sierpnia

czwartek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Róży z Limy

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

Ez 36, 23-28

Psalm responsoryjny:

Ps 51 (50), 12-13. 14-15. 18-19 (R.: por. Ez 36, 25)

Werset przed Ewangelią:

Ps 95 (94), 8a. 7d

Ewangelia:

Mt 22, 1-14

Patroni:

św. Róża z Limy,
św. Zacheusz,
św. Abundiusz i Ireneusz,
św. Cyriak i Archelaus,
św. Luppus,
św. Klaudiusz, Asteriusz i Neon ,
św. Flawian,
św. Eugeniusz,
bł. Jan {Protazy} Bourdon,
bł. Konstanty Carbonell Sempere, Piotr Gelabert Amer i Rajmund Grimaltós Monllor ,
bł. Florentyn Pérez Romero i Urban Gil Sáez,
bł. Jan Maria od Krzyża (Marianus) García Méndez,
bł. Rozaria {Petra Maria Wiktoria} Quintana Argos i Serafina {Emmanuela Justa} Fernández Ibero,
bł. Franciszek Dachtera,
bł. Władysław Findysz

Liturgia na dzień 2018-08-23:

Pierwsze czytanie

Ez 36, 23-28

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Tak mówi Pan:

«Chcę uświęcić wielkie imię moje, które zbezczeszczone jest pośród ludów, zbezczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że Ja jestem Pan, gdy okażę się Świętym względem was przed ich oczami.

Zabiorę was spośród ludów, zbiorę was ze wszystkich krajów i przyprowadzę was z powrotem do waszego kraju, pokropię was czystą wodą, abyście się stali czystymi, i oczyszczę was od wszelkiej zmazy i od wszystkich waszych bożków.

I dam wam serca nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, zabiorę wam serca kamienne, a dam wam serca z ciała. Ducha mojego chcę tchnąć w was i sprawić, byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań, i według nich postępowali. Wtedy będziecie mieszkać w kraju, który dałem waszym przodkom, i będziecie moim ludem, a Ja będę waszym Bogiem».

Psalm responsoryjny

Ps 51 (50), 12-13. 14-15. 18-19 (R.: por. Ez 36, 25)

Gdy was pokropię, staniecie się czyści

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Gdy was pokropię, staniecie się czyści

Przywróć mi radość Twojego zbawienia *
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Będę nieprawych nauczał dróg Twoich *
i wrócą do Ciebie grzesznicy.

Gdy was pokropię, staniecie się czyści

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Gdy was pokropię, staniecie się czyści

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 95 (94), 8a. 7d

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 22, 1-14

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść.

Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali.

Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić.

Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami.

Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».

[Wersja krótsza: Mt 22, 1-10]
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść.

Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali.

Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić.

Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Święć się Imię Twoje

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Święć się Imię Twoje

Powtarzamy te słowa tyle razy odmawiając Modlitwę Pańską. Ile razy zatrzymujemy się nad nimi, aby zgłębić ich treść, aby lepiej zrozumieć, o co Jezus kazał nam się modlić zaraz na początku tej pięknej modlitwy? Imię Boże jest święte. Jednak jakże często zapominamy o tym. Nie tylko II przykazanie redukujemy do szybkiego przypomnienia sobie ile razy powiedzieliśmy „Jezus Maria”, ale zupełnie zapominamy, że powołując się na Boga, reprezentując Boga, okazując Bogu należny szacunek w naszym życiu wypełniamy bądź nie owo przykazanie, stosujemy się sami do wypowiadanych słów, bądź sobie zaprzeczamy, gdy mówimy „święć się Imię Twoje”.
Nasze lekceważenie świętego Imienia Boga okazujemy na wiele sposobów. Najczęstszy, dotykający niestety nawet ludzi uważających się za wierzących, to magiczne powtarzanie, nie ważne czy chodzisz do Kościoła, nie ważne czy wierzysz w Boga, ważne jakim jesteś człowiekiem. Tak, jak gdybyśmy chcieli powiedzieć, Bóg jest nie ważny, nie ważne jest oddawanie Mu czci, zupełnie nieistotne, czy będzie się święciło Jego Imię.
Wczytując się w dzisiejszą liturgię słowa od razu widzimy, że jest dokładnie odwrotnie. Bóg dokonuje wielkich rzeczy, sprawia cuda, aby Jego Imię święciło się pośród ludów i narodów. On zaprasza wszystkich na Swoją ucztę, ale domaga się odpowiedniej szaty. To my mamy dostosować się do zapraszającego, a nie On do nas. My mamy pokutować za grzechy i nawracać się, a nie obwieszczać, że od tej pory czegoś nie będziemy uznawali za grzech.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Pośród wielu nieszczęść jakie powodujemy w życiu w odniesieniu do Boga, z jednej strony jest minimalizowanie naszego czasu poświęconego Bogu, banalizowanie Boga, z drogiej, co nawet łatwo zauważyć w Internecie, spamowanie Bogiem. Wrzucanie w internetowe śmieci świętych postaci, a nawet Pana Jezusa i Matkę Najświętszą. „Święć się Imię Twoje” zobowiązuje. Nie tylko do głoszenia w porę i nie w porę, ale także, a może przede wszystkim do czci i szacunku okazywanych Bogu.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy szanuję i czczę Imię Boże?