Dzisiejsza Liturgia Słowa, czyli już z ostatniej niedzieli tego roku liturgicznego, opowiada o Jezusie Chrystusie Królu Wszechświata, posługując się dwoma obrazami: pasterza i króla. W Starym Testamencie obraz Boga-pasterza dominuje w księdze proroka Ezechiela. Słowa z pierwszego czytania ukazują wielką wyrozumiałość Boga – Jego zejście na ziemię, aby być z ludźmi. W drugim czytaniu św. Paweł mówi o ponownym zjednoczeniu wszystkiego w Chrystusie zmartwychwstałym. W ten sposób zwraca uwagę na panowanie Chrystusa nad historią świata. Ewangelia zaś wyostrza nasz wzrok na to co „dzisiaj”. Zazwyczaj, gdy mowa o końcu świata lub Sądzie Ostatecznym, to skupiamy naszą uwagę na tym co ma się wydarzyć, puszczając wodze fantazji i kreśląc rozmaite scenariusze. Tymczasem Ewangelia stawia nam pytanie o to co robimy wobec najmniejszych – czyli samego Chrystusa – dzisiaj: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”. Spotkanie z wiecznością dokonuje się więc dzisiaj. Dziś jest deadline – ostateczny termin. Sąd Ostateczny nie wydarzy się więc w czasowo odległym „kiedyś” i w nieokreślonym „gdzieś” , lecz wydarza się dziś i tutaj. Chrystus Sędzia ma twarz człowieka i zostaje przyjęty lub odrzucony za każdym razem, kiedy przyjmuję lub odrzucam drugiego człowieka. Chrystus utożsamił się z najbiedniejszymi, czyli zrobił nam wielki przywilej korzyści. Dlaczego? Wyjaśniał przed swoją Męką: „Bo ubogich zawsze macie u siebie i kiedy zechcecie, możecie im dobrze czynić; lecz Mnie nie zawsze macie.” (Mk 14,7) W ten sposób chciał nam wszystko ułatwić. Chciał nas odciążyć od wielości spraw sądowo-administracyjno-kazuistyczno-religijnych. Sąd Ostateczny to Sąd Dzisiejszy, czyli oczy szeroko otwarte, prostota życia, szczerość serca, wyciągnięta dłoń, nachylone ucho… Czy nie jest tak, że to my niepotrzebnie sprawy komplikujemy?