30
kwietnia
poniedziałek
Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Piusa V, papieża
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:
Dz 14, 5-18
Psalm responsoryjny:
Ps 115 (113B), 1-2. 3-4. 15-16 (R.: por. 1)
Werset przed Ewangelią:
J 14, 26
Ewangelia:
J 14, 21-26

Patroni:

  • św. Pius Pp V,
  • św. Kwiryn,
  • św. Eutropiusz,
  • św. Diodorus i Rhodopianus,
  • św. Donat,
  • św. Wawrzyniec,
  • św. Mercurialis,
  • św. Pomponiusz,
  • św. Piotr,
  • św. Augulus,
  • św. Erconwald,
  • św. Amator, Piotr i Ludwik ,
  • św. Gualfardus,
  • św. Adjutor,
  • bł. Wilhelm Southerne,
  • bł. Benedykt z Urbino,
  • bł. Maria od Wcielenia Guyart Martin,
  • św. Józef Benedykt Cottolengo,
  • bł. Paulina von Mallinckrodt

Liturgia na dzień 2018-04-30:

Pierwsze czytanie

Dz 14, 5-18
Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice i tam głosili Ewangelię.

W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, który nigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!» A on zerwał się i zaczął chodzić.

Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!» Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.

Na wieść o tym apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze serca».

Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.

Psalm responsoryjny

Ps 115 (113B), 1-2. 3-4. 15-16 (R.: por. 1)
Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
za łaskę i wierność Twoją.
Dlaczego mają pytać poganie: *
«Gdzie się ich Bóg znajduje?»

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Nasz Bóg jest w niebie, *
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki są ze srebra i złota, *
dzieła rąk ludzkich.

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Błogosławieni jesteście przez Pana, *
który stworzył niebo i ziemię.
Niebo jest niebem Pana, *
ziemię zaś dał synom ludzkim.

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 14, 26
Alleluja, alleluja, alleluja

Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 14, 21-26
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».

Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?»

W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Niczym bogowie

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Niczym bogowie

Epizod, jaki opisuje dzisiejsze pierwsze czytanie może sprawiać, że jawi się na naszych twarzach lekki uśmiech. Jakie musiało być zamieszanie w Listrze, kiedy przez ręce apostołów dokonał się cud uzdrowienia. Całe to zamieszanie spowodowało, że kapłan pogańskiego bóstwa o mało nie złożył ofiary apostołom, uznając ich za bogów. Kiedy jednak popatrzymy na dalszy rozwój wypadków, albo przypomnimy sobie, co działo się w Jerozolimie, kiedy przez ręce apostołów też dokonał się cud uzdrowienia człowieka, wyłoni nam się obraz ukazujący nędzę ludzkiej duszy.
Okazuje się, że w obu omawianych przypadkach, zarówno w Jerozolimie, jak i w Listrze, człowiek ma problem z przyjęciem orędzia Bożego, Dobrze, jeśli cudowne wydarzenie wpisuje się w naszą, ludzką interpretację. Problem jawi się, gdy trzeba zmienić nasze postrzeganie rzeczywistości, otworzyć się na Boga i Jego przesłanie. W Jerozolimie cud apostołowie przypłacili represjami Sanhedrynu. W Listrze po pierwotnym uwielbieniu również spotkali się z odrzuceniem. A jak dzieje się w przypadku nas samych?

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
My też tyle razy doświadczamy Bożego działania. Pierwszą naszą interpretacją są słowa: „miałem szczęście”, „miałem pecha”, „przypadek” itp. Kiedy już nie potrafimy w ten sposób nazwać tego, co dzieje się w naszym życiu, nawet jeśli w pierwszym odruchu serca przybliżamy się do Boga, z czasem zaczynamy szukać innego wytłumaczenia tego, co się stało. Wszystko w związku z tym, że nawrócenie ma swoją cenę. Nawrócić się, to nie tylko uznać, że Bóg istnieje. Byłoby to zbyt proste i oczywiste. Człowiek nawrócony zobligowany jest, aby odpowiedzieć Bogu na dar wiary. Ta odpowiedź to podjęcie i wypełnienie zadań, jakie wynikają z przykazań miłości Boga i bliźniego. Na nich bowiem polega doskonałe wypełnienie Prawa.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy dostrzegam działanie Boga w moim życiu?