Liturgia na dzień 2018-02-16:

Pierwsze czytanie

Iz 58, 1-9a

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy! Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który kocha sprawiedliwość i nie porzuca prawa swego Boga. Proszą Mnie o sprawiedliwe prawa, pragną bliskości Boga:

„Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Ty tego nie uznałeś?”

Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich swoich robotników. Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród niegodziwego walenia pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości.

Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie – czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?

Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, do domu wprowadzić biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków.

Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!”»

Psalm responsoryjny

Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 18-19 (R.: por. 19b)

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Am 5, 14

Chwała Tobie, Słowo Boże

Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli,
a Pan Bóg będzie z wami.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

Mt 9, 14-15

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: «Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?»

Jezus im rzekł: «Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Sprawa postu

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Sprawa postu

Jakże konkretnie i mocno brzmią słowa dzisiejszego pierwszego czytania, stanowiąc także dla nas przestrogę przed praktykowaniem uczynków miłosierdzia bez prawdziwego nawrócenia serca. Wielki Post jest czasem, kiedy odmawiamy sobie wielu rzeczy. Ograniczamy nasze posiłki, rezygnujemy z zabaw i imprez o charakterze rozrywkowym, uczestniczymy w rekolekcjach i nabożeństwach wielkopostnych. To wszystko wprowadza nas w atmosferę ascezy, pokuty i wyciszenia. Jednak wszystkie praktyki wielkopostne mają za zadanie zbliżyć nas do Boga. Sprawić, że mocniej niż na co dzień zauważymy nasze wady i grzechy, a dzięki łasce Bożej zyskamy siłę aby zacząć z nimi walczyć.
Post, jakiego pragnie Bóg, to zdecydowanie więcej, niż tylko zewnętrzna postawa umartwienia. Postawa miła Bogu, to nawrócenie serca, które prowadzi do umiłowania Boga nade wszystko, a bliźniego swego jak siebie samego. Można by zatem zapytać, dlaczego Pan Jezus swoich uczniów z postu, tłumacząc że zaczną pościć, dopiero kiedy zabiorą im Oblubieńca?
Czas publicznej działalności Pana Jezusa, to szczególny czas łaski dla tych,. Którzy żyli w tamtym czasie. Oto patrzyli na to, co chcieli ujrzeć patriarchowie, królowie i prorocy. Mogli wpatrywać się we Wcielone Słowo Boże i słuchać nauk Mistrza z Nazaretu własnymi uszami. W tym czasie łaski mieli więc szczególną okazję na naprawę swego życia, na większe umiłowanie Boga i doskonalenie się w miłości bliźniego. Sama obecność Pana sprawiała, że jeśli tylko chcieli, z pomocą Bożej łaski, mogli osiągnąć większe duchowe owoce, niż wówczas, kiedy skończył się czas ziemskiej działalności Pana.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Bliskość Boga jest jednym z najważniejszych owoców postu. Same uczynki pokutne nie mogą być sztuką dla sztuki. Hartując ducha, mają otwierać nas na działanie łaski i sprawiać, że pokutując za własne grzechy, prawdziwie przeżyjemy nawrócenie naszych serc i wejdziemy na drogę sprawiedliwości.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Jak wygląda mój post?