Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


ks. Marek Dziewiecki

Kapłaństwo, kryzys i powołanie do świętości



- Na całym świecie obserwuje się spadek powołań do kapłaństwa i życia zakonnego. W Polsce również. Czym innym jest spadek liczby powołań, a czym innym jakość tych powołań. Jak widzi Ksiądz tę kwestię w naszym kraju? Czy ci, którzy zgłaszają się do klasztoru czy seminarium, są mniej dojrzali niż kiedyś?

Najpierw pragnę wyjaśnić, że tylko w Europie obserwujemy spadek powołań, podczas gdy na pozostałych kontynentach rośnie liczba alumnów i kandydatów do zgromadzeń zakonnych. W Polsce od kilku dziesięcioleci liczba powołań kształtuje się na wysokim poziomie i nie odczuwamy braków w tym względzie. Natomiast rzeczywiście niepokój budzą niektórzy kandydaci zgłaszający się do domów formacyjnych. Coraz więcej jest wśród nich osób z rodzin niepełnych i w kryzysie. Wielu kandydatów ma poważne braki w wychowaniu, zwłaszcza w wymiarze intelektualnym, moralnym, duchowym i religijnym. Wielu ma problemy z solidnością, z pracowitością, z dyscypliną i z zaangażowaniem. Tymczasem Bóg nikogo nie powołuje do bycia księdzem czy zakonnikiem „drugiej kategorii”. W obecnych uwarunkowaniach kulturowych, społecznych i obyczajowych znacznie trudniej jest młodym ludziom dorastać do świętego kapłaństwa czy życia konsekrowanego. Podobnie zresztą, jak znacznie trudniej niż dawniej jest im dorastać do świętego życia w małżeństwie i rodzinie.

- Wiele osób odchodzi z klasztoru czy z seminarium na etapie formacji, i dobrze, gdyż po to właśnie jest ten okres, by z jednej strony młody człowiek przekonał się, czy to jego miejsce, a z drugiej strony by Kościół mógł ocenić, czy dany kandydat się nadaje...

Tak, to właśnie jest ten podwójny cel formacji seminaryjnej. Dla kandydata to czas modlitwy, nauki i różnych form zaangażowania duszpasterskiego po to, by weryfikować, czy rzeczywiście jest powołany do kapłaństwa lub życia zakonnego i czy rzeczywiście jego motywacja jest dojrzała. Z kolei wychowawcy seminaryjni są odpowiedzialni przed Bogiem i przed Kościołem za to, by pomagać kandydatowi w dorastaniu do swego powołania i by nie dopuścić do tego, aby ktoś przyjął święcenia czy złożył śluby zakonne bez odpowiedniej dojrzałości. Do święceń nie wystarczy sam dar powołania. Konieczna jest także dojrzałość, która oznacza, że powołany dorasta do tego, by myśleć, kochać i pracować na wzór Chrystusa.

- A co z tymi, którzy chcą odejść po ślubach wieczystych, albo po święceniach?

Wtedy zaczyna się prawdziwy dramat człowieka. Odchodzący przestaje być wierny własnemu powołaniu oraz zobowiązaniom, które podjął w sposób świadomy, dobrowolny i publiczny. Odejście z kapłaństwa czy życia konsekrowanego to niewierność tak wielka, że może być porównana jedynie ze złamaniem przysięgi małżeńskiej.

- Czy dużo takich osób jest w Polsce?

Zwykle jest to od kilku do kilkunastu osób w ciągu roku. Jeśli uwzględnimy fakt, że w Polsce mamy około trzydziestu tysięcy kapłanów diecezjalnych i zakonnych, to ci, którzy odchodzą, stanowią znikomy ułamek procenta. Jednak każda z takich sytuacji to o jeden dramat za dużo. Ponadto trzeba pamiętać także o tym, że cześć księży i osób konsekrowanych przeżywa poważny kryzys, a mimo to nie odchodzi formalnie z kapłaństwa czy nie porzuca swoich wspólnot zakonnych. Osób w kryzysie jest z pewnością więcej niż tych, które oficjalnie opuszczają szeregi duchowieństwa.

