Pekao
Strona główna
opoka.news opoka.photo opoka.org.pl


Pielgrzymka Benedykta XVI do Ziemi Świętej 8-15 maja 2009




Benedykt XVI

Odrzucajcie niszczycielską moc nienawiści

14 maja 2009 — Nazaret. Msza św. na zboczu Góry Przepaści



Drodzy bracia i siostry!

«A w sercach waszych niech panuje pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście wezwani w jednym Ciele (Kol 3, 15). Tymi słowami Apostoła Pawła pozdrawiam was wszystkich z miłością w Panu. Cieszę się, że przybyłem do Nazaretu, miejsca pobłogosławionego tajemnicą Zwiastowania, miejsca, które oglądało Chrystusa, kiedy w ukryciu wzrastał w mądrości, w latach i w łasce (por. Łk 2, 52). Dziękuję abpowi Eliasowi Chacourowi za uprzejme słowa powitania i obejmuję na znak pokoju moich braci biskupów, księży, osoby zakonne i wszystkich wiernych w Galilei, którzy w różnorodności obrządków i tradycji dają wyraz powszechności Kościoła Chrystusowego. W szczególny sposób pragnę podziękować tym, dzięki których pomocy ta uroczystość może się odbyć, zwłaszcza tym, którzy uczestniczyli w zaprojektowaniu i wznoszeniu tego nowego teatru ze wspaniałą panoramą miasta.

Zebraliśmy się tutaj, w rodzinnym mieście Jezusa, Maryi i Józefa, by zamknąć Rok poświęcony Rodzinie, obchodzony przez Kościół w Ziemi Świętej. Na znak nadziei na przyszłość pobłogosławię kamień węgielny pod Międzynarodowy Ośrodek dla Rodzin, który zostanie zbudowany w Nazarecie. Módlmy się, żeby ten ośrodek wspierał silne życie rodzinne w tym regionie, by umacniał rodziny i spieszył im z pomocą wszędzie, zachęcając je do wypełniania ich niezastąpionej misji w społeczeństwie.

Ufam, że ten etap mojej pielgrzymki zwróci uwagę całego Kościoła na to miasto, na Nazaret. Jak powiedział tutaj papież Paweł vi, każdy z nas musi wracać do Nazaretu, by wciąż na nowo kontemplować ciszę i miłość Świętej Rodziny, która jest wzorem chrześcijańskiego życia rodzinnego. Tutaj, patrząc na przykład Maryi, Józefa i Jezusa, w jeszcze pełniejszy sposób możemy docenić świętość rodziny, która w Bożym planie opiera się na dozgonnej wierności mężczyzny i kobiety, uświęconych przez małżeńskie przymierze i otwartych na Boży dar nowego życia. Jak bardzo ludziom naszych czasów potrzebne jest przyswojenie sobie na nowo tej podstawowej prawdy, która leży u podstaw społeczeństwa, i jak ważne jest świadectwo par małżeńskich w perspektywie zdrowej formacji sumień i budowy cywilizacji miłości!

W dzisiejszym pierwszym czytaniu, zaczerpniętym z księgi Syracha (3, 3-7, 14-17), Słowo Boże ukazuje rodzinę jako pierwszą szkołę mądrości, szkołę, w której jej członkowie ćwiczą się w cnotach prowadzących do prawdziwego szczęścia i trwałego spełnienia się. W Bożym planie dla rodziny miłość męża i żony wydaje owoce w postaci nowego życia, a na co dzień znajduje wyraz w pełnych miłości wysiłkach rodziców, by zapewnić dzieciom ludzką i duchową formację. W rodzinie każdy, nawet najmniejsze dziecko czy najstarszy krewny, jest ważny ze względu na samego siebie, a nie jako środek do osiągnięcia określonych celów. Dochodzimy tu do zasadniczej roli rodziny jako podwaliny, potrzebnej, by zbudować dobrze zorganizowane i otwarte społeczeństwo. Zaczynamy też dostrzegać, w łonie większej wspólnoty, jak ważne jest wywiązywanie się przez państwo z obowiązku wspomagania rodzin w wypełnianiu misji wychowawczej, ochrony instytucji rodziny i jej niezbywalnych praw oraz zapewnienia wszystkim rodzinom warunków pozwalających godnie żyć i się rozwijać.

Pisząc do Kolosan, Apostoł Paweł instynktownie sięga po przykład rodziny, kiedy chce zobrazować cnoty budujące «jedno ciało», którym jest Kościół. Jako «wybrańcy Boży — święci i umiłowani», jesteśmy powołani do życia w zgodzie i pokoju z innymi ludźmi, okazując przede wszystkim wyrozumiałość i przebaczenie, z miłością, która jest najwyższym spoiwem doskonałości (por. Kol 3, 12-14). Tak jak w związku małżeńskim miłość mężczyzny i kobiety jest tak dalece wywyższona przez łaskę, że staje się udziałem w miłości Chrystusa i Kościoła i jej wyrazem (por. Ef 5, 32), tak samo powołaniem rodziny, opartej na tej miłości, jest bycie «kościołem domowym», miejscem wiary, modlitwy i pełnej miłości troski o prawdziwe i trwałe dobro każdego z jej członków.

