Przy wsparciu teściów opuściłam niesakramentalny związek, by pojednać się z mężem i Bogiem

Kiedy po 12 latach małżeństwa mąż oświadczył mi, że odchodzi do innej kobiety, zostawiając mnie i naszego pięcioletniego synka, serce rozpadło mi się na milion kawałków.

Przez pewien czas mieszkałam z synkiem u teściów. Byli dla mnie ogromnym wsparciem. Jako ludzie wierzący poważnie traktowali nierozerwalność małżeństwa i nie akceptowali decyzji swojego syna.

Z czasem jednak sama zaczęłam spotykać się z innym mężczyzną. Byłam wtedy daleko od Boga, dlatego taka decyzja przyszła mi stosunkowo łatwo. Zakochaliśmy się w sobie z wzajemnością. Zawarliśmy związek cywilny, a po roku urodził się nasz syn. Wspólnie wychowywaliśmy obydwu chłopców, wyjeżdżaliśmy na wakacje i tworzyliśmy rodzinę. Z zewnątrz wszystko wyglądało pięknie.

Mimo to z biegiem czasu zaczęłam odczuwać niepokój i poczucie, że czegoś mi brakuje. Zaczęłam oglądać filmy religijne i słuchać pieśni o Bogu. Pewnego dnia poszłam na Mszę Świętą. Wtedy, ze łzami w oczach, uświadomiłam sobie, że nie mogę przystąpić do Komunii Świętej, ponieważ żyję w związku, który stoi w sprzeczności z moim sakramentalnym małżeństwem.

To doświadczenie pomogło mi dostrzec prawdę o moim życiu. Po powrocie do domu podzieliłam się swoimi rozterkami z partnerem. On jednak próbował mnie przekonywać, że wiele osób żyje w podobny sposób i że czasy się zmieniły.

Ja natomiast coraz mocniej czułam, że potrzebuję Boga. Modliłam się, prosząc Go o pomoc.

Słowo, które pomogło mi podjąć decyzję

Bóg zaczął stawiać na mojej drodze ludzi, którzy pomogli mi odnaleźć właściwą drogę. Najpierw była to znajoma, Jadwiga, która sama żyje w związku niesakramentalnym. Zaprosiła mnie na rekolekcje dla osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Po ich zakończeniu zapisałam się na kurs Alfa w Rychwałdzie.

Podczas modlitwy wstawienniczej zapytałam Boga, co mam dalej robić. Otrzymałam słowo z Księgi Ozeasza:

„Pokochaj jeszcze raz kobietę, która innego kocha, łamiąc wiarę małżeńską” (Oz 3, 1).

Te słowa stały się dla mnie ważnym drogowskazem. Postanowiłam zerwać z grzechem i pójść za Jezusem. Zaczęłam także uczęszczać na spotkania Wspólnoty Trudnych Małżeństw SYCHAR.

Nie była to łatwa decyzja. Bałam się kolejnego rozstania, wychowywania następnego dziecka bez ojca i ponownego doświadczenia rozbitej rodziny. Wiedziałam jednak, że nie mogę kierować się wyłącznie lękiem. Ufałam, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych i że jeśli Mu zawierzę, On wskaże mi drogę.

Odeszłam od partnera i zamieszkałam z dziećmi u teściów, czyli rodziców mojego sakramentalnego męża. Przez cały ten czas modlili się oni o mój powrót. Przyjęli mnie i obydwu chłopców z wielką miłością. Młodszego synka, który urodził się w moim drugim związku, od początku traktowali jak własnego wnuka. Jeszcze zanim ponownie z nimi zamieszkałam, za każdym razem, gdy przychodzili odwiedzić starszego wnuka, przynosili upominek również dla młodszego.

Ich postawa była dla mnie ogromnym wsparciem. W trudnym momencie nie zostałam sama.

„Czekam nie czekając”

Od tamtych wydarzeń minęło już trochę czasu. Nie mam częstego kontaktu z moim sakramentalnym mężem, który nadal żyje z inną kobietą. Pozostaję jednak otwarta na jego powrót, pojednanie i uzdrowienie naszego małżeństwa.

Czekam nie czekając. Nie oznacza to bezczynności ani uzależniania całego życia od decyzji męża. Staram się pracować nad sobą i rozwijać duchowo. Ogromną pomocą jest dla mnie wspólnota Sychar, a przede wszystkim Eucharystia. Dzięki temu odzyskuję pokój serca i radość.

Decyzja o odejściu od partnera pozwoliła mi zerwać z tym, co uznawałam za grzech. Uwolniłam także jego od życia w związku, który nie był zgodny z moją wiernością sakramentalnemu mężowi. Przestałam go zdradzać, a tym samym krzywdzić również naszego syna.

Ważne stało się dla mnie nauczanie Kościoła o nierozerwalności małżeństwa. Słowa Pana Jezusa: „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela” (Mt 19, 6), przypominają mi, że sakramentalne małżeństwo nie przestaje istnieć tylko dlatego, że jedna ze stron odchodzi.

Wierzę, że pojawienie się dziecka w kolejnym związku nie musi oznaczać zamknięcia drogi do pojednania małżonków. Dziecko jest niewinne i zasługuje na miłość oraz troskę. Mój młodszy syn otrzymał tę miłość również od swoich dziadków, którzy przyjęli nas pod swój dach.

Droga do pojednania z Bogiem i człowiekiem

Mimo sprzeciwu wielu osób, które odradzały mi rozstanie z partnerem, zdecydowałam się na ten krok. Wierzę, że w ten sposób weszłam na drogę pojednania z moim sakramentalnym mężem, a przede wszystkim z Bogiem.

Przypominają mi się słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane podczas Apelu Jasnogórskiego w Częstochowie 19 czerwca 1983 roku: „(…) droga do pojednania z Bogiem prowadzi poprzez pojednanie z ludźmi”.

Podobne wezwanie znajduję w Ewangelii według św. Mateusza: „Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!” (Mt 5, 23-24).

Nie wiem, jak potoczą się dalsze losy mojego małżeństwa. Mąż nadal jest z inną kobietą, ale ja modlę się o jego nawrócenie i pozostaję otwarta na jego powrót. To, że sam odszedł do innej osoby, nie usprawiedliwia mnie, abym postąpiła tak samo.

Święty Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian pisze:

„Tym zaś, którzy trwają w związkach małżeńskich, nakazuję nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od swego męża! Gdyby zaś odeszła, niech pozostanie samotną albo niech się pojedna ze swym mężem” (1 Kor 7, 10-11).

Te słowa pomagają mi trwać w podjętej decyzji, nawet gdy nie widzę jeszcze jej owoców.

Jestem bardzo wdzięczna Wspólnocie Trudnych Małżeństw SYCHAR za wsparcie, towarzyszenie mi w tej drodze oraz obronę świętości i nierozerwalności sakramentalnego małżeństwa.

Szczególne podziękowania kieruję do moich teściów. Ich modlitwa, otwartość i miłość okazały się dla mnie bezcenne. Przyjęli mnie razem z dziećmi i pokazali, że nawet w bardzo trudnej sytuacji można pozostać wiernym swoim przekonaniom, a jednocześnie okazywać miłość i troskę.

Bożena