Opoka - Portal katolicki
opoka.news
Pekao
PSYCHIATRA BOGA

Michael A. Adamse

PSYCHIATRA BOGA

ISBN: 978-83-7505-229-9

wyd.: WAM 2008




Przewodnik

Sporo osób korzysta z pomocy psychiatry. Wszyscy mamy w życiu okresy, gdy potrzebujemy wsparcia oraz wskazówek kogoś, kto pochodzi spoza najbliższego kręgu rodziny i znajomych, kto obiektywnie może spojrzeć na problem. Innymi słowy: trzeba nam rady osoby, która jest przeszkolona i ma doświadczenie w prowadzeniu innych przez burzliwe, spienione wody naszej psychiki.

Studiowałem na dobrych uczelniach, gdzie otrzymałem konserwatywne i formalne wykształcenie. W praktyce dałem się poznać jako rozważny terapeuta. Nigdy nie ufałem szybkim diagnozom lub prostym interpretacjom skomplikowanego zachowania ludzkiego.

Filozofia, którą się kieruję, zasadza się na próbie zrozumienia i spojrzenia na ludzi z tak wielu perspektyw, jak to tylko możliwe. Traktowanie wszystkich jednakowo, jakby znajdowali się na tym samym poziomie doświadczenia, jest nazbyt dużym uproszczeniem. Jesteśmy bowiem, co oczywiste, zlepkiem powiązanych ze sobą czynników biologicznych, rodzinnych oraz społeczno-kulturowych, istotami, które podlegają różnym kontekstom mającym wpływ na psychikę. Aby zostać wytrawnym przewodnikiem nie wystarczy edukacja oraz doświadczenie w pracy z pacjentami. To, czego nauczyłem się o innych, w dużej mierze opierało się na głębszym zrozumieniu siebie samego. Zmagałem się jak inni z własnymi wyzwaniami i dramatami. Wpatrywałem się w lustro i analizowałem wszystko z każdej strony, niekiedy z pomocą mojego terapeuty.

Ludzie zgłaszają się na terapię z wielu powodów. Przychodzą do mnie po odpowiedzi, szukając przyczyny tego, co ich trapi, często spodziewają się, że w ciągu godziny zdołam odmienić ich życie. Niekiedy nie udaje mi się to nawet po stu godzinach. Tymczasem pacjenci chcą epifanii. Czekają na moment oświecenia, gdy wszystko złoży się w jednej chwili w całość. Oczekują tej nanosekundy, kiedy zamęt, wątpliwości i pytania znikną, a ich świat stanie się nagle zrozumiały. Pacjenci mają nadzieję, że przestaną czuć się samotni i w końcu osiągną to, co w ich mniemaniu posiadają wszyscy dookoła. Oczekują, że nie będą już dłużej widzami, którzy stoją na zewnątrz i tylko przez szyby zaglądają do środka. Mają nadzieję, że ich ciało, umysł i dusza złączą się w jednej chwili dramatycznego zrozumienia, które sięga daleko głębiej niż intelekt i emocje.

W przypadku większości z nas nic takiego nie nastąpi. Spędzamy życie na próbie ułożenia wielkich puzzli, przesuwając klocki, które tylko czasem do siebie pasują. W końcu być może dotrze do nas, że zabawa tymi małymi kawałkami tak naprawdę była sposobem, by zająć czymś umysł.

Kiedyś policzyłem, że za zamkniętymi drzwiami mego gabinetu spędziłem około sześćdziesięciu tysięcy godzin na słuchaniu o problemach innych. Nie doliczyłem do tego kolejnych tysięcy godzin, które strawiłem na myśleniu o tych kłopotach. Gdy umysł jest skupiony na dramatach rozgrywających się w życiu innych ludzi, tak naprawdę nie ma wytchnienia, stale jest się w pracy. Stąd kiedy potencjalni pacjenci pytają mnie, w czym się specjalizuję, w myślach odpowiadam, że moją działką jest ból emocjonalny i cierpienie, a na głos wygłaszam formułkę, która, prawdę powiedziawszy, nic nie mówi: „Zajmuję się wszystkimi typami problemów intrapersonalnych i interpersonalnych”.

