Leon XIV: nie podpisałem listu na wypadek zapadnięcia w śpiączkę

„Inni są mną zaskoczeni” – powiedział Leon XIV, pytany o swoją formę fizyczną podczas najdłuższej dotychczas podróży apostolskiej. W drodze powrotnej z Ameryki Południowej do Rzymu Ojciec Święty rozmawiał z dziennikarzami. Pytano go m.in. o sprawę tradycyjnej liturgii.

Oto pełen zapis konferencji na pokładzie samolotu:

Juan Carlos Paullier (Zorrilla Media): Jak się papież czuje? Czy zaskoczyła go wytrzymałość, jaką wykazał podczas tej podróży?

Inni są mną zaskoczeni. Ja chcę przede wszystkim podziękować Bogu. Prawda jest taka, że już w pierwszym tygodniu – jak wszyscy wiedzą, minął od tego nieco ponad miesiąc – przeszedłem dość poważny zabieg. Jednak podróż była zaplanowana od samego początku i chciałem ją zrealizować.

Dzięki Bożej pomocy i sile modlitwy – otrzymałem dosłownie wiadomości z całego świata – a także dzięki pewnej determinacji, którą posiadam, oraz pomocy lekarzy przekonałem się, że rzeczywiście jest to możliwe.

Nie jestem jeszcze na 100 proc., ale czuję się całkiem dobrze. A wytrzymałość jest jednym z darów, którymi obdarzył mnie Pan.

Co do Urugwaju, który wydaje się już odległy w czasie, jedną z rzeczy, które Ojciec Święty powiedział, jest to, że nie należy mylić małości z nieistotnością. Jaki konkretny przykład może dać Kościół urugwajski innym wspólnotom? Dlaczego Ojciec Święty zdecydował się odwiedzić taki kraj jak Urugwaj i jakich rezultatów oczekuje po tej wizycie dla katolików urugwajskich, ale także dla społeczeństwa w ogóle, które jest tak świeckie?

Jest listopad, zbliża się już okres Adwentu i Bożego Narodzenia i myślę na przykład o szopce, o tych małych wioskach, do których Jezus przychodził ze swoim orędziem, o tym, jak mała wspólnota może dokonać wielkich rzeczy, nie dlatego, że są same w sobie wielkie, ale dlatego, że wiara zaczyna się jak ziarnko gorczycy. W Urugwaju wszyscy widzieliśmy – a niektórzy może rzeczywiście byli zaskoczeni – odpowiedź wspólnoty katolickiej, i nie tylko, była bardzo duża.

A potem, dzięki opatrznościowemu zbiegowi okoliczności w planowaniu, mogliśmy uczestniczyć w obchodach Matki Bożej Trzydziestu Trzech, bardzo ważnego święta w historii wspólnoty katolickiej w Urugwaju. I tak, dzięki tym elementom, zdajemy sobie sprawę, że nawet w kraju uważanym za świecki, w którym wiele osób nie praktykuje już aktywnie wiary ani religii, przy udziale może ograniczonym, a nawet żadnym – to Kościół, wierni, chrześcijanie mają wiele do powiedzenia. A odpowiedź w tych dniach była wspaniała i myślę, że zostawiła ślad.

Elisabetta Piqué (La Nación): Dziękujemy, Ojcze Święty, za tę wspaniałą podróż i gratulujemy wytrzymałości, ponieważ my jesteśmy kompletnie wyczerpani. Podczas pobytu w Argentynie kilkakrotnie spotkał się Ojciec Święty z prezydentem Javierem Mileiem. Czy może nam Ojciec Święty opowiedzieć, jak przebiegały te spotkania i jakie było najważniejsze przesłanie, które chciał przekazać rządowi Javiera Mileia? I jeszcze jedno ważne pytanie, które pozostało bez odpowiedzi: Ojciec Święty dobrze znał papieża Franciszka. Dlaczego Franciszek nigdy nie odwiedził Argentyny?

