Temat: Nieznany Bóg i Duch Prawdy

Wczytując się w słowa dzisiejszego pierwszego czytania, podziwiając retoryczne zabiegi Apostoła Narodów, nie sposób uciec od pewnej refleksji dotyczącej samego Boga. Co my tak naprawdę wiemy o Tym, Który Jest? Boga przecież nikt nigdy nie widział. To, co możemy o Nim powiedzieć wynika bardziej z faktu, Kim Bóg nie jest. Jest bowiem nie-śmiertelny, nie-pojęty. Bóg jest Stworzycielem Świata i Panem stworzenia. Jeśli wielbimy Twego, od Którego wszystko pochodzi, zdajemy sobie sprawę, że istniejemy tylko dlatego, że On tak chce. Wszystko przecież jest Jemu poddane. Starożytni Grecy rozumowali nieco inaczej. Nie oddawali czci Bogu Jedynemu, ale mieli cały panteon bóstw, którym przypisywali troskę o każdy detal z jakich składa się świat. Stąd też w konsekwencji musiał pojawić się ołtarz „nieznanemu Bogu”
Święty Paweł doskonale wychodzi z tego punktu widzenia, opowiadając o Bogu Jedynym. Swoista refleksja teologiczna Apostoła Narodów spotyka się jednak z oporem słuchaczy. Powodem jest zmartwychwstanie. Skoro Grecy uważali, że ciało jest więzieniem dla duszy, to zmartwychwstanie wydało im się absurdem. Dlatego też słynna mowa na areopagu z punktu widzenia krzewienia wiary pozostaje praktycznie bez rezultatu.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Kościół od dawna zadaje sobie pytanie, jak głosić Słowo Boże, żeby było ono zrozumiałe dla ludzi innych kultur i tradycji. Od czasów soboru jerozolimskiego towarzyszy nam też refleksja, co z naszych obrzędów, zwyczajów i kultury jest tylko naszym sposobem wyrażania miłości do Boga, a co jest istotą oddawanej Mu czci i kultu jaki sprawujemy. Co do formy bowiem możemy na różne sposoby przekazywać objawione treści, ale co do treści samej nie wolno nam zafałszować ani joty z tego, co Bóg objawił nam o Sobie i przekazał do nauczania. Gdyby nasza misja miała przynieść rezultaty nawet słabsze od tych, jakie osiągnął św. Paweł na areopagu, wierność prawdzie jest dla nas obowiązująca.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy wiernie przekazuję naukę Kościoła?