Liturgia na dzień 2018-10-08:

Pierwsze czytanie

Ga 1, 6-12

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów

Bracia:

Nadziwić się nie mogę, że od Tego, który was łaską Chrystusa powołał, tak szybko chcecie przejść do innej Ewangelii. Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową.

Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty! Już to przedtem powiedzieliśmy, a teraz jeszcze mówię: Gdyby wam ktoś głosił Ewangelię różną od tej, którą od nas otrzymaliście – niech będzie przeklęty!

A zatem teraz: czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga? Czy ludziom staram się przypodobać? Gdybym jeszcze ludziom chciał się przypodobać, nie byłbym sługą Chrystusa.

Oświadczam więc wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus.

Psalm responsoryjny

Ps 111 (110), 1b-2. 7-8. 9 i 10c (R.: 5b)

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Z całego serca będę chwalił Pana *
w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu.
Wielkie są dzieła Pana, *
zgłębiać je mają wszyscy, którzy je miłują.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Dzieła rąk Jego są sprawiedliwe i pełne prawdy, *
wszystkie Jego przykazania są trwałe,
ustalone na wieki wieków, *
nadane ze słusznością i mocą.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Zesłał odkupienie swojemu ludowi, *
na wieki ustanowił swoje przymierze,
imię Jego jest święte i wzbudza trwogę, *
a Jego sprawiedliwość będzie trwać na wieki.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 13, 34

Alleluja, alleluja, alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 10, 25-37

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Jezusa na próbę, zapytał: «Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?»

Jezus mu odpowiedział: «Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?»

On rzekł: «Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego».

Jezus rzekł do niego: «Dobrze odpowiedziałeś. To czyń, a będziesz żył».

Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: «A kto jest moim bliźnim?»

Jezus, nawiązując do tego, rzekł: «Pewien człowiek schodził z Jeruzalem do Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko go obdarli, lecz jeszcze rany mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli. Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął.

Pewien zaś Samarytanin, wędrując, przyszedł również na to miejsce. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: „Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”.

Kto z tych trzech okazał się według ciebie bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?»

On odpowiedział: «Ten, który mu okazał miłosierdzie».

Jezus mu rzekł: «Idź i ty czyń podobnie!»

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Twarda prawda Ewangelii

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Twarda prawda Ewangelii

Przesłanie dzisiejszej liturgii słowa to prawdziwa katastrofa dla tych, którzy chcieliby reformować Kościół nadając mu kształt nie taki, jakiego pragnął Zbawiciel, ale kształt dostosowany do własnego wygodnego życia, do grzechów, z których nie trzeba by się już więcej spowiadać, do pokus, które chcieliby uznać wręcz za natchnienie Boże. Otóż czytając świętego Pawła muszą zrozumieć, że nic podobnego się nie stanie, bo stać się nie może. Przesłanie Ewangelii jest jednoznaczne. Zbawiciel przyszedł nie po to, aby znieść Prawo, ale po to, aby je wypełnić. Nadał mu jedynie nowy sens ustanawiając, a właściwie wydobywając i afirmując dwa przykazania miłości. Miłości Boga nade wszystko i bliźniego swego jak siebie samego.
Człowiek jednak zawsze będzie doświadczał pokusy, aby Boże słowa interpretować według własnego klucza. Najlepszym na to przykładem jest właśnie dialog Zbawiciela z uczonym w Piśmie, który zagadnął Mistrza. Skoro nie ma już wątpliwości, które z przykazań jest najważniejsze, to może chociażby udało się jakoś poszukać własnego rozumienia słowa bliźni? Jezus jednak i tu nie pozostawia wątpliwości. Ukazuje scenę, w której nieprzyjaciel i wróg zachowuje się jak przykładny bliźni, podczas gdy dwóch porządnych ludzi zdaje się nie dostrzegać znajdującego się w potrzebie człowieka.
Ostatnią nadzieją człowieka szukającego powodu, aby nic nie zmieniać w swoim życiu jest na pewno wykazanie, że mnie to nie dotyczy. Jezus jednak kończy swój wywód nakazem czynienia takiego samego miłosierdzia, jakiego przykład dał w przypowieści o miłosiernym Samarytaninie.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Z nami bardzo często jest podobnie. Najpierw poszukujemy woli Bożej. Pytamy Pana, czy tak właśnie należy postąpić, ale nie dlatego, że obawiamy się popełnienia błędu, ale gdzieś w głębi duszy mamy nadzieję, że nam Jezus podaruje niektóre z wymagań, że dla nas samych zrobi wyjątek i pozwoli nam sobie wytłumaczyć, że te z przykazań, z którymi nam nie po drodze zwyczajnie nas nie obowiązują. Jezus zaś w dzisiejszej liturgii słowa nie tylko przestrzega nas przed fałszowaniem Ewangelii, ale nakazuje nam czynić miłosierdzie, jakiego sam nauczał i jakie nakazywał czynić.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy nie fałszuję nauki Chrystusa?