3
grudnia
poniedziałek
Wspomnienie św. Franciszka Ksawerego, prezbitera
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Iz 2, 1-5
Psalm responsoryjny:
Ps 122 (121), 1b-2. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 1bc)
Werset przed Ewangelią:
Ps 80 (79), 4
Ewangelia:
Mt 8, 5-11

Patroni:

  • św. Franciszek Ksawery,
  • św. Sofoniasz,
  • św. Kasjan,
  • św. Birinus,
  • św. Lucjusz,
  • św. Galganus Guidotti,
  • bł. Edward Coleman,
  • bł. Jan Nepomucen De Tschiderer

Liturgia na dzień 2018-12-03:

Pierwsze czytanie

Iz 2, 1-5
Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy:

Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stać będzie mocno na szczycie gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na górę Pańską, do świątyni Boga Jakuba! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo pochodzi z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem».

On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i sędzią dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!

[UWAGA: W roku A, gdy powyższe czytanie Iz 2, 1-5 zostało wykorzystane w 1 Niedzielę Adwentu, można odczytać następującą perykopę:]

1. czytanie (Iz 4, 2-6)


Czytanie z Księgi proroka Izajasza

W owym dniu odrośl Pana stanie się ozdobą i chwałą, a owoc ziemi przepychem i krasą dla ocalałych z Izraela. I będzie tak: Ktokolwiek pozostał żywy na Syjonie i kto się ostał w Jeruzalem, każdy będzie nazwany świętym i wpisany do Księgi Życia w Jeruzalem.

Gdy Pan obmyje brud Córy Syjońskiej i krew rozlaną w Jeruzalem oczyści powiewem sądu i podmuchem pożogi, wtedy Pan przyjdzie spocząć na całej przestrzeni góry Syjon i na tych, którzy się tam zgromadzą, we dnie jako obłok z dymu, w nocy jako olśniewający płomień ognia. Albowiem nad wszystkim chwała Pańska będzie osłoną i namiotem, by za dnia dać cień przed skwarem, ucieczkę zaś i schronienie przed nawałnicą i ulewą.

Psalm responsoryjny

Ps 122 (121), 1b-2. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 1bc)
Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Proście o pokój dla Jeruzalem: *
Niech żyją w pokoju, którzy cię miłują.
Niech pokój panuje w twych murach, *
a pomyślność w twoich pałacach.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ze względu na moich braci i przyjaciół *
będę wołał: «Pokój z tobą!»
Ze względu na dom Pana, Boga naszego, *
modlę się o dobro dla ciebie.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 80 (79), 4
Alleluja, alleluja, alleluja

Panie, Boże nasz, przyjdź, aby nas uwolnić,
okaż swoje oblicze, a będziemy zbawieni.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 8, 5-11
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go».

Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „zrób to!” – a robi».

Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Słowo

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Słowo
Na początku adwentu, w dzisiejszej liturgii słowa kluczem do wejścia w rozważania na temat tajemnicy wcielenia i Bożego Narodzenia wydaje się być właśnie słowo. Jezus poprzez słowo uzdrawia, ale słowo znajduje się u zarania dziejów. Bóg stwarza świat przez słowo. Dzięki wypowiedzianemu przez Boga słowu staje się człowiek. Niestety, odpowiedź człowieka zdaje się być inna, niż ta, którą Przedwieczny założył w Swoich planach względem stworzenia. Pierwsi ludzie ulegając pokusie i popełniając grzech, dają dramatyczną i zarazem tragiczną w skutkach odpowiedź na słowo Boga, dzięki któremu świat zaistniał. Jednak Bóg znów wypowiada słowo. Jest to tym razem słowo nadziei, słowo, które nazwane zostanie pierwszą dobrą nowiną. Oto Najwyższy zapowiada, że kiedy wypełnią się dni, zło zostanie pokonane. On, Pan Nieba i ziemi sprawi, że potomek niewiasty zetrze głowę starodawnego węża, odniesie imponujące zwycięstwo nad złem, które zdaje się póki co triumfować.
Od tamtej chwili Bóg wielokrotnie kierował Swoje słowo do człowieka. Zawierając przymierza rozmawiał z Noem, Abrahamem i Mojżeszem. Wypowiadała swe słowa do patriarchów i proroków. Ustanawiał i obalał królów Izraela. Wszystko po to, aby wychowując człowieka doprowadzić całą ludzkość do momentu, kiedy możliwe stanie się skierowanie na nowo słowa do wybranej niewiasty, w której ręce zostaną na chwilę złożone losy świata.
Tym razem jednak w Maryi ludzkość udzieliła dobrej odpowiedzi. Wypowiedziane przez Maryję „tak” pozwala na wypełnienie się woli Bożej, nie z pogwałceniem wolności człowieka, ale we współpracy z człowiekiem. Maryja mówiąc Bogu „tak” staje się niejako drugą Ewą, a nawet można by powiedzieć, ż\\e staje się kimś o niebo ważniejszym od pramatki Ewy. To co Ewa straciła przez grzech, Maryja z pomocą łaski Bożej odzyskuje przez wiarę.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Postać Matki Bożej staje się ikoną adwentu. Oto ta, która przyjęła pod swoje serce Słowo, Które stało się Ciałem, ukazuje nam prawdę o godności człowieka, uczy nas postępować w światłości Bożej, daje nadzieję, że Bóg jeszcze nie zniechęcił się do człowieka. Zatem przeżywając tegoroczny adwent wpatrujmy się w Maryję, aby z nią i dzięki niej dobrze przygotować się na spotkanie z Panem. W czasie świąt i w wieczności.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Jak odpowiem Bogu?