Liturgia na dzień 2019-04-11:

Pierwsze czytanie

Rdz 17, 3-9

Czytanie z Księgi Rodzaju

Abram padł na oblicze, a Bóg tak do niego mówił:

«Oto moje przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz więc odtąd nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham, bo uczynię ciebie ojcem mnóstwa narodów. Sprawię, że będziesz niezmiernie płodny, tak że staniesz się ojcem narodów i pochodzić będą od ciebie królowie.

Przymierze moje, które zawieram pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potomstwem, będzie trwało przez pokolenia jako przymierze wieczne, abym był Bogiem twoim, a potem twego potomstwa. I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały kraj Kanaan, jako własność na wieki i będę ich Bogiem».

Potem rzekł Bóg do Abrahama: «Ty zaś, a po tobie twoje potomstwo przez wszystkie pokolenia zachowujcie przymierze ze Mną».

Psalm responsoryjny

Ps 105

Ps 105 (104), 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 8a)
Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu

Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, *
zawsze szukajcie Jego oblicza.
Pamiętajcie o cudach, które On uczynił, *
o Jego znakach, o wyrokach ust Jego.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu

Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, *
synowie Jakuba, Jego wybrańcy.
On, Pan, jest naszym Bogiem, *
Jego wyroki obejmują świat cały.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu

Na wieki pamięta o swoim przymierzu, *
obietnicy danej tysiącu pokoleń,
o przymierzu, które zawarł z Abrahamem, *
przysiędze danej Izaakowi.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 95 (94), 8a. 7d

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

J 8, 51-59

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do Żydów: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki».

Rzekli do Niego Żydzi: «Teraz wiemy, że jesteś opętany, Abraham umarł, i prorocy – a Ty mówisz: „Jeśli ktoś zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wieki”. Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Abrahama, który przecież umarł? I prorocy pomarli. Kimże Ty siebie czynisz?»

Odpowiedział Jezus: «Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, co otacza Mnie chwałą, o którym wy mówicie: „Jest naszym Bogiem”. Lecz wy Go nie poznaliście. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy kłamcą. Ale Ja Go znam i słowo Jego zachowuję. Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał go i ucieszył się».

Na to rzekli do Niego Żydzi: «Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?»

Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, Ja jestem».

Porwali więc kamienie, aby rzucić w Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Od Abrahama do Zbawiciela

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Od Abrahama do Zbawiciela

Bóg pragnąc ocalenia człowieka zwraca się do nas jak do przyjaciół. Wychodzi naprzeciw słabemu człowiekowi i jak miłosierny Ojciec z przypowieści o Synu Marnotrawnym przyjmuje nas i jedna ze sobą. Kiedy człowiek popadł w grzech, Bóg nie pozostawi nas samymi sobie. Nie tylko obiecał, że zło kiedyś zostanie ostatecznie pokonane, ale zaczął przygotowywać ludzkość na tę chwilę. Przymierza, począwszy od Noego, poprzez Abrahama i Mojżesza miały doprowadzić ostatecznie do tego najważniejszego – dokonanego w ciele i krwi Zbawiciela.
Od wieków zawsze konkretne potrzeby, doświadczenia życiowe i dramaty skłaniały człowieka do wznoszenia wzroku ku niebu i poszukiwaniu pomocy u Boga. Bóg nigdy nie odmawiał. Przymierze z Abrahamem ukazuje jedną z najgłębszych i najbardziej ludzkich potrzeb. Potrzebę posiadania potomstwa. Bóg zawiera z Abrahamem przymierze i obiecuje, że jego potomstwo będzie liczne jak piasek na dnie morza i jak gwiazdy na niebie. Trzeba jednak, aby Abraham i jego potomstwo zachowywali przymierze.
Doskonale wiemy, że słaby i grzeszny człowiek wiele razy łamał i odchodził od przymierzy zawieranych z Bogiem. Bóg mimo to posłał na świat Zbawiciela. Zawarł z nami w Chrystusie Nowe i wieczne przymierze. Dał nam nie tylko obietnicę potomstwa i Ziemię Obiecaną, ale otworzył nam bramy do Nowej Ziemi Obiecanej, która nigdy nie przeminie i powołał nas do szczęścia, które nigdy się nie skończy.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Przymierze w Chrystusie dokonało się na Golgocie. Zostaliśmy wyzwoleni z niewoli grzechu i na nowo staliśmy się dziećmi Bożymi. Trzeba nam o tym pamiętać, zwłaszcza, kiedy zwracamy się do Boga ze sprawami o wiele mniejszej wagi. Jesteśmy zaproszeni do wiecznej szczęśliwości z Bogiem. Nie zmarnujmy tego.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam o powołaniu do świętości?