Miałem do czynienia z wszelkimi rodzajami lęku: strachem i obawami, które czasem paraliżują, chociaż zazwyczaj powoli pozbawiają życie radości; wyimaginowanymi i prawdziwymi chorobami, a także rozpaczą prowadzącą do depresji, kiedy każdy dzień staje się walką, by wstać z łóżka lub by pozostać przy życiu. Zdarzyło się, że jeden z moich pacjentów popełnił samobójstwo. Jego rodzina i przyjaciele starali się zrozumieć motywy tego aktu i nieustannie zadawali sobie pytanie: „Co by było, gdyby...”. Dodam, że z tym trudnym przypadkiem musiałem zmierzyć się na początku mojej kariery. Studiowałem wówczas medycynę i pracowałem na nocnej zmianie w szpitalu psychiatrycznym. Jeden z pacjentów na moim oddziale od tygodnia był pod szczególnym dozorem ze względu na podejmowane próby samobójcze. Tego wieczoru w pokoju służbowym ustaliliśmy, że jego stan na tyle się poprawił, że można złagodzić tę obserwację. Nie pamiętam szczegółów mojej ostatniej rozmowy z tym człowiekiem, przypominam sobie jedynie, że udał się na spoczynek, a ja pożyczyłem mu dobrej nocy. Mniej więcej pół godziny później w czasie obchodu znalazłem go zwisającego, z prześcieradłem na szyi, podwiązanym do rury wychodzącej z sufitu. Gdy podejmował tę samobójczą próbę, siedziałem zaledwie sześć metrów od niego, w pomieszczeniu dla pielęgniarzy, i nie słyszałem niczego podejrzanego. Po tylu latach przed oczami mam wciąż ten widok, jak powoli obraca się w kierunku ściany. Przypominam sobie także, że pomyślałem, że scena wygląda groteskowo. To nie była spokojna śmierć. Przeciwnie: była gwałtowna i tragiczna.

Usiłowałem potem często koić ból rodziców, którzy stracili dziecko w wyniku choroby, brania narkotyków, wojny czy wypadku. Wiele razy przekonałem się też, jak wyniszczające bywa uzależnienie od różnych substancji. Mogę powiedzieć, że w dużej mierze to sami ludzie doprowadzają innych do szaleństwa. Tysiące sesji, które odbyłem, dotyczyły relacji międzyludzkich. Tych bardzo trudnych i — bywało — dość banalnych. Główne zaś problemy to przemoc domowa, kłamstwo lub zdrada. Czasem partnerzy zgłaszali się do mnie, gdyż z najbłahszych powodów wybuchały między nimi sprzeczki. Małżonkowie zadręczali się wzajemnie, a ja, gdy mi o tym opowiadali, wyobrażałem sobie maleńką piranię, która zabija słonia nie za pomocą jednego, ale tysiąca ugryzień.

Jak każdy terapeuta spotkałem się także z historiami wojennymi.

Raz wyrzuciłem z terapii pacjenta, kiedy okazało się, że jest pozbawionym skrupułów pedofilem pozostającym pod dozorem sądowym. Przekazałem jego sprawę właściwym instytucjom. Innym znów razem grzecznie zwróciłem właścicielce figi, które rzuciła w moim kierunku z zaproszeniem do igraszek. Wcześnie w mojej karierze zdecydowałem, że będę uważnie słuchał, wspierał i stanowczo mówił, że posiadam niewiele dobrych wyjaśnień na to, dlaczego w życiu poddawani jesteśmy tylu próbom. Każda osoba ma swoją unikalną historię i tylko swoje problemy. Nauczyłem się wierzyć, że mogę pomóc większości z nich, wygłaszając jak najmniej sądów.

Po cichu jestem zdania, że wszystko już słyszałem. Nie chcę, aby zabrzmiało to nieskromnie albo by ktokolwiek pomyślał, że jestem zbyt pewny siebie. Dodam więc, że wiele osób przypomina mi, że zachowania ludzkiego nie da się całkowicie przewidzieć. Małżeństwa zostawały razem, podczas gdy ja byłem pewien, że się rozpadną. Kochanek wracał po okresie nieobecności. Następował regres choroby u osoby cierpiącej na nieuleczalnego raka. Narkoman, który po kuracji ponownie popadał w nałóg, wbrew wszelkim oczekiwaniom kontaktował się ze mną parę lat później i informował, że on i jego nowa rodzina mają się świetnie. Innymi słowy: miałem do czynienia z wieloma smutnymi, ale i szczęśliwymi historiami.

Przez wszystkie lata mojej praktyki nie spotkałem nikogo, kto mógłby naprawdę podważyć mój pogląd na to, w jaki sposób pracują nasze umysły. Podstawy procesów psychologicznych można bowiem sprowadzić do wspólnych mianowników, które w swej istocie są takie same, chociaż różnią się nieznacznie w zależności od osoby. Jestem pewny, że po prawie trzydziestu latach pracy stałem się fachowcem w praktykowaniu sztuki i nauki społecznej, jaką jest psychoterapia. Kiedy więc zjawił się u mnie nowy pacjent o imieniu Gabriel, który twierdził, że jest Bogiem, dysponowałem wystarczającą wiedzą i znałem wiele sposobów, aby podważyć jego urojenia. Zamiast tego zwyczajnie zapytałem, dlaczego oczekuje, że ja — zwykły śmiertelnik — mogę pomóc Najwyższemu.

To wcale nie speszyło Gabriela. Uśmiechnął się tylko i odparł: „Cóż, każdy może chcieć skorzystać z pomocy psychologa. Nawet Bóg”.

opr. aw/aw



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: powieść odrzucenie psychoterapeuta psychiatra wolna wola szukanie pomocy
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W