Na drugie pytanie nie odpowiem, ponieważ nie mogę rościć sobie prawa do odczytywania myśli Franciszka, choć byłem jego współpracownikiem i znałem go przez ostatnie lata, a nawet nieco dłużej. Dlaczego nie pozostawić miejsca na tajemnicę? Będziemy mogli zapytać go o to w życiu wiecznym.

Prezydenta Mileia spotkałem już wcześniej w Rzymie, kiedy przybył do Watykanu. On i Franciszek rzeczywiście reprezentowali bardzo odmienne stanowiska polityczne. A jednak, jak się wydaje, potrafili się ze sobą porozumieć.

Chcę raz jeszcze podkreślić, że przesłanie, które pragnę przekazywać, nie ma charakteru politycznego. Chociaż w niektórych krajach są ludzie, którzy próbują przypisywać mi poglądy prawicowe lub lewicowe, którzy mnie krytykują albo nie, ja mówię o Magnifica humanitas.

I właśnie o tym rozmawiałem z prezydentem Mileiem: o szacunku dla człowieka, zachęcając do zwracania większej uwagi przede wszystkim na najbardziej potrzebujących w argentyńskim społeczeństwie.

Tak, rozmawialiśmy również o kwestiach gospodarczych, o niektórych trudnościach, z jakimi kraj nadal się zmaga, odkąd objął on urząd, i o innych sprawach.

Przede wszystkim jednak osiągnęliśmy pewien rodzaj wzajemnego zrozumienia, jeśli można tak powiedzieć, co do uznania wartości życia i godności człowieka na wszystkich etapach jego istnienia. Powinniśmy bowiem starać się współpracować w tej dziedzinie.

Nasza rozmowa przebiegała właśnie w tym duchu. Prezydent, jak mogliście zauważyć zarówno podczas mojego przyjazdu, jak i pożegnania, wykazał gotowość do wysłuchania tego przesłania. Dlatego uważam, że pod tym względem spotkania były bardzo pozytywne.

Pamela Francescato (Canal 5 Noticias): Przed przyjazdem Ojca Świętego Argentyna przeżywała – i nadal przeżywa – trudne, pod wieloma względami ciemne chwile. Po wyjeździe Ojca Świętego, po wysłuchaniu jego słów, dziś w Argentynie zarówno w telewizji, jak i w radiu mówi się niemal wyłącznie o Ojcu Świętym. Pozostawił nam Ojciec Święty niezwykle piękne i głębokie wspomnienia. Społeczeństwo potrzebowało głosu Ojca Świętego, jego wspaniałego człowieczeństwa, przypomnienia, że powinniśmy nadal pozostać ludźmi. Jakiej rady może nam Ojciec Święty udzielić? Jak postrzega Ojciec Święty naszą sytuację?

Uważam, że wszyscy zaczynamy sobie uświadamiać, jak bardzo pozwoliliśmy, by kierowały nami algorytmy i polaryzacja, która nie jest przypadkowa, lecz w wielu sytuacjach została wywołana celowo.

Uważam, że wy, dziennikarze, macie niezwykle ważną rolę do odegrania, pomagając wszystkim przezwyciężyć tę polaryzację i zachęcając do refleksji: spójrzmy na to, co wydarzyło się w Argentynie w ostatnich dniach. Jak to możliwe, że ludzie prawicy i lewicy, że wszyscy razem wyszliśmy na ulice, aby świętować i cieszyć się czymś, co jest znacznie ważniejsze niż polityczne dyskusje?

Osobiście głęboko wierzę, że w przesłaniu Jezusa Chrystusa – przy całym moim ogromnym szacunku dla tych, którzy nie są chrześcijanami i wybierają inną drogę – zawarte jest wezwanie do budowania mostów i poszukiwania pojednania.

W ten sposób możemy na nowo odkryć, że istnieją w człowieczeństwie wartości znacznie głębsze niż to, co powoduje podziały, nienawiść i polaryzację.

