97 proc. osób zadowolonych z tranzycji? Tak samo prawdziwe, jak „90 proc. kobiet wybrałoby OMO”

Pamiętacie reklamę z lat 90-tych, która głosiła: „90 proc. kobiet wybrałoby OMO”? Stara reklama znikła, ale metody manipulacji zostały. Sięgnęli po nie propagatorzy tranzycji seksualnej, publikując wyniki ankiety, w której „97 proc. osób dokonujących tranzycji było z niej zadowolonych”. Z punktu widzenia naukowego ankieta jest kpiną, ale tu nie chodzi o naukową rzetelność, tylko o propagandę.

Na początku listopada medyczne czasopismo Journal of the American Medical Association (JAMA) of Pediatrics opublikowało badanie oparte na ankietach zebranych w latach 2023-2025 od byłych pacjentów zamkniętej kliniki GENECIS. Badanie stwierdzało, że prawie 97 procent respondentów nie żałowało tego, że przyjmowali hormony oferowane im jako „opieka afirmująca płeć”.

Ankieta wiarygodna jak wyniki wyborów w Korei Pn.

W badaniu zadano pytanie: „Jakie stopnie satysfakcji, żalu i szkody zgłaszają uczestnicy transpłciowi i o zróżnicowanym profilu płciowym, którzy rozpoczęli terapię testosteronem lub estrogenem (terapię hormonalną) w młodości, i czy te doświadczenia są powiązane z cechami demograficznymi lub klinicznymi?”

Gdyby wierzyć zapewnieniom badaczy, poziom satysfakcji był niezwykle wysoki, a poczucie żalu dotyczyło zaledwie 3 proc. respondentów. Media głównego nurtu, w tym Washington Post, bardzo szybko podchwyciły tę narrację, bez jakiekolwiek weryfikacji wiarygodności i rzetelności tych badań. Nikt z mainstreamowych dziennikarzy nie zastanowił się nad faktem, że badanie zrealizowano wyłącznie w oparciu o bazę pacjentów jednej kliniki, podczas gdy obecnie szacuje się, że około jedna szósta amerykańskich nastolatków otrzymywała tego rodzaj „terapię hormonalną”, m.in. za pośrednictwem Planned Parenthood.

„Naukowcy z University of Texas Southwestern Medical Center oraz innych uczelni przeprowadzili ankietę wśród 376 osób transpłciowych i różnorodnych płciowo, stwierdzając, że pięć lat po początkowym leczeniu 360 osób, czyli prawie 97 procent, uznało rozpoczęcie terapii hormonalnej za właściwą decyzję, a około 3 procent żałuje przyjęcia leku. Prawie 2 procent stwierdziło, że zarówno żałują tranzycji, jak i uważają, że zaszkodziła im” – pisał Washington Post.

Taki poziom satysfakcji przypomina wyniki wyborów w krajach totalitarnych – tam również niemal wszyscy zakreślają pole wyboru zgodne z oczekiwaniami władz. Tyle, że nie ma to nic wspólnego z ich rzeczywistymi poglądami, a tego rodzaju wybory są kpiną z demokracji.

„Największe w historii badanie naukowe” czy naukowa kpina?

Naukową kpiną jest także rzekome „największe w historii badanie naukowe”, na które powołuje się Washington Post. Nierzetelność badania nie umknęła uwagi mediów społecznościowych. Free Press niemal natychmiast podważył metody raportowania samego badania i matematyczny analfabetyzm Washington Post. Biorąc pod uwagę liczbę rozesłanych ankiet, opinie ponad 40 procent liczby zgłoszonych uczestników badania w ogóle nie zostały zarejestrowane.

Free Press donosiło:

„Według danych podanych przez prowadzących badanie, 839 młodych osób przeszło wstępną ocenę w ośrodku transpłciowym. Spośród nich 729 wyraziło zgodę na badanie, a ostatecznie 698 otrzymało coroczną ankietę. Oznacza to około 43 procent osób, których opinii nie poznaliśmy.

Naukowcy nie byli w stanie ustalić, czy te osoby zaczęły przyjmować hormony przeciwnej płci, kontynuowały leczenie, czy żałowały swoich decyzji. Spośród 401 osób, które przysłały odpowiedzi, 25 nigdy nie otrzymało hormonów, czyli w ostatecznej próbie było 376 uczestników. Czterech nie wypełniło skali żalu.”

Tak więc „97 procent” oznacza w rzeczywistości odpowiedzi 372 pacjentów jednej kliniki, tak dobranych, aby ich odpowiedzi pasowały do z góry przyjętych założeń pseudonaukowców prowadzących badanie.

Niezależny dziennikarz śledczy Benjamin Ryan, który szeroko relacjonował sprawy sądowe dotyczące osób po tranzycji, zauważył, że w badaniu brakuje punktu odniesienia (baseline), a także spójności. Rzekomo okres obserwacji miał wynosić pięć lat, podczas gdy w rzeczywistości był on bardzo różny w przypadku różnych osób. Co najmniej jeden respondent podlegał obserwacji zaledwie przez kilka miesięcy.

