyraz w sposobie odnoszenia się do drugiego człowieka.

Tak rozumiana duchowość prowadziła siostry do konkretnych zadań. Zakładały szkoły, przedszkola, sierocińce, internaty i szpitale. Pomagały tam, gdzie rodzina potrzebowała wsparcia w wychowaniu dzieci, edukacji czy opiece nad chorymi. Formy pracy zależały od miejscowych potrzeb. Franciszka odpowiadała za organizację tej działalności i przygotowanie sióstr. Mimo problemów zdrowotnych podróżowała i odwiedzała wspólnoty. W 1881 roku otworzyła placówkę w Krakowie, później powstawały następne domy w Polsce i za granicą. Pod koniec jej życia zgromadzenie liczyło około trzystu sióstr w dwudziestu sześciu domach.

Zmarła 21 listopada 1902 roku w Rzymie. Jan Paweł II beatyfikował ją 23 kwietnia 1989 roku. Jej liturgiczne wspomnienie obchodzone jest w Polsce 25 listopada. W tym samym miesiącu siostry nazaretanki będą obchodzić także rocznicę powstania zgromadzenia, tradycyjnie przypadającą w pierwszą niedzielę Adwentu. W 2026 roku będzie to 29 listopada – 151 lat od utworzenia pierwszej wspólnoty.

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.