Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Podróż apostolska Benedykta XVI do Wielkiej Brytanii 16-19.09.2010




Benedykt XVI

Audiencja generalna po podróży. 22 września 2010 — Watykan

Wydarzenie wagi historycznej



Drodzy bracia i siostry!

Dziś chciałbym omówić podróż apostolską do Zjednoczonego Królestwa, którą Bóg pozwolił mi odbyć w tych dniach. Była to wizyta oficjalna, a jednocześnie pielgrzymka do głębi historii i teraźniejszości Brytyjczyków, ludu o bogatej kulturze i wierze. Było to wydarzenie historyczne, które zapoczątkowało nową ważną fazę w dziejach długich i złożonych stosunków między mieszkańcami tego kraju i Stolicą Apostolską. Głównym celem wizyty była beatyfikacja kard. Johna Henry'ego Newmana, jednego z największych Anglików ostatnich wieków, wybitnego teologa i męża Kościoła. Uroczystość beatyfikacji rzeczywiście była najdonioślejszym wydarzeniem podróży apostolskiej, której hasło zostało zaczerpnięte z motta znajdującego się w herbie kardynalskim bł. Newmana: «Serce mówi do serca». Podczas czterech bogatych i bardzo pięknych dni, jakie spędziłem na tej szlachetnej ziemi, cieszyłem się, że mogę mówić do serc mieszkańców Zjednoczonego Królestwa, a oni mówili do mojego, zwłaszcza swoją obecnością i świadectwem swojej wiary. Rzeczywiście mogłem się przekonać, jak silnie obecna i wciąż żywa jest chrześcijańska spuścizna w każdej warstwie życia społecznego. Serca Brytyjczyków i ich egzystencja są otwarte na rzeczywistość Boga, a moja wizyta jeszcze bardziej uwydatniła istniejące tam liczne przejawy religijności. Począwszy od pierwszego dnia mojego pobytu w Zjednoczonym Królestwie i przez cały czas jego trwania byłem wszędzie przyjmowany bardzo serdecznie przez władze, przedstawicieli różnych środowisk społecznych, przedstawicieli innych wyznań religijnych, a przede wszystkim przez zwykłych ludzi. Myślę tu szczególnie o wiernych należących do wspólnoty katolickiej i o jej pasterzach, którzy choć stanowią mniejszość w tym kraju, są powszechnie cenieni i szanowani, angażują się w radosne głoszenie Jezusa Chrystusa, ukazują światło naszego Pana i są Jego głosem, zwłaszcza wśród ostatnich. Wszystkim jeszcze raz wyrażam moją głęboką wdzięczność za okazany entuzjazm i za to, że nie szczędząc sił starali się zapewnić pomyślny przebieg tej mojej wizyty, której wspomnienie zachowam na zawsze w moim sercu.

Pierwszym wydarzeniem było spotkanie w Edynburgu z królową Elżbietą II, która razem ze swoim małżonkiem księciem Edynburga powitała mnie z wielką kurtuazją w imieniu całego ludu brytyjskiego. Było to spotkanie bardzo serdeczne, podczas którego wyraziliśmy łączącą nas głęboką troskę o dobrobyt ludów świata i o rolę wartości chrześcijańskich w społeczeństwie. W historycznej stolicy Szkocji miałem okazję podziwiać piękne zabytki sztuki, będące świadectwem bogatej tradycji i głębokich korzeni chrześcijańskich. Nawiązałem do tego w przemówieniu do Jej Wysokości i do obecnych przedstawicieli władz, przypominając, że przesłanie chrześcijańskie stało się integralną częścią języka, myśli i kultury mieszkańców tych wysp. Mówiłem też o roli, którą Wielka Brytania odegrała i odgrywa na scenie międzynarodowej, i wspomniałem o znaczeniu działań mających na celu zaprowadzenie sprawiedliwego i trwałego pokoju w Irlandii Północnej.

Pobytowi w Edynburgu towarzyszyła atmosfera święta i radości, którą stworzyły dzieci i młodzież. Następnie udałem się do Glasgow, miasta bogatego w pełne uroku parki, i tam przewodniczyłem pierwszej podczas wizyty Mszy św., właśnie w Bellahouston Park. Było to wielkie przeżycie duchowe, bardzo ważne dla katolików tego kraju, również dlatego, że w tym dniu przypadało liturgiczne święto św. Niniana, pierwszego ewangelizatora Szkocji. Temu uroczystemu zgromadzeniu liturgicznemu, w oprawie tradycyjnych motywów muzycznych i poruszających pieśni, które w skupieniu uczestniczyło w modlitwie, przypomniałem, jak ważna jest ewangelizacja kultury, zwłaszcza w naszej epoce, w której istnieje zagrożenie, że rozpowszechniony relatywizm przysłoni niezmienną prawdę o naturze człowieka.

