Liturgia na dzień 2019-02-13:

Pierwsze czytanie

Rdz 2, 4b-9. 15-17

Czytanie z Księgi Rodzaju

Gdy Pan Bóg uczynił ziemię i niebo, nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi ani żadna trawa polna jeszcze nie wzeszła – bo Pan Bóg nie zsyłał deszczu na ziemię, bo nie było człowieka, który by uprawiał ziemię, a nurt wody wypływał z ziemi, aby w ten sposób nawadniać całą powierzchnię gleby.

Wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą.

A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.

Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał. A tak przykazał Pan Bóg człowiekowi: «Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać do woli, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz».

Psalm responsoryjny

Ps 104

Ps 104 (103), 1-2a. 27-28. 29b-30 (R.: por. 1a)
Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Błogosław, duszo moja, Pana, *
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Odziany w majestat i piękno, *
światłem okryty jak płaszczem.

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Wszystko czeka na Ciebie, *
byś dał im pokarm we właściwym czasie.
Gdy im dajesz, zbierają, *
gdy otwierasz swą rękę, sycą się Twym dobrem.

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
i w proch się obracają.
Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
i odnawiasz oblicze ziemi.

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 17, 17ba

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 7, 14-23

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego:

«Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumcie! Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz to, co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o tę przypowieść. Odpowiedział im: «I wy tak niepojętni jesteście? Nie rozumiecie, że nic z tego, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może uczynić go nieczystym; bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka, i zostaje wydalone na zewnątrz». Tak uznał wszystkie potrawy za czyste.

I mówił dalej: «Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Boży nakaz

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Boży nakaz

Drugi opis stworzenia człowieka jaki zawiera dzisiejsze pierwsze czytanie, na pierwszy rzut oka brzmi zupełnie inaczej i przedstawia inną kolejność stworzenia, niż ten, do którego przywykliśmy. Pochodzi on zupełnie z innej tradycji, ale biorąc pod uwagę nasze rozważanie, wystarczy przyjąć, że zwyczajnie mówi on nam o innych prawdach wiary, niż pierwszy. Nie jest przecież w narracji pierwszych rozdziałów księgi rodzaju najważniejszy sam opis i kolejność, jaką prezentuje, ale prawdy teologiczne jakie nam przekazuje.
Tymczasem właśnie w drugim opisie zawarty jest Boży nakaz co do drzewa poznania dobra i zła. Kiedy zastanawiamy się, dlaczego w ogóle zło pojawiło się na świecie, i czy Bóg nie mógł uczynić świata jeszcze bardziej doskonałym, tak, iżby przekroczenie Bożego nakazu było niemożliwe, od razu trzeba nam odpowiedzieć, że i owszem mógł. Ale pozbawiłby nas tego, co nazywamy wolnością. Tak więc drzewo poznania dobra i zła staje się drzewem wolności. Owszem, cena za zły wybór jest dramatycznie wysoka, ale bez tej dramatycznej alternatywy człowiek byłby jedynie uroczą marionetką, mówiącą jedynie to, co potrafi.
Cena za możliwość przekroczenia Bożego zakazu jest jednocześnie ceną za możliwość wolnej odpowiedzi na Bożą miłość, jaką zostaliśmy pierwsi umiłowani. Jeśli jest bowiem możliwość powiedzenia „nie”, istnieje także możliwość powiedzenia „tak”, dania wolnej i nieprzymuszonej odpowiedzi, która definiuje naszą miłość do Boga.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Dwa opisy stworzenia świata zwracają uwagę na dwa różne aspekty stworzenia. Pierwszy, na harmonię panującą we wszechświecie, na stworzenie poprzez słowo i to stworzenie z niczego, na to iż Bóg stwarza człowieka mężczyzn i kobietą. Drugi opis to wizja Boga, który niczym garncarz kreuje człowieka z gliny, ale na koniec czyni go wolnym. Daje możliwość wyboru, dając jednocześnie zdolność kochania i bycia kochanym.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy rozumiem dar wolności?