Chciałbym wierzyć, że jeśli nic innego, to przynajmniej ta wizyta pomogła obudzić w sercach wielu ludzi świadomość, że możemy zmienić sposób myślenia, że możemy patrzeć na rzeczywistość inaczej.

Nadal będą istnieć różnice zdań, ale nie musimy posuwać się do używania tak agresywnego języka ani doprowadzać do podziałów nawet wewnątrz rodzin. Potrafimy przecież rozmawiać, kochać i jednoczyć się.

Miejmy więc nadzieję, że ponowne zasiewanie ziaren nadziei i głoszenie przesłania jedności, pomimo trudności i różnic, pomoże nam zawsze poszukiwać rozwiązań służących dobru wspólnemu, dobru całego narodu.

Sergio Rubín (Clarín): Argentyna miała niegdyś bardzo liczną klasę średnią, która doświadczyła niewiarygodnego załamania społecznego. To tak, jakby kraj przeszedł wojnę, choć w rzeczywistości żadnej wojny nie było, a jednak skutki tego kryzysu dotknęły całe społeczeństwo. Obecnie trwa proces dostosowań gospodarczych. Co można powiedzieć o tej sytuacji w świetle katolickiej nauki społecznej? Wielu ludzi podejmuje ogromny wysiłek i cierpi. Co należy zrobić, aby przezwyciężyć tę niemoralną sytuację, w której Argentyna, kraj dysponujący tak wielkim bogactwem i potencjałem intelektualnym, nie potrafi się podnieść?

Nie zamierzając wygłaszać wykładu z ekonomii, trzeba zauważyć, że obecnie istnieją pewne problemy i uwarunkowania międzynarodowe, które przyczyniły się do powstania tak poważnej sytuacji, powodującej liczne trudności dla klasy średniej, nie wspominając już nawet o osobach ubogich.

Uważam, że również w tym przypadku powinniśmy zachęcać wszystkich – społeczeństwo, obywateli, ale także klasę polityczną – do zastanowienia się, jak wspólnie pracować nad odbudową kraju i poprawą warunków życia całego narodu.

W niektórych przypadkach wymaga to współpracy międzynarodowej i poszukiwania rozwiązań trudności, które wywołują poważne konflikty lub mają dotkliwe konsekwencje gospodarcze dla społeczeństw.

Wszyscy musimy kierować się dobrem wspólnym. Często małe przedsiębiorstwa, jeśli otrzymają odpowiednie wsparcie, mogą zrobić znacznie więcej, aby tworzyć miejsca pracy i wzmacniać klasę średnią.

Bardzo ważne jest jednak nie tylko zachęcanie poszczególnych osób do poszukiwania sposobów na życie z nadzieją, lecz także mobilizowanie tych, którzy dysponują największymi zasobami i wpływami, aby kierowali się wartościami służącymi dobru wszystkich.

Musimy działać w świecie, w którym coraz mniej osób posiada coraz więcej. Gromadzenie bogactwa jest również zagadnieniem podejmowanym przez katolicką naukę społeczną. Chodzi o to, jak dokonywać jego redystrybucji w sposób bardziej skuteczny, a właściwie znacznie skuteczniejszy, aby zapobiec kurczeniu się czy wręcz zanikowi klasy średniej, a jednocześnie wzmacniać klasę robotniczą, wspierać ludzi i ruchy społeczne, tak aby mogli żyć z większą godnością.

