Owocowanie

Dzisiejsza Ewangelia zaprasza do życia nie tyle bezpiecznego, ile owocnego. Jeden talent równoważny jest 26 kilogramom złota. Naszemu Panu nie chodzi jedynie o pobudzenie apetytu ekonomicznego czy też o uprzywilejowanie tych którzy mają dużo talentów-zdolności. To fakt, że przypowieść posługuje się bardzo sugestywnym obrazem, gdzie pewien pan wręcza swoim sługom majątek do dysponowania. Ten majątek to zapewne coś bardzo cennego, wartościowego: życie, czas, miłość, zaufanie, zdolności… Problem jednego ze sług polega na tym, że on nawet nie spróbował żyć, nie podjął ryzyka, aby to co otrzymał przyniosło owoce. Zmarnował otrzymany talent, bo go zakopał. Nie ma chyba gorszego zła – rozumianego jako brak należnego dobra – niż to, kiedy słudzy pana, czyli uczniowie Chrystusa, izolują się, zamykają w swoim samozadowoleniu z otrzymanych talentów albo ich zaciekle bronią. Przechowywanie, magazynowanie to co innego niż sianie, pomnażanie. Skoro „dzień Pański” przyjdzie jak złodziej w nocy to znaczy, że z naszej strony potrzeba aktywności – czuwania. Uczeń Chrystusa nie może więc bełkotać przed Panem „Oto masz swoją własność”. Współpracując z Bogiem, powinien powiedzieć: „Oto co dzięki Tobie zyskałem”.

W związku z moim ostatnim pobytem we Francji miałem okazję uczestniczyć w wydarzeniach związanych z pielgrzymką papieża Leona i przeżywać w Paryżu wyjątkową atmosferę. W czasie wizyty w Instytucie Katolickim w Paryżu, kiedy papież mówił o fenomenie licznie zgłaszających się dorosłych, którzy proszą o chrzest, odwołał się do wyjątkowego katechumena w historii Kościoła, św. Augustyna, który jako dorosły nawrócił się, przyjął chrzest, bo ziarno wiary zostało zaszczepione w jego sercu przez św. Ambrożego i jego matkę św. Monikę. Papież mówił: „Ziarno to jednak wzrosło i wydało obfity plon, stając się tak potężnym drzewem, że w jego cieniu również dzisiaj możemy znaleźć pokrzepienie.” Tak wspaniałe bywają owoce chrześcijańskiej czujności. Czuwajmy!