- Jaka jest najczęściej motywacja tych, którzy odchodzą?

Trzeba tu odróżnić motywy deklarowane przez samych zainteresowanych, a zatem ich subiektywne spojrzenie na sprawę ich odejścia, od motywów faktycznych, z których dana osoba może nawet nie zdawać sobie sprawy. Każdy, kto odchodzi z kapłaństwa czy łamie śluby zakonne, szuka jakiegoś usprawiedliwienia, jakiejś formy wymówki. Działają wtedy dobrze znane psychiczne mechanizmy obronne. Kto nie postępuje zgodnie z sumieniem i z własnymi zobowiązaniami, ten przeżywa poważny niepokój i próbuje „załagodzić” ten niepokój jakąś formą alibi. Całkiem podobnie czyni nastolatek, który ucieka z domu, albo człowiek dorosły, który odchodzi od małżonka, Boga i Kościoła. Ci, którzy porzucają kapłaństwo czy łamią śluby zakonne, zwykle całą odpowiedzialnością za zaistniałą sytuację obarczają swoich przełożonych, trudne warunki życia czy zbyt duży według nich ciężar obowiązków, które na nich spoczywały. W rzeczywistości najważniejszym motywem odejścia jest osobisty kryzys danej osoby, zaniedbanie modlitwy i ofiarnej miłości, ucieczka od odpowiedzialności i od nieuniknionego przecież trudu życia, brak czujności i dyscypliny, a także magiczne oczekiwanie, że w świeckim życiu jest łatwiej o rozwój i doświadczenie radości życia. Tymczasem rozwój i radość zależy od tego, jak postępujemy, a nie od tego, w jakim środowisku żyjemy.

- Czy dominująca obecnie kultura wywiera negatywny wpływ także na osoby duchowne?

Oczywiście, że tak, gdyż wszyscy w jakimś stopniu nią się karmimy. Jest to kultura odarta z duchowości, a w konsekwencji odarta także z wrażliwości moralnej oraz z godnych człowieka ideałów i marzeń. To wyjątkowo niska kultura, która dostrzega w człowieku jedynie ciało, popędy i emocje. To kultura, która usiłuje nam wmówić, że człowiek jest wielki i nieomylny jak Bóg, a jednocześnie sugeruje nam, że człowiek powinien zachowywać się na podobieństwo zwierząt, podporządkowując się instynktom i popędom. Dominująca kultura, zwana ponowoczesnością, promuje utopijne ideologie o istnieniu łatwo osiągalnego szczęścia, a przez to zachęca do ucieczki od twardych realiów życia. A to oznacza promowanie tchórzostwa wobec prawdy o człowieku i o otaczającej nas rzeczywistości. W konsekwencji człowiek „nowoczesny” to ktoś, kto nie jest zdolny do wiernej miłości i kto uważa, że inni ludzie nie są takiej miłości godni.

Dominująca kultura cechuje się ponadto populizmem w pedagogice, gdyż odwołuje się do mile brzmiących utopii o życiu na luzie, o kierowaniu się własnymi przekonaniami, o prawach bez obowiązków i tolerowaniu - a nawet akceptowaniu! - wszystkich i wszystkiego. No może poza Kościołem katolickim... Dochodzi nawet do tego, że niektórzy rodzice, pedagodzy, psycholodzy i seksuolodzy okazują się raczej demoralizatorami niż odpowiedzialnymi i realistycznymi wychowawcami. Ponowoczesność stawia dzieciom i młodzieży za wzór ludzi powierzchownych, a czasem nawet przewrotnych i cynicznych. To pierwsza cywilizacja, w której — kiepsko ukrywanym — ideałem stają się różne patologie. To kultura powierzchownego człowieczeństwa. Największy prorok naszych czasów — Jan Paweł II - trafnie zdiagnozował ponowoczesność jako cywilizację śmierci. Śmierć fizyczna jest najpierw poprzedzania śmiercią duchową i moralną. W takiej to niskiej kulturze umierania w człowieku tego, co w nim najpiękniejsze i najbardziej Boże, z trudem przychodzi młodym ludziom dorastanie do świętości i wierności otrzymanemu powołaniu.