Fátima Saldonid (Publiczna Telewizja Peru): Ojcze Święty, wie Ojciec, że jesteśmy bardzo serdeczni, lubimy mocne uściski i wielkie gesty. Trochę się zaniepokoiliśmy, kiedy zobaczyliśmy nagranie, na którym ktoś rzucił w Ojca Świętego różańcem. Ale wie Ojciec, że wszystko to wynikało z miłości, ponieważ każdy chciał być jak najbliżej Ojca Świętego. Powiedział Ojciec Święty, że podczas swojej pracy w Peru nauczył się być biskupem, a podczas tej podróży nauczył się nieco więcej, jak być Następcą Piotra. Co najbardziej Ojca Świętego poruszyło i co wynosi Ojciec z tego doświadczenia na przyszłość swojej posługi w Kościele? Jest jeszcze coś, czego inni nie rozumieją: Ojciec Święty jest naszym ojcem, ale nasz tata wyjechał. Kiedy wróci?

Cóż, ostatnie pytanie pozostawmy bez odpowiedzi, bo nie wiem, dokąd pojadę w przyszłym roku, a co dopiero w dalszej przyszłości. Skorzystam jednak z okazji, by powiedzieć, że przygotowanie miejsc na wizytę papieża wymaga ogromnej pracy. Dziękuję wszystkim wspólnotom: Limie, która ma więcej środków, ale wykonała wielką pracę; Pucallpie, która ma mniej środków, ale za to wiele serdeczności i również włożyła dużo wysiłku w przygotowanie wczorajszych wydarzeń. Potem Cusco, Chiclayo…

Naprawdę pragnę podziękować wszystkim, którzy pracowali nad przygotowaniem tej podróży. Zbyt częste powroty nie byłyby wobec nich w porządku, dlatego damy im trochę odpoczynku.

Serdeczność Peruwiańczyków, także tej osoby, która z wielką wiarą chciała po prostu podarować mi różaniec, to coś, co pozostaje w sercu… Może także w oku… To doświadczenia, które pozostawiają ślad w życiu człowieka i pokazują, że jest tu prawdziwy entuzjazm, głęboka wiara i pragnienie otrzymania błogosławieństwa Pana za pośrednictwem sługi, papieża.

Ta bliskość sama w sobie jest przesłaniem płynącym z obu stron. Możliwość radosnego dzielenia się wiarą, możliwość udzielania błogosławieństwa. To trochę jak w Ewangelii, gdy kobieta pragnęła jedynie dotknąć płaszcza Chrystusa, aby otrzymać Jego błogosławieństwo.

Przejeżdżałem samochodem, a ludzie chcieli dotknąć szyby papieskiego samochodu, próbowali przedostać się przez kordony Policji Narodowej. Chcieli jednak przeżyć, poczuć i doświadczyć tej wiary. Staram się być blisko nich – i dziękuję Bogu za energię, którą mi daje – ale sam również wiele otrzymuję. Ten entuzjazm, ta wiara, ta pobożność są naprawdę darem Boga, którym dzielimy się ze wszystkimi, z całym światem będącym świadkiem tego, co przeżyliśmy. Dziękuję Bogu. Nie znajduję innych słów.

Carlos Villareal (RPT Notícias): Jednym z ważnych aspektów tej wizyty był przyjazd Ojca Świętego do Peru w bardzo trudnym dla naszego kraju czasie. W swoim przemówieniu wspominał Ojciec Święty o obecnej sytuacji przemocy, o zjawisku El Niño i deszczach na północy kraju, którą Ojciec bardzo dobrze zna. Jak, zdaniem Ojca Świętego, Peruwiańczycy – zarówno wierzący, jak i niewierzący – mogą zachować na dłużej ducha jedności, wiary i nadziei, którego ta wizyta w nas obudziła? Pozwolę sobie zadać jeszcze jedno pytanie. Wiem, że w Peru spotkał się Ojciec Święty z osobami, które zgłosiły, że doświadczyły krzywd ze strony członków Kościoła. Jakie uczucia wywołała w Ojcu Świętym ta rozmowa, to spotkanie z nimi?