W maju Claire Abernathy, która sama podjęła się detranzycji, współzałożycielka organizacji zajmującej się prawami osób dokonujących detranzycji, zwróciła uwagę na rażącą stronniczość kliniki prowadzącej badanie, zauważając, że kwestionariusz wysłany uczestnikom zawierał tylko „jedno pytanie o żal, żadnego o detranzycję oraz dwie długie sekcje ankiety, w których każde pytanie opiera się o założenie, że wszyscy uczestnicy badania obecnie identyfikują się jako osoby transpłciowe.”

Kim jest Laura Kuyper i czym jest WPATH? 

Wiarygodności nie dodaje badaniu także fakt, że jego główną autorką jest psycholog Laura Kuper z University of Texas Southwestern Medical Center w Dallas, która współtworzyła kontrowersyjne Standardy Opieki 8 (SOC8) dla Światowego Stowarzyszenia Zawodowego Zdrowia Transpłciowego (WPATH).

Niezależna dziennikarka Genevieve Gluck z REDUXX donosiła, że informacje WPATH opierały się na danych „skrajnie sadomasochistycznych [internetowych] społeczności”, które zawierały „fikcyjne materiały dotyczące wykorzystywania seksualnego dzieci, z naciskiem na erotyzację kastracji dzieci, usiłując udowodniać, że „społeczność eunuchów” jest legalną „tożsamością płciową”. To tylko jedna z wielu kontrowersyjnych tez, które usiłują narzucić społeczeństwu zwolennicy teorii gender.

Podważył ją m.in. prokurator generalny Alabamy Steve Marshall podważył w sprawie „USA przeciwko Skrmetti” dotyczącym przepisów Tennessee i Kentucky mających na celu ochronę nieletnich przed medykalizowaną ideologią płciową, stwierdzając (s. 13-14):

„Nie należy mylić WPATH z naukową organizacją medyczną. WPATH poświęcił cały rozdział w Standards of Care 8 «eunuchom» (…) „Fikcyjna pornografia zawiera motywy takie jak nazistowscy lekarze kastrujący dzieci, niemowlęta karmione mlekiem z estrogenem, by być brutalnie wykorzystywane seksualnie jako nastolatkowie, oraz pedofilskie fantazje dzieci, które zostały wykastrowane, by zatrzymać dojrzewanie.”

Oparcie standardów medycznych na fikcyjnych danych prezentujących skrajne patologie trudno nazwać naukową rzetelnością, a wyniki takich badań powinny się znaleźć w koszu, a nie być bezmyślnie rozpowszechniane przez światowe media.

Jeśli chodzi o konsekwencje praktyczne, jak wskazywał dziennikarz Benjamin Ryan, pani Kuper usiłowała udowadniać, że „jedna wizyta wystarcza, aby zdecydować, czy nieletni powinien być objęty lekami na zmianę płci.”

Co więcej, każde bez wyjątku centrum powiązane z autorami badania:  U.T. Southwestern Medical Center, Boston Children's Hospital, Ann and Robert H. Lurie Children's Hospital of Chicago, Northwestern University Feinberg School of Medicine oraz Katedra Pediatrii Uniwersytetu Kalifornijskiego wcześniej lub obecnie oferowało praktyki zmiany płci u nieletnich i czerpało z tego zyski finansowe. Konflikt interesu jest więc w tym przypadku oczywisty i bezdyskusyjny.

Uodpornić się na manipulacje statystykami

Żonglowanie statystykami należy do ulubionych trików wszelkiej maści manipulatorów. Mniejszym problemem jest, gdy manipulacja taka ma na celu zwiększenie sprzedaży proszku do prania, znacznie większym natomiast staje się, gdy pod pozorem „opieki afirmującej płeć” w rzeczywistości wyrządza się nieodwracalną szkodę setkom tysięcy nastolatków.

Raport Cass Review, sporządzony na zlecenie brytyjskiego systemu ochrony zdrowia (NHS) wskazał, że „opieka afirmująca płeć” pozbawiona jest jakichkolwiek podstaw naukowych, a jej skutki są dramatyczne. W raporcie tym czytamy m.in.

„Blokery dojrzewania i syntetyczne hormony «przeciwnej płci»: Te leki negatywnie wpływają na gęstość kości, nie poprawiając satysfakcji z ciała ani nie łagodząc stresu płciowego; niezwykle słabe są dowody potwierdzające, że stosowanie blokerów/hormonów dojrzewania przynosi młodzieży korzyści w zakresie zdrowia psychicznego lub zaburzeń poznawczych. Wysokiej jakości badania longitudinalne nie istnieją, co uniemożliwia zweryfikowanie jakichkolwiek twierdzeń dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa.”

Rzekome badanie naukowe dokonane drogą samoraportowania na niewielkiej próbce badawczej, z tendencyjnymi pytaniami, pominięciem niewygodnych dla autorów badania odpowiedzi, bez zachowania spójności nie jest dowodem na nic. Jest czystą manipulacją, którą należy stanowczo odrzucić, a autorów tego rzekomego badania pokazywać jako przykład naukowych szalbierzy, którzy sprzedali swą wiarygodność dla krótkoterminowego zysku. Ich badanie jest warte dokładnie tyle, albo jeszcze mniej niż reklama zapewniająca, że „90 procent kobiet wybrałoby OMO”.

Źródło: Live Action

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.

« ‹ 1 › »