7
czerwca
czwartek
IX Tydzień zwykły
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:
2 Tm 2, 8-15
Psalm responsoryjny:
Ps 25 (24), 4-5. 8-9. 10 i 14 (R.: 4b)
Werset przed Ewangelią:
2 Tm 1, 10b
Ewangelia:
Mk 12, 28b-34

Patroni:

  • św. Kolman,
  • św. Piotr, Wallabons, Sabinian, Wistremund, Habenciusz i Jeremiasz ,
  • św. Robert,
  • bł. Anna od św. Bartłomieja,
  • św. Antoni Maria Gianelli,
  • bł. Maria Teresa de Soubiran La Louviére,
  • św. Michał Tomaszek, Zbigniew Strzałkowski

Liturgia na dzień 2018-06-07:

Pierwsze czytanie

2 Tm 2, 8-15
Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najmilszy:

Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida. On według Ewangelii mojej powstał z martwych. Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo spętaniu. Dlatego znoszę wszystko przez wzgląd na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie, wraz z wieczną chwałą.

Nauka to godna wiary: Jeżeli bowiem z Nim współumarliśmy, z Nim także żyć będziemy. Jeśli trwamy w cierpliwości, z Nim też królować będziemy. Jeśli się będziemy Go zapierali, to i On nas się zaprze. Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego.

To wszystko przypominaj, dając świadectwo w obliczu Boga, byś nie walczył o same słowa, bo to się na nic nie zda, chyba tylko na zgubę słuchaczy. Staraj się, byś sam stanął przed Bogiem jako godny uznania pracownik, który nie przynosi wstydu, trzymając się prostej linii prawdy.

Psalm responsoryjny

Ps 25 (24), 4-5. 8-9. 10 i 14 (R.: 4b)
Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *
naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, *
Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Dobry jest Pan i łaskawy, *
dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
Pomaga pokornym czynić dobrze, *
uczy ubogich dróg swoich.

Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Wszystkie ścieżki Pana są pewne i pełne łaski *
dla strzegących Jego praw i przymierza.
Bóg powierza swe zamiary swoim czcicielom *
i objawia im swoje przymierze.

Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

2 Tm 1, 10b
Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 12, 28b-34
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»

Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».

Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».

Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zapomniany Bóg

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zapomniany Bóg

Rzadko na kartach Ewangelii spotykamy takie epizody, jak dziś, gdy uczeni w Piśmie bądź faryzeusze, szukając jakby można było podchwycić Jezusa w mowie milkną po Jego wypowiedzi i co więcej, przyznają mu rację. Cóż stało się, że ci, którzy sprzeciwiając się Mistrzowi z Nazaretu, pochwalili Jego wypowiedź? Okazuje się, że niekwestionowaną prawdą o której przypomniał Zbawiciel okazało się największe z przykazań. Przykazanie miłości Boga nade wszystko. Jezus, Który uzdrawiał w szabat, usprawiedliwiał łuskanie kłosów, wskazywał na ogrom ludzkiego cierpienia, któremu przychodził zaradzić i co więcej, stał się lekarzem ciał i dusz ludzkich na pytanie o najważniejsze z przykazań bez wahania odpowiada, że to miłość Boga. To dla miłości Boga odpuszcza grzechy, to z miłości do Boga uczy ludzi prosić tak, aby było im dane. Wszak całe stworzenie zostało uczynione dla chwały Bożej.
Po dwóch tysiącach lat, człowiek wziął w swoje ręce naukę Bożą i pozmieniał priorytety. Dziś nawet wielu uważających się za katolików skoncentrowało się na człowieku w taki sposób, że Bóg został usunięty z pierwszego miejsca ich starań, nie mówiąc już o miłości. Jakże często słyszy się, że nie ważne jak i w co ktoś wierzy, ale ważne jakim jest człowiekiem. W miejsce miłości Boga i nawet już miłości bliźniego ludzie uczynili sobie bożka tolerancji, mającego sankcjonować wszystko, cokolwiek im przyjdzie do głowy, włącznie z grzechem. Jedynym wyjątkiem jest właśnie chwała Boża i wierność Chrystusowi, bo one postrzegane są jako zagrożenie dla tej świeckiej religii.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Ludzie, którzy uczynili sobie nową wiarę, przepełnioną humanizmem dziwią się, że wojen zamiast ubywać to przybywa, a nienawiść człowieka do człowieka zatacza coraz szersze kręgi. Przypomina się przestroga św. Jana Pawła II, gdy najpierw pytał, czy człowiek może powiedzieć Bogu „nie”, a następnie szukając odpowiedzi powiadał, „może, ale za jaką cenę”? Odrzucenie Boga i postawienie na piedestale człowieka jest tragedią nie tylko naszych czasów. To zaburzenie ustanowionej przed wiekami hierarchii przykazań tworzy na naszych oczach nową wieżę Babel, będącą pomnikiem pychy i próżności.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy na pierwszym miejscu stawiam Pana Boga?