Liturgia na dzień 2017-10-31:

Pierwsze czytanie

Rz 8, 18-25

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.

Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała. W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni. Nadzieja zaś, której spełnienie już się ogląda, nie jest nadzieją, bo jak można się jeszcze spodziewać tego, co się już ogląda? Jeżeli jednak nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy.

Psalm responsoryjny

Ps 126 (125)

Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a)

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 25

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 13,18-21

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus mówił: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki podniebne zagnieździły się na jego gałęziach».

I mówił dalej: «Z czym mam porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Cierpienie i chwała

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Cierpienie i chwała

Zagłębiając się w dzisiejszej liturgii słowa, można odnieść wrażenie, że chyba trudno o bardziej dosadne podsumowanie naszej nadziei, jaką złożyliśmy w Chrystusie, niż dzisiejsze pierwsze czytanie. Oto bowiem świat, którego oblicze przemija, obfituje w cierpienia, które zawsze przerażały i skłaniały do refleksji ludzi kolejnych epok wieków i czasów. Uznający istnienie Boga, stawiali pytanie, dlaczego na to pozwala, niewierzący bądź starali się za wszelką cenę oddalić myśl o cierpieniu, lub nadchodzącym końcu ziemskiej egzystencji, a wierzący w Chrystusa starali się trwać w nadziei, jaką złożyli w Tym, Który nas umacnia.
Jezus Chrystus, choć mógł zbawić świat jedną kroplą Swojej Boskiej krwi, przelaną za nas, poddał się cierpieniu, które bym najokrutniejszym sposobem wykonywania kary śmierci w tamtych czasach. Co więcej, nawet pospolici przestępcy, którzy zostali straceni razem z Jezusem, nie byli poddani takim katuszom, jakie cierpiał Najniewinniejszy z niewinnych. Jeśli więc cierpienie porównywalne do cierpień Zbawiciela jest tylko chwilą w perspektywie wieczności, jeżeli tych cierpień nawet nie da się porównać z chwałą, jaka ma się objawić w życiu przyszłym, to czyż nie jest to największa z obietnic, jakie złożył nam Bóg?
Cierpień człowieka niewinnego nie da się zrozumieć bez Chrystusa. Om ile wtedy, kiedy cierpienie jest bezpośrednim lub nawet pośrednim skutkiem popełnionego przez człowieka zła, można próbować uzasadniać je jakimś rodzajem dziejowej sprawiedliwości, o tyle cierpienie niewinnych może zrozumiane tylko w perspektywie odkupieńczej śmierci Baranka.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Choć teraz Królestwo Niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy i dla wielu ginie z powodu swej niedostrzegalności pośród rzeczy tego świata, to kiedy zaczyna wzrastać w ludzkich sercach i rozwijać się, przyciąga niezliczone rzesze, które pociągnięte świadectwem życia świętych, chcą przynajmniej usiąść i odpocząć w cieniu świętości.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że krainą odpoczynku jest nie grób, ale chwała nieba?