Człowieczeństwo wróciło. Historia Magdy, która przeszła tranzycję i detranzycję płciową

„Diagnosta od progu, wiedząc, że pacjentka przychodzi w celu uzyskania diagnozy trans, zaczyna stosować męskie formy. Zadaje pytanie o imię, jakiego powinien używać. Nikt nie drążył tematu i nie pytał, jak wyglądało wcześniej moje życie” – opowiada Magdalena, która przeszła proces tranzycji, a następnie detranzycji płciowej.

Magdalena wygląda już zupełnie inaczej niż wtedy, kiedy zażywała męskie hormony, choć całkowity powrót do dawnego wyglądu nie będzie już możliwy. Przywrócenie w dokumentach prawdziwego imienia wymagało walki sądowej. Najtrudniejsze okazało się odzyskanie numeru PESEL. Okazało się, że w chwili powrotu do prawdziwego oznaczenia płci numer nie jest przywracany, ale nadawany od nowa. Jednak i to udało się w końcu załatwić. Został tylko dyplom wydany kiedyś na męskie imię oraz zapisana przez urzędy adnotacja o zmianie danych.

Podsunięte rozwiązanie

Magdalena wspomina swoje dzieciństwo jako szczęśliwe. Kiedy jednak kończyła szkołę średnią, w domu zaczęły się konflikty związane z sytuacją jej siostry. Przez dobre dwa lata nie było widać szans na rozwiązanie kłopotów. Magda zaczęła coraz mniej czasu spędzać w domu i krążyła po mieście z towarzystwem ze społecznego marginesu.

Któregoś razu pewien mężczyzna zaprowadził ją do domu i zgwałcił. Magda wstydziła się komukolwiek o tym powiedzieć. Na policji, złożyła doniesienie z paragrafu o pozbawieniu wolności. Zaprzeczyła, kiedy funkcjonariusz zapytał wprost, czy doszło do gwałtu.

Jak wspomina, miała 22 lata, kiedy trafiła na stronę poświęconą transseksualizmowi. Magdalena nie odczuwała nigdy pociągu do kobiet, ale pomysł zmiany płci ją zainteresował.

Podtrzymanie efektu

Jak mówi, tranzycji nie można przeprowadzić za pomocą jednej operacji chirurgicznej. Zaczyna się zwykle po prostu od zmiany ubrania – kobieta nosi męski strój, mówi o sobie w rodzaju męskim i stara się zachowywać jak mężczyzna.

„Jeśli udaje się jej oszukiwać społeczeństwo, to zaczyna doświadczać pewnego rodzaju euforii” – mówi Magdalena. Jednak strój to za mało.

„W pewnym momencie pojawia się chęć wydoroślenia, ponieważ kobieta przebrana za mężczyznę będzie raczej przypominała nastolatka” – wyjaśnia Magdalena. Rozwiązaniem jest przyjmowanie męskich hormonów, które stopniowo zmieniają wygląd.

„Dla podtrzymania efektu trzeba te hormony brać cały czas” – podkreśla Magdalena.

Diagnoza: jak chcesz, to masz

Aby zmienić w urzędach imię na męskie, potrzebny był wyrok sądu. Choć, jak mówi Magdalena, w dzisiejszych czasach na forum można znaleźć informację o poszczególnych urzędach stanu cywilnego, które dokonują takich zmian bez wyroku. Magdalena musiała iść do psychiatrów po diagnozę. Badania okazały się fikcją.

„Opinie były wystawiane na zasadzie samodeklaracji – opowiada Magdalena. – Przychodzi pacjentka, chce być traktowana jak mężczyzna. Diagnosta od progu, wiedząc, że pacjentka przychodzi w celu uzyskania diagnozy trans, zaczyna stosować męskie formy. Zadaje pytanie o imię, jakiego powinien używać. Afirmacja jest więc od samego początku, zanim jeszcze nawet diagnoza zostanie wystawiona. Następna diagnoza była wystawiona na podstawie tej poprzedniej, plus samodeklaracja. Nikt nie drążył tematu, nie pytał o to, jak wyglądało moje życie kilka lat wcześniej, kilkanaście lat wcześniej. Nie brał pod uwagę informacji o moim dzieciństwie, które świadczyły o tym, że nie miałam nigdy problemów z identyfikacją ze swoją płcią. Nie otrzymałam szansy na analizę swojej przeszłości ani na zrozumienie mechanizmu niechęci do swojej roli, która wykształciła się pod wpływem wielu negatywnych sytuacji”.

