15
grudnia
piątek
II Tydzień Adwentu
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:
Iz 48, 17-19
Psalm responsoryjny:
Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. J 8, 12)
Ewangelia:
Mt 11, 16-19

Patroni:

  • św. Walerian,
  • św. Maksymin,
  • bł. Marinus,
  • bł. Maria Wiktoria Fornari,
  • bł. Wirginia Centurione,
  • św. Maria Crucifixa De Rosa,
  • bł. Karol Steeb

Liturgia na dzień 2017-12-15:

Pierwsze czytanie

Iz 48, 17-19
Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan, twój odkupiciel, Święty Izraela:

«Ja jestem Pan, twój Bóg, pouczający cię o tym, co pożyteczne, kierujący tobą na drodze, którą kroczysz. O, gdybyś zważał na me przykazania, stałby się pokój twój jak rzeka, a sprawiedliwość twoja jak morskie fale. Twoje potomstwo byłoby jak piasek, i jak jego ziarnka twoje latorośle. Nigdy nie usunięto by ani nie wymazano twego imienia sprzed mego oblicza!»

Psalm responsoryjny

Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. J 8, 12)
Dasz światło życia idącym za Tobą

Szczęśliwy człowiek,
który nie idzie za radą występnych, †
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Dasz światło życia idącym za Tobą

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Dasz światło życia idącym za Tobą

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Dasz światło życia idącym za Tobą

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdzie Pan, Książę pokoju,
wyjdźcie Mu na spotkanie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 11, 16-19
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do tłumów:

«Z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przesiadujących na rynku dzieci, które głośno przymawiają swym rówieśnikom: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście”. Przyszedł bowiem Jan, nie jadł ani nie pił, a oni mówią: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a oni mówią: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak mądrość usprawiedliwiona jest przez swe czyny».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Temat Kto to jest Pan Bóg?

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat Kto to jest Pan Bóg?

Podobnie jak w tytule, brzmiało kiedyś pytanie w katechizmie, gdzie podawana odpowiedź mówiła, że Bóg jest duchem nieskończenie doskonałym, stworzycielem nieba i ziemi i Ojcem naszym najlepszym. Odchodząc od sformułowań katechizmowych, zaczęliśmy wtórzyć własne definicje tego, kim jest Pan Bóg. Najczęściej podajemy sformułowanie, że Pan Bóg jest naszym przyjacielem, choć przyjaźń z tak mizernym zaangażowaniem z naszej strony, gdyby chodziło o relacje międzyludzkie byłaby nie do pomyślenia.
Nauczyliśmy się roszczeniowej postaw względem Pana Boga. Chcemy traktować Go jak przyjaciela, ale traktujemy niczym złotą rybkę, gdzie odnajdujemy go jedynie wtedy, gdy coś nam potrzeba. Chcemy w Nim widzieć kogoś bliskiego, ale owa zażyłość nie przekłada się na miłość tylko na brak szacunku względem Pana Boga. Nauczyliśmy się żyć w takim indywidualizmie, że oczekujemy komplementów i pochwał od otaczającego nas świata, ale jakiekolwiek uwagi krytyczne traktujemy jako coś niedopuszczalnego, tłumacząc sobie, że nie wolno nikomu nas osądzać.
Tę relację ludzką przenosimy też na Pana Boga. Zakaz tzw. wtrącania się w nasze życie wydaliśmy nie tylko naszym bliskim i tym, których uważamy za przyjaciół, ale też kapłanom, a nawet Panu Bogu. Zapomnieliśmy, że Bóg jest naszym stworzycielem. On ukształtował nas według Swego zamysłu i jesteśmy winni Mu cześć i posłuszeństwo. On ma do nas pełne prawo i oprócz tego, że jest naszym najlepszym Ojcem, jest też święty. Jest naszym sędzią, Który będzie sądził żywych i umarłych, bo dla Niego wszystko żyje i w Nim wszystko ma swoje istnienie.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Tymczasem w czasach nam współczesnych usuwamy Boga z przestrzeni publicznej. Nawet ludzie wierzący dali sobie wmówić, że Bóg jest wstydliwym gościem, znajomością z kim nie powinniśmy się obnosić. Nie tylko domawiamy Bogu prawa do sądzenia, ale my sami próbujemy Go sądzić i obwiniać o nasze niepowodzenia i zbrodnie. Czyś więc i nas Pan nie pyta dziś słowami Ewangelii:

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Z kim porównać to pokolenie?