W drugim dniu rozpocząłem wizytę w Londynie. Najpierw spotkałem się tam ze środowiskiem edukacji katolickiej, która odgrywa istotną rolę w systemie oświaty tego kraju. W prawdziwie rodzinnym klimacie wygłosiłem przemówienie do wychowawców i nauczycieli, przypominając im, jak ważna jest wiara w formowaniu dojrzałych i odpowiedzialnych obywateli. Licznie zgromadzoną dojrzewającą młodzież i młodych ludzi, którzy przyjęli mnie z sympatią i entuzjazmem, prosiłem, by nie poprzestawali na osiągnięciu ograniczonych celów i nie zadowalali się wyborami podyktowanymi przez wygodę, ale by dążyli do czegoś większego, czyli szukali prawdziwego szczęścia, które można znaleźć tylko w Bogu. Następnie odbyło się spotkanie ze zwierzchnikami najliczniej reprezentowanych religii w Zjednoczonym Królestwie, którym przypomniałem o nieuniknionej konieczności szczerego dialogu i potrzebie poszanowania zasady wzajemności, aby ów dialog był w pełni owocny. Jednocześnie podkreśliłem, że poszukiwanie sacrum jest wspólną wszystkim religiom płaszczyzną, która powinna służyć umacnianiu przyjaźni, zaufania i współpracy.

Braterska wizyta u arcybiskupa Canterbury była okazją do potwierdzenia wspólnego zaangażowania w dawanie świadectwa o przesłaniu chrześcijańskim, które łączy katolików i anglikanów. Po niej nastąpił jeden z najbardziej znaczących momentów podróży apostolskiej: spotkanie w wielkiej sali Parlamentu brytyjskiego z przedstawicielami instytucji, świata polityki, dyplomacji, środowisk akademickich i religijnych, świata kultury i gospodarki. W tym bardzo prestiżowym miejscu podkreśliłem, że religia nie powinna być dla prawodawców problemem do rozwiązania, ale czynnikiem, który wnosi istotny wkład w procesy dziejowe i debatę publiczną w kraju, przypominając w szczególności o tym, jak zasadnicze znaczenie ma fundament etyczny dla wyborów dokonywanych w różnych sektorach życia społecznego.

W równie podniosłym klimacie odbyła się potem moja wizyta w opactwie westminsterskim: po raz pierwszy Następca św. Piotra przekroczył próg świątyni, która jest symbolem prastarych korzeni chrześcijańskich tego kraju. Odprawienie Nieszporów razem z przedstawicielami różnych wspólnot chrześcijańskich Zjednoczonego Królestwa stanowiło ważny moment w dziejach stosunków między wspólnotą katolicką i wspólnotą anglikańską. Kiedy razem oddawaliśmy cześć św. Edwardowi Wyznawcy przed jego grobem, a chór śpiewał: Congregavit nos in unum Christi amor, wszyscy chwaliliśmy Boga, który nas prowadzi drogą wiodącą do pełnej jedności.

W sobotę rano spotkanie z premierem rozpoczęło serię spotkań z głównymi przedstawicielami brytyjskiego świata polityki. Następnie została odprawiona Msza św. w katedrze westminsterskiej pod wezwaniem Przenajdroższej Krwi Jezusa Chrystusa. Był to niezwykły moment wiary i modlitwy — który ukazał również bogatą i cenną tradycję muzyki liturgicznej «rzymskiej» i «angielskiej» — a obecni byli przedstawiciele różnych środowisk kościelnych, w duchowej łączności z zastępami wiernych, uczestników długiej historii chrześcijańskiej tej ziemi. Z wielką radością spotkałem się z ogromną liczbą młodych ludzi, którzy uczestniczyli w Mszy św., pozostając na zewnątrz katedry. Ich obecność, wielki entuzjazm, a zarazem skupienie i szacunek świadczyły o tym, że chcą być czynnymi współtwórcami nowej fazy dziejów, w której będą odważne świadectwa, konkretna solidarność, wielkoduszne zaangażowanie w służbie Ewangelii.

W nuncjaturze apostolskiej spotkałem się z grupą osób, które padły ofiarą nadużyć ze strony duchowieństwa i zakonników. Spotkanie to przebiegło w atmosferze wielkiego wzruszenia i modlitwy. Wkrótce potem spotkałem się z grupą profesjonalistów i wolontariuszy, którzy są odpowiedzialni za ochronę dzieci i młodzieży w środowiskach kościelnych. Ich działalność stanowi szczególnie ważny i aktualny aspekt zaangażowania duszpasterskiego Kościoła. Podziękowałem im i zachęciłem do dalszej pracy, która nawiązuje do długiej tradycji Kościoła, jaką jest otaczanie szacunkiem, wychowanie i formacja młodych pokoleń. W Londynie odwiedziłem również dom dla osób starszych, prowadzony przez Małe Siostry Ubogich przy cennej pomocy licznych pielęgniarek i wolontariuszy. Struktura ta jest znakiem wielkiego poważania, z jakim Kościół odnosi się zawsze do osób starszych, a także wyrazem szacunku, którym katolicy brytyjscy otaczają życie, niezależnie od wieku lub stanu zdrowia.

