stycznia

wtorek

Wspomnienie świętych Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

1 J 2, 22-28

Psalm responsoryjny:

Ps 98

Werset przed Ewangelią:

Hbr 1, 1-2a

Ewangelia:

J 1, 19-28

Patroni:

św. Bazyli Wielki,
św. Grzegorz z Nazjanzu,
św. Telesfor,
św. Argeusz, Narcyz i Marcelin ,
św. Teodor,
św. Bladulf,
św. Jan Dobry,
św. Wincentian,
św. Mainchin,
św. Adalhard,
św. Airaldus,
św. Sylwester,
bł. Marcolinus Amanni,
bł. Stefana Quinzani,
bł. Wilhelm Repin i Wawrzyniec Bátard,
bł. Maria Anna {Maria Stella} Soureau Blondin

Liturgia na dzień 2018-01-02:

Pierwsze czytanie

1 J 2, 22-28

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Najmilsi:

Któż jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest antychrystem, kto nie uznaje Ojca i Syna. Ktokolwiek nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca.

Wy zaś zachowujecie w sobie to, co słyszeliście od początku. Jeżeli będzie trwało w was to, co słyszeliście od początku, to i wy będziecie trwać w Synu i w Ojcu. A obietnicą tą, daną przez Niego samego, jest życie wieczne. To wszystko napisałem wam o tych, którzy wprowadzają was w błąd.

Co do was, to namaszczenie, które otrzymaliście od Niego, trwa w was i nie potrzebujecie pouczenia od nikogo, ponieważ Jego namaszczenie poucza was o wszystkim. Ono jest prawdziwe i nie jest kłamstwem. Toteż trwajcie w Nim tak, jak was nauczyło.

Teraz właśnie trwajcie w Nim, dzieci, abyśmy, gdy się zjawi, mieli ufność i w dniu Jego przyjścia nie doznali wstydu

Psalm responsoryjny

Ps 98

Ps 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4 (R.: por. 3c)

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela.

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swoją sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela.

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się i weselcie, i grajcie.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Hbr 1, 1-2a

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Wielokrotnie przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków,
a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

J 1, 19-28

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Takie jest świadectwo Jana. Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem: «Kto ty jesteś?», on wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: «Ja nie jestem Mesjaszem».

Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?» Odrzekł: «Nie jestem». «Czy ty jesteś prorokiem?» Odparł: «Nie». Powiedzieli mu więc: «Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas wysłali? Co mówisz sam o sobie?» Powiedział: «Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak rzekł prorok Izajasz».

A wysłannicy byli spośród faryzeuszów. i zaczęli go pytać, mówiąc do niego: «Czemu zatem chrzcisz, skoro nie jesteś ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?» Jan im tak odpowiedział: «Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała». Działo się to w Betanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Pokora Jana

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Pokora Jana

Niezwykle ciekawe jest to, co św. Jan Chrzciciel powiada sam om sobie. Dziś, z perspektywy dwóch tysięcy lat mówimy o Janie jako o proroku przełomu Starego i Nowego Testamentu. Sam Zbawiciel nazwał go największym narodzonym z niewiast. Przyszedł na świat, aby przygotować drogę Panu. Jednak na pytania tych, którzy pytają go dlaczego chrzci, skoro nie jest ani Eliaszem ani nawet nie uznaje sam siebie za proroka, odpowiada, że jego chrzest jest chrztem z wody, swoistym wezwaniem do nawrócenia. Jednocześnie ten sam Jan daje świadectwo, że oto nadchodzi Ten, Któremu on sam deklaruje się iż nie jest godnym nawet rozwiązać rzemyka u sandałów.
Kiedy spoglądamy na postać ostatniego proroka Starego Testamentu i jego niezwykłą pokorę w stosunku do Jezusa, bądź co bądź, jego krewnego, a także kiedy czytamy słowa z listu świętego Jana Apostoła i Ewangelisty mamy prawo czuć się onieśmieleni. Wygląda bowiem na to, że my sami, i to niejednokrotnie im dalej stojący od Boga, tym bardziej spoufaliliśmy się z Jezusem i nie traktujemy Go z należytym szacunkiem. Tymczasem uznanie Jezusa jako Zbawiciela, przyznanie Mu tytułu Mesjasza jest tym, co wyróżniać ma prawdziwą wiarę od zwykłego oszustwa.
Ten, który uznaje Jezusa za Mesjasza wyznaje i głosi prawdę. Ci wszyscy zaś, dla których Jezus pozostaje jedynie jednym z mędrców mylą się i sami oddalają się od Boga. Jezus bowiem przyszedł na świat, aby dać nam nadzieję życia wiecznego. Tymczasem tak wielu wierzących chciałoby widzieć w Panu jedynie doradcę, który ma prawo wyrażać swoje zdanie tylko, kiedy my tego chcemy, zaś kiedy sami pobłądzimy, powinien pierwszy gwarantować nam bezkarność i ziemski sukces.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Takiej wiary z całą pewnością chrześcijaństwem nazwać się nie da. Jeśli dziś, w tym okresie świątecznym świadectwo Jana kieruje do nas swe głębokie przesłanie wyróżniające się na tle przesłania pasterzy, mędrców ze Wschodu i świętej rodziny, to jest owym przesłaniem niewątpliwy szacunek do Jezusa, uznanie Jego Mesjańskiego posłannictwa oraz zachęta, aby odnaleźć Zbawiciela pośród nas, gdzie przyszedł, aby dać nam życie.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy szanuje mojego Pana?