Znaleziono 2515 wyników
Kard. Dziwisz: „Ewangelia cierpienia” jest niezwykle aktualna – starość, cierpienie i śmierć wpisane są w ludzki los
Temat tegorocznego Dnia Papieskiego jest niezwykle aktualny – tłumaczy kard. Stanisław Dziwisz, jeden z najbliższych współpracowników Jana Pawła II. Dodaje, że „starość, cierpienie i w końcu śmierć wpisane są w nasz los, stanowią część historii każdego człowieka (…) a uciekanie od tej rzeczywistości, „odmładzanie się” za wszelką cenę nie jest dobrym wyborem, bo prowadzi donikąd.
Czy wszystkie religie prowadzą do Boga?
Jeśli poganin, który nigdy nie poznał Ewangelii, ale żyje zgodnie z sumieniem i jest otwarty na przyjęcie Prawdy-Chrystusa, to nie zbawia go jego religia. Inne religie bowiem nie niosą żadnej potencji zbawczej. Jeśli wyznawca innych religii dostępuje zbawienia, to nie dzięki tym religiom, ale pomimo nich – tłumaczy o. Jan P. Strumiłowski OCist.
Weigel: tylko katolicka edukacja może uratować naszą cywilizację. Potrzebujemy pięciu „kluczy”
Czy istnieje coś takiego jak specyficznie „katolicka edukacja”? Jak najbardziej. George Weigel wskazuje pięć elementów, które sprawiają, że edukacja jest faktycznie katolicka: wysokiej jakości, a jednocześnie ukazująca perspektywę znacznie dalszą niż modna obecnie „samorealizacja”. Tylko taka edukacja może uratować naszą cywilizację i kulturę przed samozniszczeniem.
Joga, reiki, mandala to praktyki ezoteryczne, a nie relaksacja czy „pomoc psychologiczna”
Dopóki my sami lub ktoś z naszych bliskich nie stanie się ofiarą sekty, mamy skłonność do bagatelizowania problemu. Mylimy się też, gdy odwołujemy się w takich przypadkach do wolności wyznania. Czym innym jest faktyczna wolność religijna, a czymś całkowicie innym – metody stosowane przez sekty i ruchy ezoteryczne.
Nieomylność papieska? Tak. Dowolność papieskiego nauczania? Zdecydowanie nie!
Nieomylność papieska nie oznacza bynajmniej, że papież może nauczać wszystkiego, co zechce. Takie rozumienie nieomylności byłoby całkowitym zaprzeczeniem jej istoty. Zwraca na to uwagę
Edward Feser w kolejnym tekście z sympozjum „Przyszłość Kościoła katolickiego” organizowanego przez „First Things”.
Napędzany bluźnierstwem walec rozpędza się – to właśnie prawdziwe, ohydne oblicze „kultury tolerancji”
Dyskusja na temat pseudoartystycznych wyobrażeń uderzających bezpośrednio w chrześcijan, takich jak parodia Ostatniej Wieczerzy będzie wracać raz za razem. „Tolerancyjna” kultura nie może znieść tego, że inni myślą i czują inaczej i będzie nieustannie prowokować, szokować, uderzać w czułe punkty. Im bardziej dosadnie, im bardziej boli innych, tym lepiej, według wyznawców „tolerancjonizmu”. Wszyscy muszą ich tolerować – oni zaś – nie tolerują nikogo.
Co to znaczy, że Maryja z „ciałem i duszą” została wzięta do nieba?
Wiara we wniebowzięcie Maryi obecna jest od pierwszych wieków chrześcijaństwa, choć stała się ona dogmatem dopiero w 1950 r. i to tylko w Kościele zachodnim. Sensem tego święta nie jest docenienie zasług Maryi, ale nadzieja, że tak jak Maryja, mamy szansę uczestnictwa w chwale nieba w całej pełni: wraz z „ciałem i duszą”. A nastąpi to ostatecznie po Zmartwychwstaniu.
