Św. Albert Wielki – geniusz średniowiecza, który połączył ogromną wiedzę z dobrocią

Albert urodził się prawdopodobnie między 1193 a 1200 r. w Lauingen w Niemczech. Jego ojciec był rycerzem. Albert podczas studiów w Padwie spotkał bł. Jordana z Saksonii i z jego rąk otrzymał habit dominikański. Był jednym z największych umysłów chrześcijańskiego średniowiecza. Przedmiotem jego naukowych zainteresowań były niemal wszystkie dziedziny ówczesnej wiedzy. Znał też pisma wszystkich dostępnych wówczas pisarzy: żydowskich, greckich, rzymskich, teologów kościelnych. Słusznie papież Pius XI nadał mu tytuł doktora uniwersalnego, a potomność od dawna nazywała go Wielkim. Można powiedzieć, że nie byłoby św. Tomasza, gdyby nie św. Albert. On pierwszy usiłował stworzyć syntezę wszystkich nauk. Jego dzieła wydano aż w 40 tomach. Jednocześnie miał umiejętność łączenia wiedzy z dobrocią, dlatego był nazywany „doktorem powszechnym" i „sumą dobroci".

Jako człowiek powszechnie szanowany, o wielkim darze jednania ludzi, wielokrotnie był wzywany do rozsądzania sporów między władcami i biskupami, a także wspierał dominikanów i franciszkanów, oskarżanych o posiadanie zbytnich wpływów w diecezjach i na uniwersytetach. Był także papieskim kaznodzieją na rzecz krucjaty i biskupem Ratyzbony.

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.