- Czy ksiądz się gorszy wtedy, gdy ktoś z księży albo osób konsekrowanych porzuca kapłaństwo czy swoją wspólnotę zakonną?

Nie, nie gorszę się. Takie sytuacje bardzo mnie bolą, ale mnie nie gorszą. Jezus wyjaśnia w Ewangelii, że gorszą się - i mają do tego pełne prawo! — ludzie w jakimś aspekcie maluczcy, a zatem dzieci, młodzież czy osoby szlachetne, ale nieco naiwne, które sądzą, że wszyscy są podobnie szlachetni, jak one. Tymczasem paradoksalnie dla ludzi dojrzałych kryzys drugiego człowieka to nie powód do gorszenia się, ale do „lepszenia” się dzięki mobilizacji. Im więcej widzę wokół siebie ludzi w kryzysie — duchownych i świeckich — tym bardziej mobilizuję się do czujności i do świętości. Zło zwycięża się bowiem jedynie dobrem!

Najbardziej boli mnie i niepokoi to, że niektórzy z odchodzących zupełnie nie wstydzą się tego, że okazali się niewierni. To rzadkie, ale za to nośne medialnie przypadki. Tacy ludzie usiłują odgrywać nawet rolę „bohaterów”, którzy są — w ich subiektywnych deklaracjach — „wierni sobie” i którzy wybierają drogę „wolności”. To zaiste cyniczna i przewrotna logika, kiedy ktoś łamie własną, publicznie wobec Boga i Kościoła złożoną przysięgę i — zamiast zaszyć się gdzieś na przysłowiowym końcu świata - twierdzi, że w ten sposób jest wierny... samemu sobie. Człowiek w kryzysie potrafi nałogowo oszukiwać samego siebie i uwierzyć w każdy absurd, który pasuje do jego linii obrony własnego życiorysu. Zdumiewam się natomiast innym ludziom, w tym wielu dziennikarzom, którzy kompletnie bezkrytycznie powtarzają absurdalną linię obrony osób łamiących własne słowo. Nie wiem, czy to aż tak wielka naiwność czy też aż tak bardzo zaawansowany cynizm z ich strony...

- Na czyją pomoc mogą liczyć księża w sytuacji kryzysu? Czy nie pozostają samotni w swoich problemach?

Jezus zapewnia nas o tym, że kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. Życie na tej ziemi — z winy naszej i z winy innych ludzi — przynosi nam nieraz bolesne ciężary a także doświadczenie własnej słabości, naiwności i grzeszności. Nie jest dobrze człowiekowi w samotności. Nie jest dobrze komuś osamotnionemu zwłaszcza wtedy, gdy przeżywa poważny kryzys. Wiedzą o tym biskupi, wyżsi przełożeni zakonni i wszyscy inni, którzy zauważają, że ktoś zaczyna wchodzić w kryzys. Ogromna większość tych osób chce i potrafi udzielić człowiekowi błądzącemu kompetentnej pomocy w klimacie szacunku i przyjaźni. Problem polega na tym, że im bardziej ktoś błądzi i wchodzi w kolejne fazy kryzysu, tym bardziej unika kontaktu z tymi, którzy mogą mu pomóc. Taki człowiek chętnie kontaktuje się natomiast z tymi, którzy też są w kryzysie.

