Perła, dla której warto stracić głowę

Przypowieści Jezusa o skarbie i o perle są krótkie, jednak pokazują coś wyjątkowego. Obydwaj bohaterowie tych przypowieści zachowują się nie jak kalkulujący przedsiębiorcy, ale jak…. zakochani. Są absolutnie pewni: dla tego skarbu, dla tej perły, które są symbolami Bożego królestwa, warto poświęcić wszystko. W pewnym sensie warto stracić głowę. To obiegowe określenie stosujemy zazwyczaj do kogoś, kto postępuje nierozsądnie, rozrzutnie, wręcz irracjonalnie, pod wpływem wielkiej miłości, która całkowicie opanowuje jego umysł i serce. Postawienie tego Skarbu i tej Perły ponad wszystkie inne wartości nie jest jednak wcale wyborem irracjonalnym, chociaż zupełnie tego nie widać, gdy patrzy się jedynie przez pryzmat doczesnej perspektywy, chłodnym umysłem kogoś, kto nawykł do nieustannego przeliczania strat i zysków. Jak bardzo wybór tej wyjątkowej Perły i tego jedynego Skarbu jest właściwy, widać dopiero wtedy, gdy dotknie się sercem tej wielkiej Miłości, jaką Bóg kocha każdego pojedynczego człowieka.

W tej nowej perspektywie decyzja poświęcenia wszystkiego dla Bożego królestwa nie ma w sobie niczego z jakiegoś wewnętrznego przymusu, obciążającego obowiązku czy też kapitulacji kogoś, kto wie, że nie ma żadnej innej możliwości, jak poddać się Boskiemu żądaniu. Wręcz przeciwnie – w sercu każdego poszukiwacza Perły i Skarbu pojawia się jakaś dziwna lekkość, głęboki pokój i niezmącona radość, że wreszcie osiągnął swój cel. Tego, co odnalazł, nie da się porównać z żadną inną wartością. Wszystkie one jawią się jako tandetne namiastki, co najwyżej odbijające nieco z duchowego blasku, jakim promieniuje świadomość królowania kochającego mnie Boga.

Gdybyśmy chcieli znaleźć jakąś inną nazwę dla Jezusowych przypowieści o skarbie i o perle, to chyba najlepiej byłoby określić ją jako „przypowieści o fascynacji”. Sięgając do dalszych słów Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, można by powiedzieć, że „stara rzecz”, jaką jest wiara w Boga, może stać się źródłem zupełnie nowej fascynacji, gdy tylko człowiek weźmie sobie do serca to, co o swoim niebieskim Ojcu mówi Jezus.