W pewnym sensie odpowiedź na te pytania jest, przynajmniej częściowo, wspólna. Gdyby Pan dał mi wystarczająco dużo czasu, chętnie odwiedziłbym wszystkie kraje świata, ale papież jest tylko jeden. Jest namiestnikiem Chrystusa, a Kościół żyje na poziomie lokalnym poprzez biskupów, którzy są pasterzami. I przynajmniej część przesłania, które przekazałem biskupom, dotyczy właśnie tego, aby to oni kontynuowali doświadczenie wiary, które przeżyliśmy w tych dniach. Powiedziałem im: teraz wasza kolej, by kontynuować. Nie pozwólcie, aby przepadły dary, którymi dzieliliśmy się w tych dniach, aby nadal przynosiły owoce, a doświadczenie radości, pobożności i wiary mogło wciąż wzrastać

Jeśli chodzi o ofiary, z pewnością nie jest to pierwszy raz, kiedy rozmawiam z nimi w Peru, ale także w innych krajach. Papież nie jest jednak w stanie wysłuchać wszystkich ofiar na całym świecie. Dlatego również to spotkanie jest gestem wyrażającym pragnienie bycia blisko osób skrzywdzonych i pomagania im w odnalezieniu drogi, która – być może małymi krokami – doprowadzi je do autentycznego uzdrowienia.

Jest to również apel do biskupów i osób zaangażowanych w duszpasterstwo w swoich diecezjach: wy, którzy jesteście bliżej tych sytuacji, musicie wypełniać swój obowiązek, musicie towarzyszyć osobom skrzywdzonym. To wy musicie rzeczywiście wziąć na siebie odpowiedzialność za towarzyszenie im i pomaganie im, aby stało się zadość sprawiedliwości.

Fabio Marchese Ragona (Mediaset): To była bardzo piękna, intensywna podróż, pełna spotkań. Niektórzy z nas przetrwali, ale niewiele brakowało, żeby…

Widzę tam z tyłu spore zmęczenie. Nie wiem, co się dzieje! (Śmiech)

Fabio Marchese Ragona (Mediaset): Widzieliśmy, że Ojciec Święty wygłosił wiele przemówień i niemal nie okazywał zmęczenia. Skłoniło nas to do refleksji nad niedawną, niespodziewaną hospitalizacją Ojca Świętego. Chcielibyśmy dowiedzieć się, jak przeżył Ojciec Święty ten czas jako pacjent i czy nadal będzie musiał przechodzić badania kontrolne lub leczenie. Czy coś zmieni się w życiu Ojca Świętego jako papieża?

Pierwsza wiadomość była dla mnie zaskoczeniem. Nie miałem żadnych objawów, czułem się dobrze. Podczas badań, które wykonywałem w ramach rutynowych, corocznych kontroli – przechodzę je już od wielu lat – wykryto coś, co początkowo wyglądało jak cień. Później przeprowadzono kolejne badania, w tym biopsję, i okazało się, że jest tam zmiana, że to nowotwór. Jak już wcześniej powiedziałem, zależało mi na odbyciu tej podróży, dlatego powiedziałem: zróbmy to od razu. Dzięki łasce Bożej byłem spokojny.

Poczułem, że trzeba to zrobić, więc powiedziałem: zróbmy to. Ufam naszym lekarzom i opiece medycznej. I tak postąpiliśmy. Dzięki Bogu, jak wiecie, wszystko przebiegło bardzo dobrze. Nowotwór był całkowicie ograniczony do tej części płuca, którą usunięto. Nie ma potrzeby dalszego leczenia z tego powodu.

Oczywiście dla zachowania ostrożności trzeba nadal uważać i pamiętać o corocznych badaniach kontrolnych. Jak się czułem? Mam brata – to informacja publiczna – który obecnie znajduje się w znacznie trudniejszej sytuacji. Ale również to przeżywamy z wielką ufnością w Panu.

Może to być także pewien znak dla ludzi, którzy cierpią i którzy być może bardzo się boją – co jest zrozumiałe. Chciałbym im powiedzieć, że trzeba się badać. Profilaktyka jest bardzo ważna. Trzeba dbać o siebie i o swoje zdrowie. Kiedy konieczne jest leczenie, nie należy się tak bardzo bać, lecz zrobić to, co trzeba. Dzięki Bogu, w moim przypadku – także dzięki sile modlitwy wielu osób – wszystko przebiegło znakomicie. I jestem tu jako świadek.

