Jezus często jest w drodze. Różne miejsca, okoliczności i napotkani ludzie są okazją do ewangelizacyjnego nauczania i działania. Czytamy dzisiaj, że wszedł do jerozolimskiej świątyni, aby zrobić w niej porządek. Bywa, że również nasze serca potrzebują silnej interwencji na wzór tej w świątyni.
Inaczej serce patrzy kardiolog, dostrzegając w nim jedynie mięsień warunkujący dobre funkcjonowanie całego organizmu. Inaczej patrzy człowiek zakochany, próbując przy pomocy symboliki serca nazwać to, co dzieje się w świecie jego uczuć. A jeszcze inaczej człowiek wiary, który odwołując się do biblijnej narracji w sercu widzi duchową głębię człowieka. W tym ujęciu serce to centrum dowodzenia wolą i ludzkim rozumem oraz „miejsce” opowiedzenia się po stronie Boga lub przeciw Niemu. Mamy bowiem jedno serce i od nas zależy czy jest ono „domem modlitwy” czy „jaskinią zbójców”.
Możemy tak uwierzyć we własną nieskazitelność, że zamiast posprzątać świątynię serca, będziemy kazali tłumaczyć się Jezusowi z wyrzucania przekupniów ze świątyni, a w skrajnych przypadkach planowali zamach na Jego życie.
Uczymy się od świętych obierania właściwego kierunku życia. W ich doświadczeniach często streszczają się losy Kościoła i społeczeństw wraz z okolicznościami w jakich dane jest im żyć. Dzisiejszy patron św. Rafał Kalinowski żył w latach 1835 – 1907, a zatem w okresie zaborów. Był inżynierem, oficerem armii rosyjskiej, powstańcem styczniowym, sybirakiem, a po nawróceniu prezbiterem, karmelitą bosym, przeorem klasztorów w Czernej i Wadowicach, ofiarnym spowiednikiem. Jego wstawiennictwu polecajmy siebie i losy naszej ojczyzny.