Diagności nie doszukali się problemów w rodzinie Magdaleny, poza tym, że jej matka nie akceptuje transseksualizmu córki. Tak istotnie było – matka składała w sądzie zeznania, starając się powstrzymać Magdalenę. Informowała też diagnostów o jej traumach. Nie zmieniło to wiele, poza tym, że powołano dodatkową biegłą. Ta oceniła, że tranzycja jest dobrym rozwiązaniem. Sąd zgodził się więc na nowe oznaczenie płci.

Bez emocji

„Straciłam empatię. Nie byłam w stanie płakać – tak Magdalena wspomina skutki przyjmowania testosteronu. – Te objawy są bardzo powszechne u kobiet biorących testosteron: nie przeżywają silnie emocji. Ja nie byłam w stanie współczuć”.

Hormony trzeba było brać co 10-14 dni. Magdalena przeszła też zabieg mastektomii, czyli amputacji piersi. Oprócz tego poddała się histerektomii, czyli usunięciu macicy. Zrobiła to m.in. dlatego, że obawiała się nowotworu, jaki może spowodować przyjmowanie wysokich dawek męskiego hormonu. Teraz mogła brać testosteron raz na miesiąc.

Zabiegi były częściowo refundowane przez NFZ. Hormony kosztowały po kilka złotych.

Zażywała je przez 7 lat. W końcu zaczęło ją to męczyć. Wyszła też częściowo z internetowego letargu, zaangażowała się nawet w działalność polityczną. Jakoś funkcjonowała w męskiej roli, ale przestała zażywać testosteron. Poczuła się lepiej. W dodatku jej ciało zaczęło się zmieniać, przypominając to dawne. Podobało jej się to, ale też wystraszyła się konsekwencji. Nie wiedziała nawet, czy można urzędowo wrócić do prawdziwej płci. Mimo oporów, znów zaczęła przyjmować środki hormonalne.

Siła kobiecości

Nastała pandemia, w czasie której Magdalena straciła dotychczasowe zaufanie do medyków. Do tego doszły konflikty ze środowiskiem LGBT, przeprowadzka, podczas której wróciło wiele wspomnień. Ważnym momentem była też śmierć matki. Ogromne znaczenie miał ponadto kontakt z ludźmi protestującymi przeciwko obostrzeniom sanitarnym.

„Poznałam wiele silnych kobiet. One nie kwestionowały swojej kobiecości. Ja zawsze chciałam być postrzegana, jeszcze przed tranzycją, jako silna kobieta. I to pragnienie się we mnie obudziło. Kiedy widziałam te silne kobiety, powiedziałam: to ja” – mówi.

Człowieczeństwo wróciło

Po odrzuceniu testosteronu wygląd Magdaleny stawał się znów coraz bardziej kobiecy. Magdalena jest zapaloną wokalistką, więc stara się pracować też nad głosem. Mastektomii i histerektomii nie da się już cofnąć.

Sprawa w sądzie była trudniejsza od tej pierwszej. O ile do pierwszej zmiany danych wystarczały półfikcyjne diagnozy, teraz kobieta musiała udowadniać, że powrót do prawdziwych danych nie jest kaprysem. Proces trwał dwa lata. Udało się. Magdalenie przywrócono nawet pierwotny PESEL.

„Kiedy nie odczuwałam emocji, nie przeszkadzało mi to, że kogoś mogę urażać czy obrażać – mówi. – Ale to wszystko wróciło. Wróciła też silna motywacja do działania. I poczułam, że wraca mi człowieczeństwo. Zobaczyłam, że odnajduję się w kobiecości i nie mam z nią już żadnych problemów. Jestem dziś bardzo szczęśliwa”.

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.

« ‹ 1 › »