czerwca

poniedziałek

IX Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

2 P 1, 2-7

Psalm responsoryjny:

Ps 91 (90), 1-2. 14-15a. 15b-16 (R.: por. 2b)

Werset przed Ewangelią:

Ap 1, 5

Ewangelia:

Mk 12, 1-12

Patroni:

św. Kwiryn,
św. Metrofan,
św. Optat,
św. Petrocus Kambryjski,
św. Walter,
św. Mikołaj i Tranus,
bł. Pacyfik Ramati,
św. Franciszek Caracciolo,
bł. Filip Smaldone,
bł. Antoni Zawistowski i Stanisław Starowieyski

Liturgia na dzień 2018-06-04:

Pierwsze czytanie

2 P 1, 2-7

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Piotra Apostoła

Najmilsi:

Łaska wam i pokój niech będą udzielone obficie przez poznanie Boga i Jezusa, Pana naszego.

Tak samo Boska Jego moc udzieliła nam tego wszystkiego, co się odnosi do życia i pobożności, przez poznanie Tego, który powołał nas swoją chwałą i doskonałością. Przez nie zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się dzięki nim stali uczestnikami Boskiej natury, skoro wyrwaliście się z zepsucia wywołanego na świecie żądzą.

Dlatego też właśnie, dołożywszy całej pilności, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość.

Psalm responsoryjny

Ps 91 (90), 1-2. 14-15a. 15b-16 (R.: por. 2b)

Tobie, mój Boże, ufam całym sercem

Kto się w opiekę oddał Najwyższemu *
i w cieniu Wszechmocnego mieszka,
mówi do Pana: «Ty jesteś moją ucieczką i twierdzą, *
Boże mój, któremu ufam».

Tobie, mój Boże, ufam całym sercem

«Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, *
osłonię go, bo poznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał, *
a Ja go wysłucham.

Tobie, mój Boże, ufam całym sercem

I będę z nim w utrapieniu, *
wyzwolę go i sławą obdarzę.
Nasycę go długim życiem *
i ukażę mu moje zbawienie».

Tobie, mój Boże, ufam całym sercem

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ap 1, 5

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezu Chryste, Ty jesteś Świadkiem Wiernym, Pierworodnym wśród umarłych;
umiłowałeś nas i przez krew swoją uwolniłeś nas od grzechów.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 12, 1-12

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus zaczął mówić w przypowieściach do arcykapłanów, uczonych w Piśmie i starszych:

«Pewien człowiek założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał tłocznię i zbudował wieżę. W końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał.

Gdy nadszedł czas, posłał do rolników sługę, by odebrał od nich należną część plonów winnicy. Ci chwycili go, obili i odprawili z niczym. Wtedy posłał do nich drugiego sługę; lecz i tego zranili w głowę i znieważyli. Posłał jeszcze jednego, i tego zabili. I posłał wielu innych, z których jednych obili, drugich pozabijali.

Miał jeszcze jednego – umiłowanego syna. Posłał go do nich jako ostatniego, bo mówił sobie: „Uszanują mojego syna”. Lecz owi rolnicy mówili między sobą: „To jest dziedzic. Chodźcie, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze”. I chwyciwszy, zabili go i wyrzucili z winnicy. Cóż uczyni właściciel winnicy? Przyjdzie i wytraci rolników, a winnicę odda innym.

Nie czytaliście tych słów w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił i jest cudem w naszych oczach”».

I starali się Go ująć, lecz bali się tłumu. Zrozumieli bowiem, że przeciw nim opowiedział tę przypowieść. Pozostawili Go więc i odeszli.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wyrwani z zepsucia

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Wyrwani z zepsucia

Całe Pismo święte, czy to Nowego czy Starego Testamentu ukazuje zbawienie jako wyrwanie się z niewoli, w jaką ze wszystkimi konsekwencjami popadł człowiek po grzechu pierwszych rodziców. Przymierze z Noem, Abrahamem i Mojżeszem były kolejnymi etapami przygotowywania ludzkości na nadejście pełni czasów, na przyjście na świat Mesjasza, Który miał otworzyć zamknięte bramy raju dla zbłąkanej i utrudzonej ludzkości. Bóg stawiał ludziom wymagania i wychowywał ich, aby byli gotowi do ostatecznego przyjęcia największego z przykazań i nauczyli się postrzegać świat poprzez praktykowanie miłości Boga i bliźniego.
Prawo Mojżeszowe, choć niedoskonałe, stało się na pewnym etapie dziejów wychowawcą ludu wybranego. Dziś dekalog jest dla nas fundamentem praw i wskazaniem na naturalne prawo, jakie Bóg zaszczepił w ludzkich sercach. Jezus mówi, że nie przyszedł Prawa znieść, ale je wypełnić. Wypełnił więc Swoim życiem i publiczną działalnością, a jego przepisy wypełnił dwoma przykazaniami miłości. Sam Zbawiciel powiedział, że ten jest Jego przyjacielem, kto zachowuje Jego przykazania.
Niestety ludzka przewrotność zdaje się nie mieć granic. Dziś w wielu przypadkach człowiek zamiast podążać za natchnieniem Ducha Świętego, podąża za wskazaniami ducha tego świata. Stara się przypodobać światu za cenę wiary, nadziei i miłości. Porzuca służbę Bogu, a ową przeogromną pustkę stara się zrekompensować sobie samą tylko służbą człowiekowi, unikając jakiekolwiek krytyki bądź potępienia światowego zepsucia.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Niesienie pomocy potrzebującym jest jednym z uczynków miłosierdzia. Nie wolno nam jednak zapominać, że są nimi także napominanie grzeszników, udzielanie dobrej rady błądzącym, unikanie współdziałania w grzechu. Słowem – pomoc w wyrwaniu się z niewoli, w jaką człowiek popada poprzez grzech. Warto o tym pamiętać, aby nie podzielić losu tych pracowników winnicy, którzy przejęli powierzone im dobra, ale samego Dziedzica wypędzili i na śmierć skazali.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy unikam wszystkiego, co do grzechu prowadzi?