Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao

ks. Jan Hadalski SChr, Poznań

Vigilate et orate

Używając bardzo daleko idącej analogii, możemy powiedzieć, że tegoroczny kwiecień jest jedną wielką wigilią. „Vigilare” znaczy „czuwać”, zatem „wigilia” w liturgicznym życiu wspólnoty Kościoła od samego początku oznacza nocne modlitewne czuwanie, inspirowane taką właśnie modlitwą w życiu Chrystusa (Łk 6,12) oraz zachętą samego Mistrza do takiej postawy (Łk 12,35-40; 21,36). Owo czuwanie łączy się z oczekiwaniem na jakieś wyjątkowe wydarzenie. Podkreśla, że nasza relacja ze zbawiającym Bogiem wymaga od nas trudu i ciągłej czujności.

Zdaje się, że współcześnie „wigilia” najbardziej kojarzy się nam z uroczystością Narodzenia Pańskiego. Poprzez cały Adwent, a zwłaszcza w jego ostatnim dniu (24 grudnia) trwamy w modlitewnym liturgicznym napięciu, wyglądając przyjścia Zbawiciela na świat. Tymczasem pierwsi chrześcijanie znali tylko jedno święto — niedzielę przeżywaną jako dzień zmartwychwstania Pana. I już od sobotniego wieczoru czekali, by w niedzielny poranek radować się Zmartwychwstałym. Z czasem (w II wieku) wyodrębnia się najważniejsze w Kościele święto Paschy, czyli Wielkanoc, jako coroczne wspominanie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ponieważ największe, stanowiące punkt kulminacyjny historii zbawienia, stąd i jego wigilia nabrała wyjątkowego teologicznego i liturgicznego charakteru. Przyjęło się nawet uważać ją za „matkę wszystkich wigilii”. W niej mają swe źródło celebracje wszystkich pozostałych. Ona jest pierwsza i najważniejsza.

Wpisując się w czas kwietniowego oczekiwania na tegoroczną celebrację i przeżywanie Tajemnic Paschalnych, a jednocześnie kontynuując nasze rozważania związane z liturgią godzin, zasadniczą część tego numeru „Mszy Świętej” poświęcamy właśnie wigiliom, ze szczególnym uwzględnieniem liturgii Wigilii Paschalnej. Dokumenty Kościoła i podpowiedzi liturgistów podkreślają, że zgodnie z najdawniejszą tradycją ta wyjątkowa noc w ciągu całego roku liturgicznego powinna być modlitewnym intensywnym czuwaniem. A my wszyscy, uczestniczący w jej przebogatej liturgii, powinniśmy być podobnymi do ludzi, którzy oczekują swego Pana, aby gdy powróci, zastał nas czuwających i zaprosił do swego stołu. Przedłużona modlitwa w nocy, oparta głównie na słuchaniu słowa Bożego i jego medytacji, jest wyrazem takiej właśnie postawy. W liturgii słowa Wigilii Paschalnej jest aż 9 czytań: 7 ze Starego Testamentu i 2 z Nowego Testamentu. W całości przywołują i uobecniają wielkie dzieła, jakich Bóg dokonał dla zbawienia swego ludu. Zawierają obietnice ważne dla teraźniejszości i przyszłości nowego ludu Bożego i mówią o ich wypełnieniu. Szkoda więc, że w naszych kościołach tak powszechna jest praktyka redukowania ilości tych czytań, co niesie niebezpieczeństwo zagubienia, zatarcia sensu całej liturgii otwierającej nas na spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem.

 Te intensywne i piękne kwietniowe przeżycia w tym roku nie kończą się świętowaniem Zmartwychwstania Pańskiego. Trwając w wielkanocnej radości, przygotowujemy się do kolejnej, jakże wyjątkowej uroczystości. W Niedzielę Miłosierdzia Bożego Ojciec Święty Franciszek ogłosi świętość dwóch wielkich swoich poprzedników: bł. Jana XXIII i bł. Jana Pawła II. Ich duchowemu powinowactwu w kontekście tego wyjątkowego wydarzenia dla Kościoła powszechnego poświęcamy artykuł otwierający kwietniowy numer naszego miesięcznika.

Gorąco pragnę, aby publikowane tu teksty były inspiracją dla naszych Czytelników i życzę błogosławionych owoców tego otwierającego się przed nami wyjątkowego czasu.



opr. ab/ab



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: oczekiwanie wigilia Wigilia Paschalna lampa czuwanie nocne lampa oliwna
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W