Rzym pokazuje niezwykłą wystawę o aniołach dedykowaną papieżowi Franciszkowi

Ekspozycja śledzi przemiany postaci anielskich w sztuce zachodniej od starożytności do XX wieku. Wystawa, której kuratorami są Massimo Rossi Ruben i Viviana Vannucci, prezentuje dzieła sztuki sprowadzone z włoskich muzeów, kolekcji prywatnych i instytucji publicznych. Eksponowane są w porządku chronologicznym i tematycznym.

Od Zwiastowania do Opieki

Uskrzydlone istoty należały do sfery sacrum już w świecie starożytnym (asyryjskie  reliefy  z Nimrud, grecka ceramika z Nike). Anioły towarzyszą chrześcijaństwu od jego początków. Ich przedstawienia zmieniały się na przestrzeni wieków, również pod wpływem zmieniającej się teologii. W średniowieczu były posłańcami boskiej chwały, potem przedstawiano je jako strażników pobożności. Zaczęły pełnić szereg różnych funkcji: posłańca, strażnika, przewodnika, a także istoty towarzyszącej decydującym wydarzeniom i epizodom w historii zbawienia. Anioł pojawia się w scenach Zwiastowania, towarzyszy świętym, trzyma symbole Męki Pańskiej, podtrzymuje ciało Chrystusa, strzeże grobów i ołtarzy. 

Renesansowa dynamika

Wizerunek anioła zmienia się wraz ze sposobem, w jaki przedstawiana jest boskość. W średniowieczu dominują postacie hierarchiczne i świetliste, uporządkowane według precyzyjnych koncepcji kosmologicznych. Renesans wprowadził nową cielesność: twarze nabrały wyrazu,  a postaci dynamiki. Anioł zbliżył się do ludzkiej przestrzeni.

Ciało i światło

Wystawa zgłębia również przemiany światła, kluczowego elementu anielskiej ikonografii. W sztuce chrześcijańskiej światło towarzyszące aniołom nie jest jedynie elementem atmosfery: ujawnia obecność sacrum. Między XIX a XX wiekiem nabiera jednak bardziej symbolicznego i wewnętrznego znaczenia. Anioł wkracza na nowe terytoria: alegorii, melancholii, medytacji i śladu sacrum. Ta zmiana ujawnia również szerszą przemianę w zachodniej percepcji. Niebiańskie stworzenie jawi się nie tylko jako pośrednik między niebem a ziemią, ale jako obraz, poprzez który sztuka bada to, co niewidzialne, tajemnicze. Chce nadać formę temu, co nam umyka. 

Anioł Stróż

Szczególnie istotna część wystawy poświęcona jest Aniołowi Stróżowi. Ikonografia nawiązuje do biblijnego motywu Tobiasza i archanioła Rafała - postaci, która prowadzi, wskazuje drogę. Na obrazie „Anioł Stróż" Pietra da Cortony gest opiekuńczy nabiera barokowej monumentalności. Na obrazie Spadarina relacja z Dzieciątkiem jest bardziej intymna i domowa. W tych dziełach anioł jawi się nie tylko jako istota boskiej chwały, ale jako obecność bliska codziennemu doświadczeniu, towarzysz podróży i postać opiekuńcza.

Anioły we współczesnej sztuce

Anielska postać wciąż powraca we współczesnej sztuce. Formy ulegają zmianom, klasyczna symetria zostaje złamana, ale idea obecności, która towarzyszy człowiekowi w jego relacji z tym, co wykracza poza to, co widzialne, pozostaje nienaruszona.

Dedykacja dla papieża Franciszka

Jak wyjaśnili kuratorzy, „podobnie jak anioły prezentowane na wystawie, Franciszek interpretował swoje powołanie jako most między niebem a ziemią. Anioły są postaciami zawieszonymi między tym, co ludzkie, a tym co transcendentne. Wystawa stanowi również refleksję nad podróżami, opieką i towarzyszeniem". 

Źródło: vaticannews.va/pl

Dziękujemy za przeczytanie artykułu. Jeśli chcesz wesprzeć naszą działalność, możesz to zrobić tutaj.