Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Willi Hoffsümmer

Medytacja nad wieńcem adwentowym

(Wieniec adwentowy ze swoimi czterema świecami)

Czytania: Ps 27,1-5 (Pan jest moim światłem i moim zbawieniem), Flp 2,12-18 (Bądźcie źródłami światła w świecie); J 1,1-8 (Światłość świeci w ciemności).

Zapewne w każdym domu jest wieniec adwentowy lub przynajmniej gałąź i na niej świeca. Zapach gałęzi budzi nastrój oczekiwania, a światło świecy rozjaśnia ciemną porę roku. Dzisiaj w czwartą niedzielę adwentu mogę bardziej świadomie niż wcześniej zapalić cztery świece na wieńcu i snuć przy tym myśli.

1. (Kaznodzieja zapala pierwszą świecę)

Światło pierwszej świecy powinno być światłem mojego życia. Mówię „tak” sobie, takiemu, jakim jestem: moim talentom i zdolnościom, moim zahamowaniom i brakom. Wiem, że do tego „Tak” musi dołączyć się „Dziękuję”, gdyż ostatecznie wszystko w życiu zostało mi podarowane. Dlatego chciałbym też jak ta świeca swoim małym światłem przekazywać dalej ciepło i jasność do wnętrza każdej ciemności i strachu. Chcę przez chwilę być cicho, może świeca chciałaby jeszcze coś powiedzieć (około 7 sekund ciszy).

2. (Kaznodzieja zapala drugą świecę)

To jest twoje światło życia. Przez „Twoje” rozumiem ciebie jako partnera, jako syna albo córkę, jako pracodawcę... Mówię ci „Tak” takiemu, jakim jesteś, ze wszystkimi twoimi zdolnościami i talentami, twoimi ograniczeniami i trudnościami. W tym „Tak” zawiera się także „Dziękuję” za wszystko to, co było możliwe dotychczas we współżyciu. Razem z wami chciałbym przynieść światu więcej nadziei i miłości, więcej zaufania i bezpieczeństwa. Chciałbym jeszcze trochę być cicho; może chciałbyś jeszcze coś mi powiedzieć (ok. 7 sekund ciszy).

3. (Kaznodzieja zapala trzecią świecę)

Tym światłem jesteście tu wszyscy. Wspólnota tych, którzy się tutaj zebrali wokół Chrystusa. Chciałbym wam powiedzieć „tak”, takim, jakimi jesteście, z waszymi talentami i gotowością do niesienia pomocy, z waszymi wątpliwościami i kłopotami. Ale to światło nie oznacza tylko was tutaj. Myślę także o wspólnocie wsi, miasta, państwa, wszystkich narodów. Jak często ten płomień migoce zastraszony tu i tam: Jak wygląda przyszłość? Kiedy skończą się surowce? Kiedy kula ziemska stanie się za mała, powietrze zużyte, woda ostatecznie zatruta? Kiedy zemści się wyzysk, kiedy włamywacze wejdą także do mojego domu i wszyscy, którzy uważają, że muszą siłą żądać dla siebie trochę sprawiedliwości? Kiedy my wszyscy moglibyśmy sobie podać ręce jak gałęzie jodły, które dopiero razem tworzą ten piękny wieniec! W każdym razie chciałbym wam wszystkim podziękować, za wszystkie dobre czyny, które z całego świata dostają się na nasz stół w nasz dzień powszedni. Tylko wspólnie damy radę zachować ten świat od upadku.

Chcę milczeć jeszcze jakiś czas i słuchać, co chcecie mi powiedzieć (około 7 sekund ciszy).

4. (Kaznodzieja zapala czwartą świecę)

To czwarte światło powinno być dla mnie kiedyś ostatnim światłem, które przyświeca w drodze do domu. Przypomina mi o świeceniu we wszelkiej ciemności. Mówię „tak” światłu świata, które tak wspaniale zapaliło się dla nas w Jezusie. Chciałbym mówić dziękuję za to, że w tym świetle jest nadzieja, która sięga poza śmierć. Już teraz chcielibyśmy pracować z Nim na nowej ziemi i w nowej wspólnocie, w której spodziewamy się więcej pokoju i sprawiedliwości, aby wszyscy ludzie mogli odetchnąć. Teraz chciałbym być całkiem cicho, aby spotkać to światło z wysoka. — Muzyka medytacyjna.



opr. ab/ab



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: PRAWDA nadzieja forma strach zdolności dobre uczynki Symbole wieniec adwentowy Willi Hoffsümmer talenty
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W