Gerry O’Connell (America Magazine): To była wspaniała podróż. Widząc Ojca Świętego w Peru, myślę, że Jego serce jest tam, choć jest ono także w Rzymie. Wczoraj w Pucallpie, przemawiając w porcie do misjonarzy i przedstawicieli ludów amazońskich, powiedział Ojciec Święty: „Wasz wikariat jest większy niż wiele krajów. Macie tylko 25 kapłanów”. Ojcze Święty, przybył Ojciec do Peru w 1985 roku jako misjonarz. Jeśli się nie mylę, augustianie ze Stanów Zjednoczonych odpowiedzieli na apel papieża Jana XXIII, by wysyłać kapłanów do Ameryki Łacińskiej. Brakowało ich.

Spędził Ojciec tam dwadzieścia lat, a teraz wraca jako papież misjonarz. Widzi Ojciec, że nadal brakuje tam kapłanów, a w Stanach Zjednoczonych zamyka się kościoły. Podczas Synodu o Amazonii odbyła się szeroka debata. Przyjęto wniosek dotyczący święceń dla viri probati, czyli żonatych mężczyzn w dojrzałym wieku. Temat ten pojawił się także podczas konsultacji przed Synodem o synodalności.

Czy Duch Święty nie mówi przez to wszystko czegoś Kościołowi? Po drugie, w adhortacji Querida Amazonia Papież Franciszek nie powiedział ani „tak”, ani „nie” w sprawie święceń żonatych mężczyzn, podniesionej przez Synod o Amazonii. Czy w czasie pontyfikatu Ojca Świętego pozostaje ona otwarta? Czy nadal ją Ojciec rozważa? Był Ojciec misjonarzem i zna tę rzeczywistość.

Aby dać trochę kontekstu, chciałbym zacząć od Chulucanas, gdzie rozpocząłem moją posługę misyjną. Kiedy po raz pierwszy pojechałem do Peru, wśród augustianów było może od 15 do 20 Amerykanów i dwóch Peruwiańczyków. Dziś, jak sądzę, wśród augustianów na północy Peru nie ma już Amerykanów. Może jest jeden, ale musiałbym sobie przypomnieć. Jest natomiast 35 Peruwiańczyków. Duch działa więc na wiele sposobów, z pewnością także tam, gdzie troska o powołania i formacja przynoszą, że tak powiem, owoce. Pozostaje możliwość, że w przyszłości będzie więcej kapłanów, również Peruwiańczyków, którzy podejmą posługę na tych terenach misyjnych.

Są zatem wyzwania, którym trzeba sprostać, na przykład w Amazonii, gdzie sprawa powołań z wielu powodów jest bardziej złożona. W Peru jest siedem wikariatów apostolskich. Wczoraj byliśmy w Pucallpie. Pucallpa, Puerto Maldonado i Iquitos to trzy wikariaty, w których obecnie jest więcej powołań. W innych wikariatach jest ich znacznie mniej. Jest wiele do zrobienia.

Jednym z proponowanych rozwiązań jest to, o którym pan mówi. Nie jest ono jedyne, a w niektórych częściach Kościoła może powodować podziały, ponieważ nie wszyscy je akceptują. Jak wielokrotnie wyjaśniałem w ciągu tego krótkiego półtora roku, mniej więcej, odkąd jestem papieżem, jednym z moich priorytetów jest przede wszystkim umacnianie jedności i komunii między nami, członkami Kościoła.

