Upadek Russela Branda to nie przypadek. Kult, jakim otaczamy celebrytów, mówi wiele o naszej cywilizacji

Świat kultury od dziesięcioleci wydaje się być wyjęty spod oceny moralnej, podczas gdy chrześcijaństwo nieustannie jest na cenzurowanym. To smutny obraz dekadenckiej cywilizacji zachodu, która zatraciła moralny kierunek i dryfuje ku samozagładzie, zauważa Carl Trueman w First Things. Upadek celebryty Russela Branda, skazanego na 10 lat więzienia to nie wyizolowany przypadek.

Jak długo trzeba czekać, aby celebrytów, dopuszczających się przestępstw seksualnych, dosięgła sprawiedliwość? Dlaczego współczesny świat stosuje podwójną miarę: każde wykroczenie ze strony chrześcijan piętnuje, a twórców kultury traktuje pobłażliwie?

Demoralizacja środowisk kultury nie jest tajemnicą. Pokazują ją choćby dwa niedawne przypadki brytyjskich komików, których po latach dosięgła sprawiedliwość: 9 listopada Russell Brand został skazany na ponad dziesięć lat więzienia za gwałty i napaści seksualne. David Walliams po wieloletnim śledztwie The Guardian i ITV News doczekał wreszcie oficjalnego postawienia zarzutów w podobnych sprawach. Przeciągające się przez długie lata, a nawet dziesięciolecia nieudane próby wymierzenia sprawiedliwości przedstawicielom świata kultury, stają się wręcz normą. Wystarczy przypomnieć przypadek Romana Polańskiego do Stanów Zjednoczonych i usprawiedliwianie go przez Whoopi Goldberg, która usiłowała twierdzić, że istnieją „różne rodzaje gwałtów”.

Traktowanie artystów jako ludzi szczególnej kategorii, których nie obowiązują normalne zasady, nie jest czymś całkiem nowym. W 1944 r. George Orwell, który zapoznał się z autobiografią Salvadora Dalí zastanawiał się, dlaczego osoby tak zdemoralizowane jak hiszpański surrealista otrzymują od społeczeństwa swoisty immunitet od przyjętych norm moralnych. Z przerażeniem spostrzegł, że celebryci traktowani są z czcią, którą w dawnych wiekach cieszyli się duchowni. Napisał wówczas esej „Przywilej kleru: notatki na temat Salvadora Dali”. W średniowieczu duchowni cieszyli się przywilejem odrębnego sądownictwa, nie podlegając prawu świeckiemu. Obecnie to artyści stali się nowymi „świętymi”, których darzymy tak wielką estymą, że pozwalamy im na to, co nie uszłoby zwykłemu człowiekowi. Niestety od czasów Dali’ego poprzeczka obniżyła się jeszcze bardziej. Hiszpańskiemu surrealiście nie sposób było odmówić talentu, a sam Orwell przyznawał: „Dali jest dobrym rysownikiem, ale odrażającym człowiekiem.” Tymczasem współcześni celebryci z ich karczemnymi żartami (Walliams udający murzyna, Brand żartujący na temat przyduszania kobiet podczas aktów seksualnych) to ani wielcy artyści, ani wielcy ludzie. Trueman pisze: „Dalí zostawił przynajmniej po sobie obrazy genialne technicznie i wciąż potrafiące pobudzić wyobraźnię. Jego sztuka przeżyła go. Brand i Walliams nie pozostawili po sobie nic wartościowego.”

Prorocza analiza Philipa Rieffa

Ten proces postępującej degeneracji kulturowej opisał w proroczy sposób Philip Rieff. Dostrzegł on, że gdy społeczeństwo zaczyna traktować osobiste szczęście jako ostateczny cel życia, kruszeją jego podstawy. Upada Kościół, upada rodzina, ponieważ jedno i drugie wymaga poświęcenia samego siebie. Rozkwita natomiast przemysł medyczny i rozrywkowy, bo łagodzą ból i nudę. Pojawiła się nowa grupa „świętych”: artyści, którzy samookreślają siebie, depcząc wszystko, co kiedyś uważano za święte. Elity kulturowe wywracają swoją tradycyjną funkcję: nie przekazują już wartości z pokolenia na pokolenie, a raczej je rozmontowują. Przywilej średniowiecznych duchownych, prowadzących ludzi do świętości przeniósł się na ikonoklastów – tych którzy głoszą rozmaite wersje adagium „hulaj dusza, piekła nie ma”.

