lutego

sobota

Św. Polikarpa, biskupa i męczennika

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Hbr 11, 1-7

Psalm responsoryjny:

Ps 145

Werset przed Ewangelią:

Mk 9,7

Ewangelia:

Mk 9, 2-13

Patroni:

św. Polikarp,
św. Sinerus,
św. Sirenus lub Sinerus,
św. Milburga,
św. Willigisus,
św. Jan Messor,
bł. Rafała Ybarra z Vilallonga,
bł. Mikołaj Tabouillot,
bł. Józefina {Judyta Adelheida} Vannini,
bł. Ludwik Mzyk,
bł. Wincenty Frelichowskí

Liturgia na dzień 2019-02-23:

Pierwsze czytanie

Hbr 11, 1-7

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. To dzięki niej przodkowie otrzymali świadectwo.

Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga wszechświat został tak stworzony, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych.

Dzięki wierze Abel złożył Bogu cenniejszą niż Kain ofiarę, za co otrzymał świadectwo, iż jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze przemawia.

Przez wiarę Henoch został uniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu. Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają.

Przez wiarę Noe został pouczony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było ujrzeć, i pełen bojaźni zbudował arkę, aby ocalić swą rodzinę. Przez wiarę też potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, którą otrzymuje się dzięki wierze.

Psalm responsoryjny

Ps 145

Psalm (Ps 145 (144), 2-3. 4-5. 10-11 (R.: por. 1c))

Będę wysławiał imię Twe na wieki

Każdego dnia będę błogosławił Ciebie *
i na wieki wysławiał Twoje imię.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, *
a wielkość Jego niezgłębiona.

Będę wysławiał imię Twe na wieki

Pokolenie pokoleniu głosi Twoje dzieła *
i zwiastuje Twe potężne czyny.
Głoszą wspaniałą chwałę Twego majestatu *
i rozpowiadają Twoje cuda.

Będę wysławiał imię Twe na wieki

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Będę wysławiał imię Twe na wieki

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mk 9,7

Alleluja, alleluja, alleluja

Otwarło się niebo i zabrzmiał głos ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 9, 2-13

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni.

I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!» I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy „powstać z martwych”.

I pytali Go: «Czemu uczeni w Piśmie twierdzą, że wpierw musi przyjść Eliasz?»

A On im rzekł: «Istotnie, Eliasz przyjdzie najpierw i wszystko naprawi. Ale jak jest napisane o Synu Człowieczym? Ma On wiele cierpieć i być wzgardzony. Otóż mówię wam: Eliasz już przyszedł i postąpili z nim tak, jak chcieli, jak o nim jest napisane».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Moc wiary

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Moc wiary

Każde wspomnienie męczennika jest dla nas ważnym pytaniem na naszej drodze wiary. To pytanie o to, co znaczy tak naprawdę wierzyć? Przecież jeśli nasza wiara oznacza przyjęcie za prawdę tego wszystkiego, czego się spodziewamy, to jak mają się do tego nasze wątpliwości? Dlaczego już nawet nie w chwili próby, zagrożenia życia czy prześladowań, ale w chwili zwykłej pokusy, która stara się nas odciągnąć od tego, co wieczne i skierować ku temu, co doczesne, nie zachowujemy się jak ludzie wierzący, ale idziemy za tym, co doczesne, przemijające, nieporównanie bardziej błahe i marne?
Wiara męczenników pokazuje, że oni z całą pewnością wierzyli, spodziewali się spełnienia się obietnicy Boga, skoro nawet wizja doczesnych cierpień i prześladowań nie była w stanie odwieźć ich od trwania w tej nadziei, którą daje nasza wiara. Jezus stojąc przed Piłatem zapewniał, że Jego królestwo nie jest z tego świata, bo gdyby tak było, to Jego słudzy bili by się, aby przypadkiem nie został wydany. Jest w nas ludziach coś przedziwnego, że zamiast wyczekiwać prawdziwych wartości, zamiast ufać bezgranicznie Bogu, wiele razy ulegamy światowym marnościom i wybieramy chwile mirażu, swoistą światową fatamorganę, zamiast prawdziwych dóbr, które oczekują na nas w niebie.
Uczniowie Zbawiciela widzieli Jego cuda. Doświadczyli wizji na górze Tabor, a mimo to w chwili próby zwątpili. Krzyż stał się próbą, której nie podołali. Dlatego też Zbawiciel tak wiele razy na kartach Ewangelii zarzuca współczesnym Sobie brak wiary. Co ciekawe w tym samym czasie docenia wiarę wielu pogan, którzy oprosili Go o łaskę i zostali wysłuchani. Stąd też i dla nas jest nadzieja, która zawiera się w słowach: „błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Trwać w wierze, to coś zupełnie innego, niż tylko przyznawać się do przynależności do Kościoła czy też deklarować wiarę, że „coś tam chyba jest”. Wiara, to przepis na życie, to światło, które oświeca nasze doczesne drogi, prowadząc nas na spotkanie w wieczności. Jeśli chcemy postępować inaczej, tkwimy w mrokach i nie rozumiemy, co Jezus chce nam powiedzieć, wzywając nas, abyśmy mieli wiarę.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy naprawdę wierzę?