Każdy ksiądz czy osoba zakonna dysponuje potężną pomocą, jaką jest osobista więź z Bogiem, modlitwa i życie sakramentalne. Każdy, kto przeżywa kryzys, może zwykle liczyć na pomoc swoich krewnych, począwszy od rodziców i rodzeństwa. Może także liczyć na pomoc przełożonych i współbraci w kapłaństwie oraz na pomoc wielu życzliwych ludzi świeckich, w tym specjalistów: psychologów i terapeutów. Pytanie tylko, czy zechce z tej pomocy skorzystać i czy zechce postawić sobie twarde wymagania, bez których pomoc z zewnątrz nie może być skuteczna.

 

- W jaki sposób Kościół i poszczególni przełożeni troszczą się o księdza, który przeżywa kryzys?

Ta pomoc przybiera różne formy. Zwykle księża z sąsiednich parafii odwiedzają współbrata w kryzysie, podejmują z nim poważne rozmowy, upominają go w cztery oczy. Zwykle też poszczególne osoby czy grupy parafialne podejmują modlitwę w intencji duchownego, który jest w kryzysie. Gdy te formy pomocy okazują się nieskuteczne, interweniuje dziekan, a następnie biskup czy wyższy przełożony zakonny. Próbują oni mobilizować błądzącego do zmiany postępowania. Czasem kierują na jakąś formę terapii czy zamkniętych rekolekcji. W skrajnych przypadkach stosują sankcje administracyjne do suspensy i przeniesienia do stanu świeckiego włącznie.

- Czy nie jest tak, że niemal każdy kapłan czy siostra zakonna, miewa takie chwile, że chce odejść?

Każdy z pewnością nie! Osobiście znam wielu takich kapłanów i wiele takich sióstr zakonnych, dla których każdy dzień to kolejny dzień radości i święta w służbie miłości Boga i bliźniego! Niestety o takich osobach duchownych zwykle media milczą. Nie interesuje się też nimi opinia publiczna. Ale to właśnie dzięki takim osobom kolejne pokolenia chrześcijan są zafascynowane ewangeliczną wizją życia w miłości, prawdzie, wolności i radości dzieci Bożych! Z pewnością jest też spora grupa takich osób duchownych, które czasami przeżywają zmęczenie, zniechęcenie, rozczarowanie sobą i innymi ludźmi. I wtedy pojawia się w sercu myśl: a może odejść? Jezus widział takie postawy nawet u swoich najbliższych uczniów i pytał ich wprost: czy i wy chcecie odejść? Nie znajdziemy mądrzejszej i bardziej realistycznej odpowiedzi, niż odpowiedź Piotra: Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego! Ty jesteś tą miłością, bez której nasze życie traci sens. Bez której wszystko traci sens!

- Ksiądz Isakowicz-Zalewski w dzienniku „Polska” napisał, że odchodzącym z Kościoła księżom powinny przysługiwać odprawy. Czy Ksiądz się z tym zgadza?

Zupełnie się nie zgadzam. To tak, jakby oczekiwać, że żona wypłaci mężowi nagrodę finansową za to, że łamie on swoją przysięgę małżeńską, opuszczając ją i dzieci. Nawiązując do słów Jezusa, można powiedzieć, że godny jest robotnik zapłaty swojej pod warunkiem, że postępuje w sposób godny swojego powołania. Ani biskup, ani kuria nie wypłaca nagród finansowych księżom, którzy świetnie wypełniają swoją pracę czy którzy obchodzą jubileusz kapłański. Jak można zatem oczekiwać nagrody finansowej za to, że ktoś łamie własne zobowiązania? To byłoby demoralizujące i zupełnie niesprawiedliwe wobec tych, którzy są wierni powołaniu. Jeśli jakiś małżonek okazuje się niewierny i łamie własną przysięgę, wtedy ponosi różne konsekwencje, w tym finansowe i prawne. Przełożeni powinni odnosić się z szacunkiem do księży w kryzysie, ale to nie znaczy, że powinni udzielać im jakichś przywilejów.

- Każdy przypadek podejrzenia osoby duchownej o jakiś niegodny czyn jest nagłaśniany w mediach. Taki duchowny jest zwykle od razu potępiany bez możliwości obrony. Czy to znaczy, że w mediach panuje atmosfera wrogości wobec księży i Kościoła?

