października

poniedziałek

XXX Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: A/I

Pierwsze czytanie:

Rz 8, 12-17

Psalm responsoryjny:

Ps 68 (67), 2 i 4. 6-7b. 20-21 (R.: por. 21a)

Werset przed Ewangelią:

J 17, 17ba

Ewangelia:

Łk 13,10-17

Patroni:

św. Marcjan,
św. Serapion,
św. Eutropia,
św. Marceli,
św. Klaudiusz, Lupercjusz i Wiktoriusz,
św. Maksym,
św. German,
św. Gerard,
bł. Benewenuta Boiani,
bł. Jan Slade,
bł. Terencjusz Albert O'Brien,
św. Anioł z Acrio,
bł. Jan Michał Langevin,
bł. Maria Restytuta {Helena} Kafka,
bł. Aleksy Zaryckyj

Liturgia na dzień 2017-10-30:

Pierwsze czytanie

Rz 8, 12-17

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Jesteśmy, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha zadawać będziecie śmierć popędom ciała – będziecie żyli.

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»

Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa; skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by wspólnie mieć udział w chwale.

Psalm responsoryjny

Ps 68 (67), 2 i 4. 6-7b. 20-21 (R.: por. 21a)

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Bóg wstaje i rozpraszają się Jego wrogowie, *
pierzchają przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidzą.
A sprawiedliwi cieszą się i weselą przed Bogiem, *
i rozkoszują radością.

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Ojcem dla sierot i wdów opiekunem *
jest Bóg w swym świętym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych, *
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Pan przez wszystkie dni niech będzie błogosławiony, *
Bóg, który nas dźwiga co dzień, Zbawienie nasze!
Bóg nasz jest Bogiem, który wyzwala, *
Pan ratuje nas od śmierci.

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 17, 17ba

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 13,10-17

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus nauczał w szabat w jednej z synagog. A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować.

Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: «Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy». Położył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga.

Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus uzdrowił w szabat, rzekł do ludu: «Jest sześć dni, w które należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu!»

Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A owej córki Abrahama, którą Szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, czy nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?»

Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Ciało i dusza

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Ciało i dusza

Człowiek został stworzony jako jedność duszy i ciała. Co oznacza oddzielenie duszy od ciała, wszyscy wiemy. Ciało pozbawione duszy zwyczajnie jest martwe. Niestety, zapominają o tym ci wszyscy, którzy wyznają dewizę tzw. używania życia. Życie według zasady, „jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy” nie jest, jak chcieliby ci ludzie, pełnią życia, ale umieraniem. Człowiek został stworzony przez Boga, na Jego obraz i podobieństwo. Pomimo grzechu pierworodnego i panowania śmierci, czas tu na ziemi, jest wzrastaniem w wierze, nadziei i miłości, aby osiągnąć chwałę nieba. Uznanie, że materia jest jedynym, co istnieje naprawdę odziera nas z prawdy o tym, kim jest człowiek.
Owo odarcie, inaczej mówiąc zafałszowanie obrazu człowieka sprawia, że człowiek, zamiast dążyć do życia, które trwa na wieki, do pełni szczęścia i miłości, zaczyna dążyć do unicestwienia. Wszak złożeni nadziei w tym, co cielesne, sprawia, że zapominamy o tym, co wieczne. Tymczasem to duch daje życie. To ludzka dusza pomimo śmierci ciała żyje i idzie po zapłatę przed Tron Przedwiecznego.
Niestety, ci, którzy zapominają, że duch daje życie, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy, kiedy już wyeksploatują swoje ciało, odrzucając wiarę w życie wieczne, nie tylko nie mają nadziei na nieśmiertelność, ale wręcz mają nadzieję na to, że śmierć, oznacza koniec wszystkiego. Ciężar popełnionych win sprawia, że owa ewangeliczna niemoc, o której mówi dzisiejszy fragment Ewangelii, to nic w porównaniu z tym, co oznacza niemoc ducha, gdy człowiek odda swoje ciało pod panowanie grzechu.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Tak, jak w przypadku uzdrowienia chorej kobiety, o czym mowa w dzisiejszej liturgii słowa, tak też w przypadku niemocy duchowej, prawdziwe uzdrowieni możliwe jest tylko przez Chrystusa. Bez czekania na dogodny czas, bez przerwy na dzień szabatu, Pan życia czeka na nas, aby nas uzdrowić. Aby przypomnieć nam, że jesteśmy dziećmi Boga i dziedzicami wieczności.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że jestem dzieckiem Bożym?