Aby wcielać w życie ideę, którą Duch Święty może nadal podsuwać, także innym, nie tylko mnie, wszyscy musimy słuchać. Papież nie zmienia doktryny Kościoła. Biskupi muszą słuchać. Być może w przyszłości niektóre rzeczy się zmienią. Na razie jednak uważam, że ważną częścią mojej posługi w Kościele jest uzdrawianie i jednoczenie ludzi. To trochę jak w przypadku polaryzacji wokół kwestii politycznych wewnątrz Kościoła w niektórych krajach, o której już mówiliśmy. Przede wszystkim spotkajmy się razem. Zastanówmy się, jakie powinny być nasze priorytety. Potem zobaczymy, jak iść dalej.

Dobrze wiem, że wiele osób nie zgadza się z takim podejściem. W porządku. Jestem tutaj i to właśnie proponuję jako część mojej posługi. Myślę, że na razie to wystarczy, ponieważ kwestia żonatych mężczyzn wśród duchowieństwa jest złożona. Jak wiemy, niektórzy przedstawiają także inne propozycje. Wszystko to będzie jednak wymagało czasu, a my będziemy postępować tak, jak poprowadzi nas Pan.

Sylwia Wysocka (PAP): Ojciec Święty wielokrotnie mówił podczas podróży o swojej operacji. Poprzednicy Ojca Świętego podpisali listy warunkowej rezygnacji, sub conditione, na wypadek zapadnięcia w śpiączkę. Chciałabym zapytać, czy Ojciec Święty również podpisał taki list?

Nie. Na razie nie widzę takiej potrzeby, dzięki Bogu. Prawo kanoniczne zawiera już kilka przepisów dotyczących tej kwestii. To jest w rękach Boga, jak powiedziałem przed wyborem na papieża. Ufam Mu. Być może kiedyś to zrobię, myślę. Ale na razie nie widzę takiej potrzeby. Dziękuję.

Valentina Alazraki (N+ Televisa): W ostatnich dniach Ojciec Święty wielokrotnie powtarzał, że Peru jest Jego domem, i opowiadał nam o wszystkim, co ten naród Mu dał i jak Go przemienił. Jest więc Ojciec Święty po części ukształtowany przez to, czego doświadczył w Peru. Ale ma Ojciec również inną ojczyznę – Stany Zjednoczone, gdzie się urodził. Chcielibyśmy zatem wiedzieć, co w Stanach Zjednoczonych ukształtowało Ojca Świętego, co ten kraj Mu dał? I jeszcze jedno: wiem, że Ojciec Święty powie zapewne, że nie ma konkretnych dat, ale czy możemy wyobrazić sobie podróż „z Chiclayo do Chicago”, do Stanów Zjednoczonych?

Kilka minut temu powiedziałem, że kolejne podróże na rok 2027 są jeszcze planowane. Jedyną potwierdzoną jest podróż do Korei na Światowe Dni Młodzieży. Jeśli chodzi o tę kwestię, cóż, jest kilka możliwości i rozważamy je, ale na razie na tym poprzestańmy.

Pod wieloma względami jestem gringo, Amerykaninem z Północy. Przed konklawe w jednej z gazet ukazał się artykuł, w którym napisano, że Prevost jest „najmniej amerykańskim z Amerykanów”. Myślę, że między innymi kiedy coś mówię, robię to otwarcie i bezpośrednio, mówię, jak jest. Sprawa mojego zdrowia – to, że o nim mówię, a nawet mówię: „Cóż, wychodzę z tego” – nie byłaby czymś typowym w wielu krajach i kulturach. W Stanach Zjednoczonych zdarza się to nieco częściej.

Nie chcę tutaj prowokować kolejnych pytań, ale moja głęboka wiara w demokrację i demokratyczne uczestnictwo także jest częścią bycia Amerykaninem. Mój sposób przeżywania wiary został oczywiście głęboko ukształtowany, powiedziałbym nawet „przemieniony”, w Peru. Dorastałem jednak w Stanach Zjednoczonych, w wielokulturowej rodzinie, w której również żyło się wiarą. Myślę więc, że składa się na to wiele rzeczy, w tym także wychowanie w tamtej kulturze.