Jak mówiłem, kulminacyjnym momentem mojej wizyty w Zjednoczonym Królestwie była beatyfikacja kard. Johna Henry'ego Newmana, wybitnego syna Anglii. Poprzedziło ją i przygotowało specjalne czuwanie na modlitwie, które odbyło się w sobotę wieczorem w Londynie w Hyde Parku, w atmosferze głębokiego skupienia. Licznie zebranym wiernym, zwłaszcza młodzieży ukazałem świetlaną postać kard. Newmana, intelektualisty i wierzącego, którego duchowe przesłanie można streścić w świadectwie, że droga sumienia nie oznacza zamknięcia się we własnym «ja», ale otwarcie, nawrócenie i posłuszeństwo Temu, który jest Drogą, Prawdą i Życiem. Obrzęd beatyfikacji odbył się w Birminghamie podczas uroczystej Mszy św. niedzielnej, w obecności ogromnych rzesz z całej Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz delegacji z wielu innych krajów. To poruszające wydarzenie jeszcze lepiej ukazało postać wielkiego uczonego, wybitnego pisarza i poety, mądrego męża Bożego, którego myśl oświeciła wiele sumień i dziś jeszcze oddziałuje z nadzwyczajną siłą. Niech będzie źródłem natchnienia zwłaszcza dla wiernych i wspólnot kościelnych Zjednoczonego Królestwa, aby również w naszych czasach ta szlachetna ziemia wciąż wydawała obfite owoce życia ewangelicznego.

Spotkanie z Konferencją Episkopatu Anglii i Walii oraz Konferencją Episkopatu Szkocji zakończyło ten dzień, który dla wspólnoty katolickiej Wielkiej Brytanii był wielkim świętem i umocnił głęboką wspólnotę serc.

Drodzy bracia i siostry, podczas tej mojej wizyty w Zjednoczonym Królestwie jak zawsze pragnąłem przede wszystkim wesprzeć wspólnotę katolicką, zachęcając ją do wytężonej pracy w obronie niezmiennych prawd moralnych, które — rozwinięte, oświecone i potwierdzone przez Ewangelię, stanowią podstawę prawdziwie ludzkiego społeczeństwa, sprawiedliwego i wolnego. Chciałem także mówić do serc wszystkich mieszkańców Zjednoczonego Królestwa, bez wyjątku, o prawdziwej rzeczywistości człowieka, o jego najgłębszych potrzebach, o jego ostatecznym przeznaczeniu. Zwracając się do obywateli tego kraju, w którym krzyżują się drogi światowych kultur i ekonomii, miałem na uwadze cały Zachód i prowadziłem dialog z racjami tej cywilizacji, ukazując nieprzemijającą nowość Ewangelii, którą jest ona przesycona. Ta podróż apostolska potwierdziła moje głębokie przekonanie: starożytne narody Europy mają «chrześcijańską duszę», która stanowi jedno z «geniuszem» i historią poszczególnych ludów, a Kościół pracuje niestrudzenie, aby ta tradycja duchowa i kulturowa pozostawała wciąż żywa.

Bł. John Henry Newman, którego postać i pisma są nadal niezwykle aktualne, zasługuje na to, by wszyscy go znali. Niech wspiera zamiary i wysiłki chrześcijan, ażeby «wszędzie rozchodził się zapach Chrystusa, aby całe ich życie było tylko promieniem Jego życia», jak mądrze pisał w swojej książce Promieniować Chrystusem (Radiating Christ).

do Polaków:

Witam serdecznie uczestniczących w tej audiencji pielgrzymów polskich. Wspominając moją podróż do Wielkiej Brytanii, dziękuję wam i waszym rodakom, zwłaszcza spotkanym na pielgrzymim szlaku, za obecność i modlitewne wsparcie. Niech kard. John Henry Newman, nowy błogosławiony, wyprasza nam miłość Bożego Serca i dar świętego życia. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.


opr. mg/mg



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: tradycja ekumenizm Wielka Brytania nadużycia seksualne Anglikanizm Anglia John Henry Newman pedofilia Szkocja Podróż Benedykta XVI do Anglii podróż apostolska do Wielkiej Brytanii pielgrzymka do Wielkiej Brytanii królowa Elżbieta II arcybiskup Canterbury życie ewangeliczne
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W