„Camino dla opornych”. Dwoje pogubionych ludzi rusza w Drogę św. Jakuba

Fréd jest nauczycielką z 15-letnim stażem. Po niefortunnym incydencie z uczennicą zostaje zawieszona w pracy. Adam ma 17 lat, wybuchowy charakter, trudną przeszłość i problemy z agresją. Oboje potrzebują zmiany, choć żadne z nich specjalnie się do niej nie garnie.

Za namową przyjaciółki Fréd podejmuje się pracy mentorki Adama w ramach programu dla młodzieży znajdującej się w trudnej sytuacji. Ich zadanie jest nietypowe: wspólnie ruszają na Camino de Santiago. Przed nimi trzy miesiące marszu, około 25 kilometrów dziennie, bez telefonu i internetu.

Początkowo różni ich niemal wszystko. Wspólna droga szybko przynosi jednak nie tylko zmęczenie, kłótnie i kolejne kilometry, ale również rozmowy, niespodziewane przygody i momenty, w których bohaterowie zaczynają mówić o rzeczach, których wcześniej nie potrafili nazwać.

Film łączy poważniejszy temat z lekką francuską komedią, a jego dodatkowym atutem są piękne zdjęcia i malownicze krajobrazy Camino de Santiago. Twórcy wykorzystali naturalne plenery szlaku, pokazując jego górskie odcinki, małe miejscowości i zmieniające się krajobrazy. Przyroda staje się ważną częścią opowieści – podkreśla trud wędrówki, ale jednocześnie daje bohaterom przestrzeń do zatrzymania się, rozmowy i spojrzenia na własne życie z innej perspektywy.

Camino staje się dla nich czymś więcej niż tłem filmowej historii. Wędrówka zmusza ich do konfrontacji z własnym życiem i stopniowo zmienia ich wzajemną relację. Film łączy lekką francuską komedię z opowieścią o drugiej szansie, relacjach i zmianie, która czasem zaczyna się od prostego gestu – od ruszenia z miejsca.

Historia ma swoje źródło w rzeczywistości. Inspiracją dla twórców była działalność francuskiego stowarzyszenia Seuil, pracującego z młodymi ludźmi znajdującymi się w trudnej sytuacji życiowej. Jedną z metod wykorzystywanych przez organizację są wielotygodniowe piesze wędrówki młodych ludzi z dorosłymi opiekunami. Zmiana otoczenia, wysiłek i czas spędzony z dala od codziennych problemów mają pomóc uczestnikom odzyskać sprawczość i przygotować się do powrotu do codziennego życia.

W Polsce film obejrzeli już pierwsi widzowie podczas pokazów przedpremierowych. Agnieszka Kozak, psycholożka i autorka książek, zwraca uwagę na relację między bohaterami: „To przepiękna, inspirująca podróż dwójki pogubionych ludzi, którzy dzięki trudnej i wymagającej relacji odnajdują to, co naprawdę ważne.”

Jasiek Mela, podróżnik i działacz społeczny, podkreśla natomiast znaczenie samej drogi: „‘Camino dla opornych’ to film, w którym Santiago de Compostela jest tylko celem, a tak naprawdę najważniejsza jest droga. Pokazuje, że każdą trudność da się przejść i że życie to są tak naprawdę relacje.”

„Camino dla opornych” nie jest więc filmem wyłącznie dla tych, którzy marzą o przejściu Camino. To historia dwóch osób, które wyruszają w drogę, choć żadna z nich nie jest na nią szczególnie przygotowana. Po drodze odkrywają, że czasem najważniejsza zmiana nie polega na dotarciu do celu, ale na tym, kim stajemy się podczas wędrówki.