Trueman przypomina, z jakim entuzjazmem wyczyny Branda przyjmował lewicowy establishment w Wielkiej Brytanii w drugiej dekadzie XXI wieku. Jego mizoginia i niesmaczne żarty z kobiet nie były epizodem, ale stałym punktem programu. Świat ukształtowany przez rewolucję seksualną pozwolił mu jednak prosperować. Rewolucja obiecywała wyzwolenie: seks nie musiał już ograniczać się do małżeństwa, w którym obydwie strony przyrzekały sobie dozgonną wierność i wzajemne poświęcenie, stał się po prostu rozrywką. Zaczadzenie Brandem wśród lewicowych elit nie było wypaczeniem lewicowych idei, ale ich naturalną konsekwencją. Ikonoklazm potrzebuje nowych kapłanów, a wykpiwający wszystko komicy dobrze nadają się do tej roli. Szokujące jest jednak to, jak łatwo lewica przymyka oczy na ich jawne przejawy mizoginii, biorąc pod uwagę deklarowane przez tąż lewicę wartości feminizmu i praw kobiet. Dostrzegła to jedna z feministycznych autorek, Julie Bindel, pisząc:

Czasami spotykam się z pytaniami – zazwyczaj ze strony kobiet z lewicy – dlaczego większość mojego gniewu kieruję wobec lewicowych mężczyzn. Moja odpowiedź jest prosta: rażąca hipokryzja. Pozują i przedstawiają się jako wielcy przyjaciele feministek, które mówią o prawicowych mężczyznach jako o wrogach – i przeciwnikach praw kobiet. W przypadku tych prawicowych mężczyzn, którzy sprzeciwiają się postępowi kobiet lub równouprawnieniu, wiadomo, na czym się stoi. Ale tak zwani postępowi mężczyźni, wspierający groteskowo agresywne i wyzyskujące gałęzie kapitalizmu, takie jak prostytucja i surogacja, nie mogą jednocześnie „mieć ciastka i zjeść ciastko”. Trzeba ich nazywać po imieniu: to seksiści.

Nawrócony Brand, nienawrócona kultura

Brand w międzyczasie przeżył nawrócenie i obecnie wyznaje wiarę chrześcijańską. Czas pokaże, czy jego nawrócenie jest szczere i czy ma głębokie korzenie. Można mieć nadzieję, że w więzieniu znajdzie dobrego kapelana, który pomoże mu zaakceptować wyrok jako sprawiedliwy i słuszny – pisze Trueman. Czy Walliams poniesie konsekwencje prawne, dopiero się okaże. Jasne jest natomiast, że obydwaj działali jako synowie rewolucji seksualnej, obydwaj ukazują jej wewnętrzne sprzeczności (i jej ludzkie koszty), obydwaj także przez lata kryci byli przez tchórzliwą elitę kulturalną.

Wątpliwe jest, by ta sytuacja uległa zmianie. Skoro elity są oddane antykulturowemu ikonoklazmowi i nieustannemu podważaniu wszystkiego, co stanowi obowiązującą dotychczas normę, to tylko kwestią czasu jest, zanim pojawi się kolejny skandal, a wkrótce potem seria pospiesznych oświadczeń ze strony tych, którzy świetnie wiedzieli, z kim się zadawali, a potem będą udawać, że nic nie wiedzieli. Takie są naturalne konsekwencje rewolucji kulturowej. Kto sieje wiatr, zbiera burzę.

Źródło: First Things

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.

« ‹ 1 › »