1 stycznia 2026 roku wszedł w życie kluczowy, trzeci etap reformy systemu wsparcia osób z niepełnosprawnościami. Dzięki obniżeniu progu punktowego świadczenie wspierające stało się dostępne dla znacznie szerszej grupy potrzebujących. Świadczenie wspierające 2026 – dowiedz się, kto może liczyć na dodatkowe środki, jaka jest wysokość świadczenia po waloryzacji oraz na jakie kwestie prawne należy zwrócić uwagę.
Najważniejszą zmianą, która weszła w życie z początkiem 2026 roku, jest obniżenie progu punktowego uprawniającego do otrzymania świadczenia. Do tej pory system był wprowadzany etapami: w 2024 roku korzystały z niego osoby z najwyższą punktacją (87–100 pkt), a w 2025 roku osoby posiadające punktację w granicach78–86 punktów.
Od 1 stycznia 2026 roku prawo do świadczenia wspierającego nabyły osoby, które w decyzji Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności (WZON) uzyskały min. 70 punktów. Ta zmiana ma ogromne znaczenie społeczne – otwiera drogę do systemowej pomocy osobom, które mimo znacznych ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu, dotychczas nie mogły liczyć na dodatkowe środki.
Wysokość świadczenia wspierającego nie jest stała, gdyż została ściśle powiązana z kwotą renty socjalnej i zależy od poziomu potrzeby wsparcia wyrażonej w punktach. Im wyższą liczbę punktów potrzeby wsparcia przyzna WZON, tym wyższa będzie kwota przyznanego świadczenia. Warto pamiętać, że w marcu każdego roku następuje waloryzacja kwoty renty socjalnej, co oznacza, że kwoty wypłacanych świadczeń wspierających również ulegają zwiększeniu.

Świadczenie wspierające jest nieopodatkowane i nie wlicza się do dochodu przy ustalaniu prawa do innych form pomocy, np. dodatków mieszkaniowych czy pomocy społecznej.
Świadczenie wspierające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat, mieszkają w Polsce i posiadają ważne orzeczenie o niepełnosprawności. Kluczowym krokiem w uzyskaniu świadczenia jest złożenie wniosku do WZON o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. To właśnie na tym etapie wielu wnioskodawców napotyka największe trudności.
Eksperci zwracają uwagę, że formularz samooceny (kwestionariusz), który dołącza się do wniosku, jest skomplikowany. Nie opisuje on stanu zdrowia w sensie medycznym, lecz to jak niepełnosprawność wpływa na konkretne czynności życiowe, takie jak samodzielność w jedzeniu, toalecie, poruszaniu się czy komunikacji. Prawidłowe wypełnienie tej dokumentacji jest fundamentem sukcesu – błędy mogą skutkować przyznaniem zbyt małej liczby punktów, co uniemożliwia uzyskanie świadczenia.
Warto pamiętać, że złożenie wniosku o świadczenie wspierające do ZUS w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji WZON, powoduje, że prawo do świadczenia wspierającego zostanie ustalone od miesiąca, w którym złożony został wniosek o decyzję WZON.
W przypadku niedotrzymania terminu i złożenia wniosku po upływie 3 miesięcy, świadczenie będzie przysługiwać dopiero od miesiąca złożenia wniosku do ZUS. To może oznaczać utratę nawet kilkunastu tysięcy złotych.
Co ciekawe, przyznanie świadczenia przez ZUS nie wymaga wydania decyzji. ZUS po prostu udostępnia informację na profilu w systemie teleinformatycznym. Decyzje wydaje tylko w przypadku odmowy, uchylenia lub zmiany prawa do świadczenia. Warto pamiętać o wskazaniu numeru rachunku bankowego, ponieważ wypłata następuje wyłącznie w formie bezgotówkowej na wskazane konto bankowe.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy świadczenia wspierającego warto rozważyć, gdy otrzymana decyzja nie odzwierciedla rzeczywistego stanu zdrowia i poziomu potrzeby wsparcia.
Najważniejsze sytuacje uzasadniające złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy:
Jeśli w ocenie osoby ubiegającej się o świadczenie wspierające ocena dokonana przez komisję nie odzwierciedla rzeczywistego stanu funkcjonalnego, a codzienne funkcjonowanie jest znacznie bardziej ograniczone, to warto złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku.
Gdy zespół skupił się tylko na jednej chorobie, pomijając inne istotne schorzenia (neurologiczne, psychiczne, kardiologiczne) lub nie uwzględnił realnych trudności w samoobsłudze, poruszaniu się czy komunikacji.
Od wydania decyzji nastąpiło istotne pogorszenie stanu osoby ubiegającej się o świadczenie, które wpływa na samodzielność, mobilność czy zdolność do życia społecznego.

Wokół świadczenia wspierającego narosło wiele kontrowersji dotyczących sytuacji opiekunów i członków rodzin osób z niepełnosprawnościami. Reforma zakłada, że świadczenie trafia bezpośrednio do osoby z niepełnosprawnością, a nie do jej opiekuna. Ma to na celu zwiększenie podmiotowości i niezależności odbiorców świadczenia, ale w praktyce może rodzić trudne dylematy finansowe.
W 2026 roku nadal obowiązuje zasada, zgodnie z którą nie można jednocześnie pobierać świadczenia wspierającego (przez osobę z niepełnosprawnością) i „starego” świadczenia pielęgnacyjnego (przez opiekuna). Rodziny powinny przeanalizować, która forma wsparcia jest dla nich korzystniejsza. Dla wielu opiekunów osób dorosłych, którzy poświęcili życie na opiekę, przejście podopiecznego na świadczenie wspierające oznacza utratę ich własnego źródła utrzymania i konieczność powrotu na rynek pracy, co po wielu latach przerwy bywa niezwykle trudne.
Tak. W przeciwieństwie do wielu innych zasiłków świadczenie wspierające nie wyklucza aktywności zawodowej osoby z niepełnosprawnością. Nie ma też żadnych limitów dochodowych.
Od decyzji WZON przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu, a następnie, jeśli decyzja nie spełnia oczekiwań - odwołanie do sądu. Warto wówczas uzupełnić dokumentację medyczną o nowe badania lub opinie specjalistów.
Decyzja o poziomie potrzeby wsparcia jest wydawana na czas określony, zazwyczaj na okres ważności orzeczenia o niepełnosprawności, ale nie dłużej niż na 7 lat. W przypadku osób starszych i chorób nierokujących poprawy, okres ten może być dłuższy.
Artykuł, który Państwo przeczytali, jest sponsorowany przez Votum Wsparcie S.A. z siedzibą we Wrocławiu.