grudnia

piątek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Tomasza Becketa, biskupa i męczennika

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

1 J 2, 3-11

Psalm responsoryjny:

Ps 96

Werset przed Ewangelią:

Łk 2, 32

Ewangelia:

Łk 2, 22-35

Patroni:

św. Tomasz Becket,
św. Dawid,
św. Trofim,
św. Libosus,
św. Martinianus,
św. Marceli,
św. Ebrulfus,
bł. Gerard Cagnoli,
bł. Wilhelm Howard,
bł. Józef Aparicio Sanz,
bł. Henryk Jan Requena i Józef Perpiná Nácher,
bł. Jan Chrzciciel Ferreres Boluda

Liturgia na dzień 2017-12-29:

Pierwsze czytanie

1 J 2, 3-11

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Najmilsi:

Po tym poznajemy, że znamy Jezusa, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. Kto mówi: «znam Go», a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała. Po tym właśnie poznajemy, że jesteśmy w Nim. Kto twierdzi, że w Nim trwa, powinien również sam postępować tak, jak on postępował.

Umiłowani, nie piszę do was o nowym przykazaniu, ale o przykazaniu istniejącym od dawna, które mieliście od samego początku; tym dawnym przykazaniem jest nauka, którą posłyszeliście. A jednak piszę wam o nowym przykazaniu, które prawdziwe jest w Nim i w nas, ponieważ ciemności ustępują, a jaśnieje już prawdziwa światłość.

Kto twierdzi, że żyje w światłości, a nienawidzi brata swego, dotąd jeszcze jest w ciemności. Kto miłuje swego brata, ten trwa w światłości i nie może się potknąć. Kto zaś swojego brata nienawidzi, żyje w ciemności i działa w ciemności, i nie wie, dokąd idzie, ponieważ ciemności dotknęły ślepotą jego oczy.

Psalm responsoryjny

Ps 96

Ps 96 (95), 1-2. 3 i 5b i 6 (R.: por. 11a)

Niebo i ziemia niechaj się radują

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię, *
każdego dnia głoście Jego zbawienie.

Niebo i ziemia niechaj się radują

Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, *
rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.
Pan stworzył niebiosa, †
przed Nim kroczą majestat i piękno, *
a potęga i blask w Jego przybytku.

Niebo i ziemia niechaj się radują

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 2, 32

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Światło na oświecenie pogan
i chwała ludu Twego, Izraela

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

Łk 2, 22-35

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby przedstawić Go Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.

A żył w Jeruzalem człowiek imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący pociechy Izraela; a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:

«Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela».

A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono.

Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Doskonała Boża miłość

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Doskonała Boża miłość

Nauka na temat Bożej miłości, jaką zawiera dzisiejsze pierwsze czytanie jest wspaniałą odpowiedzią na postulaty zmiany podejścia Kościoła do ludzkich grzechów i słabości. Kiedy czytamy słowa św. Jana, uświadamiamy sobie, że nawet w relacjach czysto ludzkich nie nazwalibyśmy miłością np. mężczyzny do kobiety sytuacji, gdzie ludzie tkwiliby w permanentnej zdradzie i jednocześnie udawali, że darzą się trudną miłością. O ile w życiu człowieka grzech potrafi dokonać prawdziwego spustoszenia, tak, że dopiero prawdziwe i głębokie przebaczenie dokonane w imię Jezusa Chrystusa pozwala zabliźnić się ranom zadanym miłości, o tyle, mówienie o miłości i udawanie, że nic się nie stało, kiedy zdrada jest trwającym stanem w życiu człowieka, którego nie chce porzucić i z którego nie chce się wyzwolić, to jak można wówczas mówić o miłości?
Kościół naucza, że Boże miłosierdzie jest wielkie. Człowiek póki żyje, może żałować za swoje grzechy, postanawiać poprawę i dostąpić Bożego przebaczenia. Jednak jeśli ktoś umiłuje bardziej ciemności aniżeli światłość, jakże może skorzystać z daru łaski, jaki daje nam Pan? Choć po dwu tysiącach lat głoszenia Dobrej Nowiny wydawać by się mogło, że przesłanie Ewangelii powinno być jasne i klarowne dla każdego wierzącego człowieka, to jednak nawet najważniejsze z przykazań wciąż rodzi wiele znaków zapytania i panuje w tym temacie wiele niejasności.
Bóg postawił na pierwszych trzech miejscach przykazanie miłości Jego Samego. Nie dlatego, żeby było to wbrew naszej naturze, ale właśnie dlatego, że zachowanie przykazania miłowania Boga nade wszystko, gwarantuje prawidłowe rozumienie przykazania miłości bliźnich.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Nie da się więc i nie wolno nam przeciwstawiać miłości Boga miłości bliźniego. Nie wolno twierdzić, że wolno nam nie kochać Boga, bylebyśmy kochali bliźnich, których mamy obok nas. Prawidłowa relacja z Bogiem gwarantuje też prawidłowe odniesienie do naszych bliźnich. Kiedy zaś relacja z Bogiem jest zaburzona, istnieje poważna obawa, że miłość bliźniego wcześniej czy później zostanie wypaczona.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy kocham Boga i bliźniego?