To oznacza najpierw, że nie ma równej miary w ocenie nagannych zachowań księży w stosunku do podobnie nagannych zachowań ludzi świeckich. Fakt ten wcale mnie nie martwi! Przeciwnie, to dobry znak, kiedy media w aspekcie moralności i odpowiedzialności znacznie więcej wymagają od Kościoła i od osób duchownych niż od wszystkich innych. To znak, że widzą w Kościele i w osobach duchownych ważny autorytet. Nie mam nic przeciwko temu, by Kościołowi i duchownym dosłownie wszyscy przyglądali się w sposób krytyczny i by nam stawiali wyjątkowo wysokie wymagania moralne. Tego też oczekuje od nas Chrystus. Jesteśmy powołani do tego, by ludzie widzieli nasze dobre czyny i by z naszą pomocą chwali Ojca, który jest w niebie. Pamiętajmy o tym, że Jezus najtwardsze słowa upomnienia kierował właśnie do osób duchownych!

Jednak co innego słuszny krytycyzm i stawianie wymagań osobom duchownym, a co innego wrogość wobec Kościoła i nieuczciwość niektórych mediów w patrzeniu na Kościół i na osoby duchowne. Wrogość obserwujemy w tych mediach, które nie służą społeczeństwu, ale są całkowicie podporządkowane politycznym, ideologicznym i finansowym interesom swoich właścicieli. Takie media nie ukazują rzeczywistości, lecz tworzą świat mitów i fikcji. Gdyby wierzyć tym mediom, to trzeba byłoby dojść do wniosku, że za kilka lat Kościół zniknie z powierzchni ziemi. Tymczasem jest to wyłącznie myślenie życzeniowe, magiczne tych ludzi i tych grup społecznych, które boją się Kościoła, gdyż wiedzą, że Kościół wychowuje dojrzałego człowieka według mądrości Ewangelii. Cynicy świetnie wiedzą o tym, że trudno im będzie manipulować ludźmi, którzy od Chrystusa uczą się realistycznie myśleć, dojrzale kochać i solidnie pracować.

Faktem natomiast jest to, że rzeczywiście obserwujemy nieżyczliwe, a nawet wrogie nastawienie do Kościoła i do duchowieństwa wśród sporej grupy ludzi młodych. Ci młodzi ludzie są bardziej niż dorośli podatni na wpływ laickich mediów. Po części ich agresywność wobec Kościoła wynika też z tego, że sami przeżywają trudny okres życia, nie radzą sobie ze szkołą, z wolnością, z dorastaniem do małżeństwa i rodziny i w związku z tym są skłonni krytykować wszystko i wszystkich, począwszy od własnych rodziców. Natomiast u zdecydowanej większości ludzi dorosłych obserwuję na co dzień życzliwe odnoszenie się do osób duchownych. Większość naszego społeczeństwa stanowią ci, którzy wiedzą, że Kościół jest ich domem, że ustroje i systemy ideologiczne przemijają, a jedyną Prawdą, Drogą i Życiem jest Chrystus, Jego prawda o człowieku i Jego miłość do każdego z nas.

- Wśród księży zdarzają się i tacy, którzy nie powinni zostać dopuszczeni do święceń czy ślubów, ale miejscem omawiania tego typu problemów nie powinny być media. A tymczasem właśnie one zarzucają Kościołowi zamknięcie przed opinią publiczną i ukrywanie problemów...

Jest bolesnym faktem to, że niektórzy ludzie w Kościele nie tyle ukrywają problemy przed mediami, co przed własną świadomością. Wtedy problemy te jedynie narastają i z czasem dochodzą do takich rozmiarów, że wybucha jakiś skandal. To nieuniknione, że wtedy piszą i mówią o tym media na pierwszych stronach gazet czy w czołówkach serwisów informacyjnych. Wszyscy chrześcijanie - a tym bardziej duchowni! - powinni w każdej sytuacji kierować się ewangeliczną zasadą, że prawda nas wyzwoli. Gdy tak się nie dzieje, to dobrze, że wtedy media przypominają nam o naszej słabości.