Wie Ojciec Święty, że Meksyk czeka na Niego z wielkimi emocjami…

Bardzo dziękuję!!!

Odwiedził Ojciec Święty Matkę Bożą z Guadalupe w Urugwaju. Czy możemy marzyć, że przyjedzie Ojciec Święty również do Meksyku?

Oczywiście, że tak. Byłem w Guadalupe wiele razy. Możecie marzyć, ale nie budźcie się zbyt wcześnie… Pojadę, pojadę.

Jean-Marie Guénois (Le Figaro): Po tej naprawdę imponującej podróży, która była dla Ojca Świętego męcząca i odbyła się po operacji z 13 października, czy zamierza Ojciec Święty ponownie przemyśleć priorytety na najbliższe miesiące? Chciałbym też zadać trzy konkretne pytania. Czy może Ojciec Święty potwierdzić, że Stolica Apostolska przygotowuje dokument dotyczący nadużyć duchowych, przewidujący sankcje kanoniczne? Czy rozważa Ojciec złagodzenie przepisów motu proprio Traditionis custodes? Czy wkrótce mianuje Ojciec Święty pierwszych nowych kardynałów swojego pontyfikatu?

Nie będę komentował kwestii przyszłych kardynałów. Jest ich jeszcze wystarczająco wielu, myślę, że obecnie około 116. Ostatecznie do tego dojdziemy.

Nadużycia duchowe to bardzo poważna kwestia w Kościele, która jest badana w Watykanie. Nie ma jeszcze dokumentu gotowego do publikacji. Samo pojęcie, a także sposób zajęcia się niektórymi z tych spraw na gruncie prawa kanonicznego – i to jest jeden z problemów, ponieważ aby wymierzać sprawiedliwość, trzeba mieć, że tak powiem, przepisy lub ujęcie prawne określające, jak to robić – pozostają jednak dość niejasne, choć prawdopodobnie wszyscy potrafilibyśmy opisać konkretne przypadki lub rodzaje sytuacji, w których dochodzi do takich nadużyć. Dlatego badamy tę kwestię i nad nią pracujemy.

Traditionis custodes było decyzją papieża Franciszka i nadal będziemy się do niej stosować.

Dokument ten przewiduje możliwość udzielenia dyspensy lub zezwolenia na sprawowanie Mszy św. według dawnego rytu, Vetus Ordo. Dlatego, jeszcze raz, dla jedności Kościoła, zdecydowana większość katolików na świecie sprawuje liturgię w rycie Soboru Watykańskiego II, rycie Pawła VI, i nadal będziemy tak czynić. Ci, którzy chcą wystąpić o dyspensę, mają taką możliwość.

[O priorytetach] Na razie nie czuję potrzeby zmiany tempa, dziękuję. Wszystko będzie przebiegać tak, jak dotychczas.

Giacomo Galeazzi (La Stampa): Ojciec Święty głosował w wyborach połówkowych w USA, tak zwanych midterms. Czego oczekuje teraz Ojciec Święty – zarówno dla swojego kraju, jak i poza jego granicami – w czasie, gdy na świecie rozprzestrzeniają się wojna hybrydowa i wojna kognitywna? Także we Włoszech odczuwamy ich skutki. Czy po tych wyborach będzie więcej umiarkowania, czy więcej polaryzacji?

Mogę jedynie powtórzyć to, co powiedziałem kilka minut temu: chciałbym widzieć większą zdolność do dialogu, budowania mostów i pojednania; mniej polemik, mniej wojny, mniej podziałów. Wiem, że to także jest marzenie, ale wiem, że jest możliwe. Zobaczymy więc… Nie komentuję polityki, lecz upowszechniam naukę społeczną Kościoła, mając nadzieję, że niektórzy posłuchają. Starajmy się zawsze wspierać dialog i umiejętność słuchania.

Źródło: vaticannews.va/pl

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.

« ‹ 1 › »