Znaleziono 1857 wyników
„Byłam, ale się zmyłam”. To, jak myślimy o śmierci, bardzo wiele mówi o nas samych
Jedna z popularnych polskich piosenkarek zwierzyła się ostatnio, że nie chce mieć grobu – wolałaby, żeby jej prochy zostały gdzieś rozsypane i żeby nikt nie pielęgnował pamięci o niej. Jeden z katolickich portali napisał, że jej poglądy są oryginalne. Bynajmniej. Są typowe dla tych, którzy dali się zwieść cywilizacji śmierci, pozbawionej chrześcijańskiej nadziei i perspektywy życia wiecznego.
Modlitwa w rodzinie, gdzie dwoje albo troje zbierze się w imię Moje...
Poświęćmy chwilę uwagi temu, jak wiele dla trwałości i szczęścia rodziny może znaczyć rzetelna wspólnota w wierze. Przyszedł kiedyś do mnie znajomy, żeby pochwalić się swoim pierwszym dzieckiem, a przy okazji zwierzył się, że wraz z żoną postanowili już teraz, mimo, że ich córeczka jest dopiero niemowlątkiem, codziennie wspólnie się modlić – pisze o. Jacek Salij, felietonista Opoki.
Po obu stronach życia, czyli o grobie, który jest znakiem naszej nadziei
Polacy nieporównanie więcej dbają o groby swoich bliskich i znacznie liczniej je odwiedzają, niż na przykład Czesi czy Niemcy. Byłoby przesadą twierdzić, że to nie ma nic wspólnego z naszą religijnością. Nie ja jeden domyślam się, że światło, którego tak wiele na naszych cmentarzach, jest odblaskiem tego Światła, którym jaśnieje zmartwychwstały Chrystus! – zauważa o. Jacek Salij OP, felietonista Opoki.