Z drugiej strony od nikogo w Kościele nie wolno wymagać, by publicznie, w mediach opowiadał o własnych słabościach i problemach czy o słabościach i problemach innych duchownych. W tym drugim przypadku byłoby to wręcz przestępstwem! Tymczasem niektóre media chcą przymusić Kościół do tego, by publicznie opowiadał o wszystkich problemach i słabościach, zwłaszcza osób duchownych, gdyż w przeciwnym przypadku media te okrzykną, że Kościół coś ukrywa i że zamyka się przed opinią publiczną. Tymczasem to zwykle te właśnie krzykliwe media mają wiele tematów tabu i wiele spraw ukrywają przed opinią publiczną! Przykładem może być choćby sprawa lustracji. Okazuje się, że jedynym środowiskiem, które poddało się powszechnej i nieprzymuszonej lustracji, byli właśnie księża! Tymczasem dziennikarze — podobnie jak nauczyciele, lekarze, prawnicy i przedstawiciele innych grup społecznych — są wręcz panicznie zamknięci na prawdę o donosicielach i zdrajcach we własnych szeregach.

-Ksiądz Isakowicz-Zaleski w wywiadzie udzielonym dziennikowi „Polska” twierdzi, iż wielu biskupów chce mieć księży „bmw — bierni, mierni, ale wierni”. Czy spotkał się Ksiądz z tym, że księża wolą nic nie robić, niż się w jakiś sposób wyróżniać?

Wydaje mi się, że cytowana opinia jest dyktowana emocjami jej Autora a nie analizą rzeczywistości. Bywają księża bierni i mierni (raczej też wtedy mało wierni...), ale to zupełny margines. Los księdza nie zależy od biskupa, ale od postawy tegoż księdza wobec ludzi, do których biskup go kieruje. Nigdy nie zdarzyło mi się słyszeć o biskupie, który by ograniczał duszpasterskie inicjatywy jakiegoś księdza. Przeciwnie, księża biskupi po to właśnie wizytują parafie, by duchownych i wiernych motywować do coraz bardziej wielkodusznego wysiłku i do coraz to nowych inicjatyw na miarę współczesnych potrzeb. Z wielką radością obserwuję, że wielu księży tworzy takie parafie, które stają się prawdziwą wspólnotą miłości, w której zdrowi pomagają chorym, mocni — słabym, młodzi — starym, a bogaci — biednym. We wspólnotach tych pomieszczenia parafialne tętnią życiem od rana do późnego wieczora.

Kościół to nie jest zwykła instytucja, partia czy firma. Kościół to - z woli Chrystusa - hierarchicznie zorganizowana rodzina. Tymczasem wiele mediów liberalnych chce narzucić Kościołowi coś w rodzaju demokracji. Czy taki klimat nie sprawia, że wielu księży szuka większej samodzielności?

Ależ księża mają wyjątkowo duży zakres samodzielności! W żadnym innym środowisku społecznym czy w żadnej innej grupie zawodowej nie ma aż tyle autonomii, co właśnie w środowisku kapłanów. Zapewniam, że w czynieniu dobra każdy z duchownych ma zupełnie wolną rękę. Jeśli natomiast swoją wolność pragnie ktoś wykorzystać na przykład do „walki” o wolny dzień, którego nie mają przecież małżonkowie i rodzice, to wtedy dobrze, że taki ksiądz nie może czynić tego, co chce. Nieograniczona wolność jest błogosławieństwem dla ludzi świętych, ale przekleństwem dla ludzi niedojrzałych.

- A co z problemem księży homoseksualistów, czy księży, którzy prowadzą niemoralne życie, ale nie odchodzą z kapłaństwa? Czy to rzeczywiście tak ogromny problem w Kościele, jak to sugerują niektóre media?