Gdy zastanawiamy się nad tymi rzeczami tu, w mieście Zwiastowania, nasze myśli w naturalny sposób podążają ku Maryi, «łaski pełnej», Matce Świętej Rodziny i naszej Matce. Nazaret przypomina nam, że musimy uznawać i szanować pochodzącą od Boga godność i specyficzną rolę, jakimi Bóg obdarzył kobiety, a także ich szczególne charyzmaty i zdolności. Zarówno jako matki rodzin, jak przez pełnienie istotnej funkcji w świecie pracy i w instytucjach społecznych bądź na mocy specjalnego powołania do naśladowania naszego Pana przez wypełnianie ewangelicznych rad czystości, ubóstwa i posłuszeństwa kobiety pełnią niezastąpioną rolę w tworzeniu owej «ekologii społecznej» (por. Centesimus annus, 39), której tak pilnie potrzebują nasz świat i ta ziemia: środowiska, w którym dzieci mogą uczyć się kochać innych i opiekować się nimi, uczciwego życia i szacunku dla wszystkich, praktykowania cnót miłosierdzia i przebaczenia.

Myślimy tutaj także o św. Józefie, człowieku sprawiedliwym, którego Bóg zechciał uczynić głową rodziny. Dzięki wyrazistemu i ojcowskiemu przykładowi Józefa Jezus poznał cnoty pobożności, wierności własnemu słowu, prawości i ciężkiej pracy. W cieśli z Nazaretu zobaczył, że władza w służbie miłości daje nieskończenie bogatsze owoce niż władza, której celem jest dominacja. Jak bardzo nasz świat potrzebuje wzoru, przewodnictwa i pełnej spokoju siły takich ludzi jak Józef!

Kontemplując Świętą Rodzinę z Nazaretu, spoglądamy na koniec na małego Jezusa, który w domu Maryi i Józefa wzrastał w mądrości i rozumieniu aż do dnia, gdy rozpoczął działalność publiczną. Z obecnymi tu młodymi ludźmi chciałbym w tym miejscu podzielić się pewną szczególną myślą: Sobór Watykański ii uczy, że dzieci przyczyniają się do uświęcania rodziców (por. Gaudium et spes, 48). Zachęcam was, byście zastanowili się nad tym i naśladowali Jezusa nie tylko w okazywaniu rodzicom szacunku, ale także w pomaganiu im w pełniejszym odkrywaniu miłości, która nadaje naszemu życiu najgłębszy sens. W Świętej Rodzinie z Nazaretu dzięki Jezusowi Maryja i Józef poznali wielkość miłości Boga, Jego Ojca Niebieskiego, ostatecznego źródła wszelkiej miłości, Ojca, od którego każdy ród w niebie i na ziemi bierze swoją nazwę (por. Ef 3, 14-15).

Drodzy przyjaciele, w kolekcie dzisiejszej Mszy św. modliliśmy się do Ojca: «Spraw, abyśmy złączeni wzajemną miłością, naśladowali cnoty Świętej Rodziny». Zobowiążmy się tu na nowo, że będziemy zaczynem życia w poszanowaniu i miłości w otaczającym nas świecie. Ta Góra Przepaści przypomina nam, podobnie jak wielu pokoleniom pielgrzymów, że orędzie naszego Pana wywoływało sprzeciw i prowadziło do konfliktu z tymi, którzy Go słuchali. Niestety, jak cały świat wie, w Nazarecie doszło w ostatnich latach do napięć, które pogorszyły stosunki między społecznością chrześcijańską a muzułmańską. Wzywam ludzi dobrej woli w obu społecznościach do naprawienia wyrządzonych szkód i do pracy — w duchu wierności naszej wspólnej wierze w jednego Boga, Ojca rodziny ludzkiej — nad budowaniem mostów i szukaniem dróg do pokojowego współistnienia. Niech każdy odrzuci niszczycielską moc nienawiści i uprzedzeń, która najpierw zabija dusze, a potem ich ciała!

Pozwólcie, że na zakończenie w paru słowach wyrażę wdzięczność i podziw wszystkim, którzy starają się nieść Bożą miłość dzieciom w tym mieście i wychowywać nowe pokolenia do pokoju. Myślę tu o Kościołach lokalnych, dla których zwłaszcza szkoły i instytucje charytatywne są szczególną drogą do obalenia murów i które starają się być przestrzenią spotkania, dialogu, porozumienia i solidarności. Zachęcam zaangażowanych w to księży, osoby zakonne, katechetów i nauczycieli, wraz z rodzicami i wszystkimi, którym drogie jest dobro dzieci, by wytrwale dawali świadectwo Ewangelii, ufali w zwycięstwo dobra i prawdy, i wierzyli, że Bóg zapewni rozwój każdej inicjatywie, której celem jest szerzenie Królestwa świętości, solidarności, sprawiedliwości i pokoju. Jednocześnie wyrażam wdzięczność za solidarność okazywaną wiernym w Ziemi Świętej przez licznych naszych braci i siostry na całym świecie, którzy wspierają godne pochwały projekty i działalność Catholic Near East Welfare Association.

«Niech mi się stanie według słowa twego» (Łk 1, 38). Niech Matka Boża Zwiastowania, która odważnie przyjęła sercem tajemniczy plan Boży i stała się Matką wszystkich wierzących, prowadzi nas i wspiera swymi modlitwami. Niech nam i naszym rodzinom wyjedna łaskę, jaką jest otwarcie uszu na Słowo Pana, władne nas budować (por. Dz 20, 32), natchnąć do odważnych decyzji i prowadzić drogą pokoju!


opr. mg/mg



 
Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: Maryja Matka Boża wiara społeczeństwo małżeństwo jedność mądrość Izrael cnota niewiara Nazaret cywilizacja miłości Ziemia Święta Bliski Wschód dialog międzyreligijny muzułmanie Rodzina święta podróż Benedykta XVI do Ziemi Świętej Góra Przepaści