Liturgia na dzień 2018-10-27:

Pierwsze czytanie

Ef 4, 7-16

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi Pismo: «Wstąpiwszy na wysokości, wziął do niewoli jeńców, rozdał ludziom dary». Słowo zaś „wstąpił” cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa.

Chodzi o to, abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast, żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi. Od Niego poczynając, całe Ciało – zespalane i utrzymywane w łączności więzią umacniającą każdy z członków stosownie do jego miary – przyczynia sobie wzrostu dla budowania siebie w miłości.

Psalm responsoryjny

Ps 122 (121), 1b-2. 4-5 (R.: por. 1bc)

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ez 33, 11

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika,
lecz pragnę, aby się nawrócił i miał życie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 13, 1 - 9

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W tym czasie przyszli jacyś ludzie i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar.

Jezus im odpowiedział: «Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jeruzalem? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie».

I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Miara łaski Chrystusa

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Miara łaski Chrystusa

Nauczanie świętego Pawła jest niczym miód na serce w dzisiejszych czasach. Kiedy wielu zaczyna w panice wysuwać najbardziej szokujące postulaty dotyczące przyszłej misji Kościoła, gdy dla wielu wiernych synów i córek Kościoła, zaczyna on dziś przypominać łódź miotaną falami, na której apostołowie nawet już nie próbują budzić Pana ze słowami, ratuj, bo giniemy, ale sami spoglądają ku brzegowi pogańskiego świata, Apostoł Narodów zapewnia nas, że wciąż nie brakuje nam łaski Chrystusa. Pan dziejów jest z nami, bo przecież zstąpił do nas, aby nas wywyższyć. Tyle, że my sami często o tym zapominamy. Wydaje nam się, że jeśli będziemy szukać ocalenia we wzorcach tego świata, niekiedy pogańskich i grzesznych, to znajdziemy akceptację, zrozumienie i pochwałę świata.
Nie pamiętamy, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem. Umyka nam, że współcześni Zbawicielowi słyszeli od Niego twarde słowa i byli napominani, bez oglądania się na zdanie uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Wielu powiada, że przecież kompromisy wyznaczały historię prawdziwych zwycięstw i upadków, że dzisiejszy świat zaakceptuje Kościół, jeśli ten będzie przemawiał językiem afirmacji dla tego, co jest zgodne z duchem tego świata, że przecież Bóg miłosierny, wszystko zrozumie, a właściwie to tego od nas oczekuje.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Przypowieść o owym drzewie, które Pan pozostawia jeszcze na rok, okłada nawozem i daje kolejną szansę jest nie tylko przypowieścią nadziei, ale także napomnienia. Skończy się kiedyś ten czas cierpliwości Boga, poniewierania Jego słowa i odwracania się od napomnień Ducha Świętego. Trzeba będzie kiedyś zdać sprawę przed Bogiem za romans z duchem tego świata i odpowiedzieć na pytanie, czy miłowaliśmy Go tak, jak nam polecił, czy też nasze życie okazało się jak drzewo pozbawione owoców.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Jakie owoce wydaje moje życie?