kwietnia

wtorek

Dzień Powszedni albo wspomnienie Św. Franciszka z Pauli, pustelnika

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Ez 47, 1-9. 12

Psalm responsoryjny:

Ps 46

Werset przed Ewangelią:

Ps 51 (50), 12a. 14a

Ewangelia:

J 5, 1-16

Patroni:

św. Franciszek z Paoli,
św. Apphianus,
św. Teodora,
św. Abundiusz,
św. Wiktor,
św. Nicetiusz,
św. Eustazjusz,
św. Jan Paine,
bł. Dydak (Diego) Alojzy z San Vitores i Piotr Calungsod,
bł. Leopold de Gaiche,
bł. Elżbieta Vendramini,
bł. Franciszek Coll,
bł. Wilhelm Apor,
bł. Mikołaj Czarneckyj,
bł. Maria od św. Józefa {Laura} Alvarado

Liturgia na dzień 2019-04-02:

Pierwsze czytanie

Ez 47, 1-9. 12

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była zwrócona ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną, i poza murami powiódł mnie do bramy zewnętrznej, zwróconej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza.

Potem poprowadził mnie ów mąż w kierunku wschodnim; miał on w ręku pręt mierniczy, odmierzył tysiąc łokci i kazał mi przejść przez wodę; woda sięgała aż do kostek. Następnie znów odmierzył tysiąc łokci i kazał mi przejść przez wodę: sięgała aż do kolan; i znów odmierzył tysiąc łokci i kazał mi przejść: sięgała aż do bioder; i znów odmierzył jeszcze tysiąc łokci: był tam już potok, którego nie mogłem przejść, gdyż woda była za głęboka, była to woda do pływania, rzeka, której nie można było przejść. Potem rzekł do mnie: «Czy widziałeś to, synu człowieczy?» I poprowadził mnie z powrotem wzdłuż rzeki.

Gdy się odwróciłem, oto po obu stronach na brzegu rzeki znajdowało się wiele drzew. A on rzekł do mnie: «Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, a wtedy wody stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostają przy życiu: będzie tam też niezliczona ilość ryb, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione.

A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo».

Psalm responsoryjny

Ps 46

Ps 46 (45), 2-3. 5-6. 8-9 (R.: por. 8)
Pan Bóg Zastępów jest dla nas obroną

Bóg jest dla nas ucieczką i siłą, *
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia *
i góry zapadły w otchłań morza.

Pan Bóg Zastępów jest dla nas obroną

Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, *
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg w nim przebywa, a ono się nie zachwieje, *
Bóg je wspomoże o świcie.

Pan Bóg Zastępów jest dla nas obroną

Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną.
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, *
zdumiewające czyny, których dokonał na ziemi.

Pan Bóg Zastępów jest dla nas obroną

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 51 (50), 12a. 14a

Chwała Tobie, Królu wieków

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste
i przywróć mi radość Twojego zbawienia.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

J 5, 1-16

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Było święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy.

W Jerozolimie zaś jest przy Owczej Bramie sadzawka, nazwana po hebrajsku Betesda, mająca pięć krużganków. Leżało w nich mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych.

Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już dłuższy czas, rzekł do niego: «Czy chcesz wyzdrowieć?»

Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. W czasie kiedy ja dochodzę, inny wstępuje przede mną».

Rzekł do niego Jezus: «Wstań, weź swoje nosze i chodź!» Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje nosze i chodził.

Jednakże dnia tego był szabat. Rzekli więc Żydzi do uzdrowionego: «Dziś jest szabat, nie wolno ci dźwigać twoich noszy».

On im odpowiedział: «Ten, który mnie uzdrowił, rzekł do mnie: Weź swoje nosze i chodź». Pytali go więc: «Cóż to za człowiek ci powiedział: Weź i chodź?» Lecz uzdrowiony nie wiedział, kim On jest; albowiem Jezus odsunął się od tłumu, który był w tym miejscu.

Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzekł do niego: «Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło». Człowiek ów odszedł i oznajmił Żydom, że to Jezus go uzdrowił. I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, że czynił takie rzeczy w szabat.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Nie mam człowieka

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Nie mam człowieka

Uzdrowienie nad sadzawką Betesda różni się w sposób zdecydowany od innych cudów dokonanych przez Zbawiciela. Oto Jezus rozpoczyna dialog z człowiekiem, który będąc o krok od cudownego uzdrowienia, bo za inne trudno uznać pragnienie wejścia do sadzawki i doznania cudu, przez całe lata cierpi, ponieważ nie ma nikogo, kto pomógłby mu. Jezus dokonuje więc cudu w zupełnie inny sposób. Nie pomaga zejść do sadzawki, ale Swoim słowem przywraca zdrowie paralitykowi. To jednak rozjuszyło uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Przez całe lata żaden z nich nie zainteresował się tym człowiekiem, nie pomógł w tak prostej czynności, jak wejście do sadzawki, ale sam fakt uzdrowienia w szabat wywołał ich gwałtowną reakcję.
Bóg wychodzi naprzeciw człowiekowi. Tak jak wówczas, kiedy poruszenie wody w sadzawce związane ze świątynnymi rytuałami przynosiło cudowne ozdrowienie, tak jak wypowiedziane słowa Zbawiciela, które niosły nową nadzieję, tak też dziś Zbawiciel w sakramentach Kościoła niesie nam cudowne ozdrowienie duszy, przywraca nadzieję i wypełnia serca miłością.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Czas wielkiego Postu, to także czas rekolekcji, spowiedzi, umartwień i postanowień. Czas wielkopostnych nabożeństw, skupienia i modlitwy. Warto zastanowić się, czy mój bliźni, którego znam, który być może żyje tuż obok mnie nie potrzebuje pomocy i zachęty, aby doznać Bożego miłosierdzia. Być może jest to zagubiony duchowo serdeczny przyjaciel, a może sąsiadka, leżąca od lat w łóżku, której nie ma kto zapytać, czy nie zechciałaby poprosić kapłana, aby wyspowiadać się, przyjąć Ciało Pańskie i przystąpić do namaszczenia. Bóg daje nam Swoje łaski, ale my sami też musimy wykonać krok w dostrzeżeniu duchowych potrzeb bliźniego, aby mógł dostąpić oczyszczenia.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy niosę pomoc w spotkaniu ze Zbawicielem moim bliźnim?