listopada

sobota

Wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa

Rok liturgiczny: A/I

Pierwsze czytanie:

Rz 11, 1-2a. 11-12. 25-29

Psalm responsoryjny:

Ps 94 (93), 12-13a. 14-15. 17-18 (R.: por. 14a)

Werset przed Ewangelią:

Mt 11, 29ab

Ewangelia:

Łk 14, 1. 7-11

Patroni:

św. Karol Boromeusz,
św. Witalis i Agrykola,
św. Nikander i Hermes,
św. Pierius,
św. Amantius,
św. Perpetuus,
św. Modesta,
św. Henryk (Emeryk),
bł. Helena Enselmini,
św. Feliks de Valois,
bł. Franciszka z Ambosii

Liturgia na dzień 2017-11-04:

Pierwsze czytanie

Rz 11, 1-2a. 11-12. 25-29

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Czyż Bóg odrzucił lud swój? Żadną miarą! I ja przecież jestem Izraelitą, potomkiem Abrahama, z pokolenia Beniamina. Nie odrzucił Bóg swego ludu, który wybrał przed wiekami.

Pytam jednak: Czy aż tak się potknęli, że całkiem upadli? Żadną miarą! Ale przez ich upadek zbawienie przypadło w udziale poganom, by ich pobudzić do współzawodnictwa. Jeżeli zaś ich upadek przyniósł bogactwo światu, a ich mała liczba – wzbogacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie się w całości!

Nie chcę jednak, bracia, pozostawiać was w nieświadomości co do tej tajemnicy – byście o sobie nie mieli zbyt wysokiego mniemania – że zatwardziałość dotknęła tylko część Izraela aż do czasu, gdy wejdzie do Kościoła pełnia pogan. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak to jest napisane: «Przyjdzie z Syjonu wybawiciel, odwróci nieprawości od Jakuba. I to będzie moje z nimi przymierze, gdy zgładzę ich grzechy».

Co prawda – gdy chodzi o Ewangelię – są oni nieprzyjaciółmi ze względu na wasze dobro; gdy jednak chodzi o wybranie, są oni – ze względu na praojców – umiłowani. Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne.

Psalm responsoryjny

Ps 94 (93), 12-13a. 14-15. 17-18 (R.: por. 14a)

Pan nie odrzuca ludu wybranego

Błogosławiony mąż, którego Ty wychowujesz, Panie, *
i pouczasz swoim prawem,
aby mu dać wytchnienie *
w dniach nieszczęśliwych.

Pan nie odrzuca ludu wybranego

Pan nie odpycha swojego ludu *
i nie porzuca swojego dziedzictwa.
Sąd się zwróci ku sprawiedliwości, *
pójdą za nią wszyscy ludzie prawego serca.

Pan nie odrzuca ludu wybranego

Gdyby Pan mi nie udzielił pomocy, *
szybko by moja dusza zamieszkała w krainie milczenia.
A kiedy myślę: «Moja noga się chwieje», *
wtedy mnie wspiera Twoja łaska, Panie.

Pan nie odrzuca ludu wybranego

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 29ab

Alleluja, alleluja, alleluja

Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie,
bo jestem cichy i pokornego serca.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 14, 1. 7-11

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. Potem opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali. Tak mówił do nich:

«Jeśli cię ktoś zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by przypadkiem ktoś znamienitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: „Ustąp temu miejsca”, a wtedy musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce.

Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. A gdy przyjdzie ten, który cię zaprosił, powie ci: „Przyjacielu, przesiądź się wyżej”. I spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników.

Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Upadek i wyróżnienie

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Upadek i wyróżnienie

Przywiązanie do swego narodu, jakie ukazuje nam Święty Paweł jest nie tylko odzwierciedleniem miłości, jaką darzył Izrael, ale także ukazaniem logiki Bożego wybraństwa. Nie ulega wątpliwości, że Izraelici byli narodem wybranym. Bóg poprzez nich ukazał potęgę swojego działania. Powoływał patriarchów, proroków, ustanawiał królów, nie tylko po to, aby troszczyć się o ten jeden jedyny naród, ale aby poprzez nich przywieść do siebie wszystkie narody ziemi. Oto kiedy nadeszła pełnia czasów, Bóg posłał Swojego Syna, który przyszedł na świat jako właśnie członek narodu wybranego. Narodzony z Matki Najświętszej, będącej Żydówką, przedstawicielką narodu wybranego. Pan Jezus został poddany obrzędom praktykowanym w religii Mojżeszowej, nauczał w synagodze, sam głosił, że przyszedł przede wszystkim do tych, co poginęli z Izraela.
Śmierć Pana na Golgocie dokonuje się jednak za wszystkich ludzi na świecie. Wszystkich czasów i pokoleń. Choć apostołowie również w pierwszej kolejności pójdą głosić Dobrą Nowinę do Izraelitów, to jednak odrzucanie Ewangelii przez Żydów, stanie się momentem, w którym z tym samym orędziem zwrócą się do pogan. Święty Paweł widzi także w tym znak Bożej Opatrzności. Zatwardziałość serca jego rodaków powoduje u niego smutek i ból, bo sam wie, co znaczy pozostawać poza Chrystusem, jednak wie, że Bóg nie odrzucił definitywnie Swego ludu.
Słowa Ewangelii, które przekazuje nam dziś Kościół pokazują nam, jak uniżenie może prowadzić do wywyższenia, zaś wywyższenie samego siebie niechybnie będzie wiodło do poniżenia. Dopóki jesteśmy w drodze, gdy jesteśmy wędrowcami do Królestwa Niebieskiego, ważne jest, abyśmy mieli świadomość, że wszystko, co mamy dobrego, zawdzięczamy Bogu.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Także prawdę Ewangelii zawdzięczamy też tym, którzy nam ją przekazali, którzy głosili nam słowo Boże. Potrzeba nam wielkiej pokory, by będąc uczniami proroków i Świętych nie wywyższać się i nie gardzić tymi, którzy prowadzili nas do wiary. Bóg kocha wszystkie Swoje dzieci, wszystkich zbawił Syn Boży umierając na Golgocie i wszystkich nas pragnie doprowadzić do siebie. Czyż więc nie powinniśmy modlić się, aby nastała wreszcie jedna owczarnia i jeden Pasterz, aby wszystkie ludy i narody w Jezusie uznały Zbawiciela Świata?

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy jestem człowiekiem pokory?