Sprawa ta wygląda podobnie, jak sprawa aborcji. Otóż ludzie cyniczni wiedzą o tym, że najłatwiej jest zalegalizować zabijanie dzieci w fazie rozwoju prenatalnego wtedy, gdy wmówi się społeczeństwu, że skala tego zjawiska jest już i tak ogromna i że legalizacja aborcji pomoże to zjawisko.... ograniczyć. Oczywiście, że są wśród duchownych problemy, które Pani wymienia, ale są one zupełnym marginesem. Każdy z nas powinien odważnie włączać się w demaskowanie księży, którzy prowadzą podwójne życie, którzy boleśnie krzywdzą innych ludzi czy którzy dopuszczają się nawet przestępstw. Sugerowanie natomiast, że są to liczne sytuacje sprawia, że jedynie poszerza się zakres społecznego przyzwolenia na tego typu postawy.

- Niektóre media zastanawiają się, kiedy w Kościele zniknie celibat. Wśród księży pewnie są tacy, którym w jakiś sposób celibat ciąży. Czy według Księdza problem leży w celibacie, czy raczej w niedojrzałości do kapłaństwa?

Dla dojrzałych księży i dojrzałych osób konsekrowanych celibat nie jest problemem ani ciężarem, lecz dobrodziejstwem! W każdej epoce i w każdej kulturze celibat to niezwykle potrzebne potwierdzenie tego, że miłość jest nieskończenie ważniejsza niż seksualność, a osoba jest nieskończenie ważniejsza niż przyjemność! Celibat to znak miłości w pełni bezinteresownej i odsłaniającej prymat duchowości nad cielesnością w człowieku. Tam, gdzie dominuje cielesność i seksualność, miłość w ogóle nie jest możliwa!

Celibat nie tylko pomaga dostrzegać istotę miłości. Pomaga także w pogodny sposób realizować powołanie kapłańskie. Ksiądz rezygnuje z założenia rodziny po to, by chronić inne rodziny, ale nie kosztem własnej żony i własnych dzieci! W społeczeństwie, w której mamy coraz więcej zdrad małżeńskich, rozwodów, uzależnień seksualnych i innych dramatów związanych z nieczystością, księża, którzy radośnie żyją w celibacie, są znakiem nadziei i umocnieniem dla tych, którzy nie są jeszcze pewni tego, że miłość bez seksualności wystarczy do szczęścia, ale seksualność bez miłości do szczęścia nie wystarczy nigdy i nikomu.

- A jak wygląda formacja kapłanów po święceniach? Czy nadal otaczani są opieką duszpasterską czy też pozostawieni są sami sobie?

Mogę z radością powiedzieć, że w każdej bez wyjątku diecezji, a także we wszystkich zgromadzeniach zakonnych formacja osób duchownych nie kończy się wraz z ukończeniem studiów seminaryjnych i z przyjęciem święceń kapłańskich czy ze złożeniem ślubów wieczystych. Kapłan to świadek Boga, który jest Prawdą i Miłością. Bycie świadkiem wymaga nieustannej czujności, dyscypliny i rozwoju. Uczniami Miłości pozostajemy przecież przez całą doczesność i przez całą wieczność. Nowa ewangelizacja zaczyna się od ponownego konfrontowania się osób duchownych z Ewangelią po to, by wypływać na głębię i być ciągle młodym, pilnym uczniem Chrystusa. Stąd właśnie w każdej diecezji wszystkie grupy księży objęte są formacją stałą, która pomaga w ciągłym rozwoju intelektualnym, moralnym i duchowym. Ksiądz wierny swemu powołaniu to ktoś, kto we wszystkich fazach życia uczy się czegoś nowego i z młodzieńczym entuzjazmem dorasta do świętości, do której każdy z nas jest powołany.


opr. mg/mg



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: autonomia powołanie kapłan kapłaństwo ksiądz celibat duchowny formacja duszpasterz odejście kryzys powołania kryzys kapłański eksksiądz eks ex
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W