Przepowiednia o zburzeniu Świątyni była dla słuchaczy wizją przerażającą. Nie chodziło tylko o straty materialne. Świątynia to miejsce szczególnej obecności Boga pośród swego ludu. Składano w niej ofiary, które były potwierdzeniem Przymierza. Jej zniszczenie oznaczało utratę materialnego znaku więzi Izraela z Jahwe. Dla żyda to był koniec świata, bo co może być ważniejszego niż więź z Bogiem? A przecież wiedzieli, że świątynia już raz była zburzona przez Babilończyków i później zbezczeszczona przez wojska Seleucydów. Jednak przeczuwali, że Pan Jezus zapowiada nie tylko zburzenie murów, ale też kres dotychczasowego kultu. Świątynia nie zostanie odbudowana, bo nie będzie potrzebna. Wraz ze śmiercią i zmartwychwstaniem Pana Jezusa, nie będzie już potrzebne jedno szczególne miejsce do składania ofiar. Zaczyna się nowe Przymierze, w którym uczestniczymy w jednej Ofierze samego Chrystusa. Uczestniczymy całym swym życiem, a uobecniamy ją w każdej Mszy świętej. Budujemy specjalne miejsca dla jej sprawowania, kościoły czy kaplice, ale nawet gdyby wszystkie zostały zburzone, Jego ofiara nadal trwa w nas i może być uobecniana wszędzie, gdzie jest choć jeden kapłan. My jesteśmy Świątynią.
Może dlatego Pan Jezus nie odpowiada na pytanie o dokładny czas zburzenia Świątyni, ale przekierowuje uwagę słuchaczy na inny temat. Ostrzega przed fałszywymi prorokami i mesjaszami, którzy będą udawali Chrystusa. Czy chodzi tylko o szaleńców, wmawiających sobie i innym, że są Jezusem Chrystusem? Z pewnością nie jest to największy problem z jakim musi mierzyć się Kościół, co najwyżej jest to wyzwanie dla psychiatrów. Większym zagrożeniem są ci, którzy wykrzywiają nauczanie Pana Jezusa, czy to powołując się na prywatne objawienia czy też na wymyślone przez siebie teorie, jak to się zdarza niektórym teologom. Nazywamy to herezją. Niebezpieczną pokusą jest również szukanie zbawienia w kimś lub czymś, co Chrystusem nie jest, ale stwarza pozory boskiej mocy, mogącej zapewnić trwałe szczęście. Towarzyszy ta pokusa chrześcijanom od początku, na przestrzeni wieków przybiera różne formy. Dziś jest nią technologia, która często zdaje się dominować nad człowiekiem czy go zastępować. Oczywiście, żadne urządzenie stworzone przez człowieka nie może chcieć czegokolwiek, ale człowiek zafascynowany swoimi dziełami może je uznać za doskonalsze od siebie. Ostatecznie traktować je jak Boga. Sztuczna inteligencja wydaje się być ludzkim dziełem, które nie tylko naśladuje człowieka, ale przejawia cechy nadludzkie. Jednych to przeraża, innych zachwyca. Jeszcze inni patrzą ze spokojem twierdząc, że młotek też czyni człowieka „nadludzkim”, bo przecież palcem gwoździa nie wbiję. Uważajmy na przepowiednie mówiące, że AI oznacza koniec człowieczeństwa. Owszem, człowiek może użyć tej technologii w taki sposób, że stanie się ona apokaliptyczną bestią, narzędziem szatana. Tylko że takich bestii było już wiele i pojawienie się kolejnej jeszcze nie oznacza, że kres naszego świata nastąpi za 3 lata. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus przestrzega nas przed pochopnym odczytywaniem znaków Jego drugiego przyjścia. Mówi też jednak, abyśmy nie ulegli złudzeniu, że potężna technologia może zastąpić Jego miłość. Jedynym Zbawicielem jest On, tylko On może dać nam szczęście prawdziwe, w tym świecie i na wieki w Niebie.