16
kwietnia
wtorek
Wielki Tydzień
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Iz 49, 1-6
Psalm responsoryjny:
Ps 71
Ewangelia:
J 13, 21-33. 36-38

Patroni:

  • św. Leonides i 7 towarz.,
  • św. Optat i 17 towarz.,
  • św. Engracja,
  • św. Gajusz i Krescens,
  • św. Turybiusz,
  • św. Fructuosus,
  • św. Magnus,
  • św. Drogo,
  • św. Contard,
  • św. Benedykt Józef Labre,
  • bł. Piotr Delépine, Jan Ménard i 24 towarz. ,
  • św. Maria Bernardeta Soubirous

Liturgia na dzień 2019-04-16:

Pierwsze czytanie

Iz 49, 1-6
Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Wyspy, posłuchajcie Mnie! Ludy najdalsze, uważajcie! Powołał Mnie Pan już z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię. Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył. Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną, utaił mnie w swoim kołczanie. I rzekł mi: «Tyś Sługą moim, w tobie się rozsławię».

Ja zaś mówiłem: «Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły. Lecz moje prawo jest u Pana i moja nagroda u Boga mego. Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą».

A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela.

I rzekł mi: «To zbyt mało, iż jesteś mi sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela. Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi».

Psalm responsoryjny

Ps 71
Psalm (Ps 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15 i 17 (R.: por. 15a))

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

W Tobie, Panie, ucieczka moja, *
niech wstydu nie zaznam na wieki.
Wyzwól mnie i ratuj w Twej sprawiedliwości, *
nakłoń ku mnie swe ucho i ześlij ocalenie.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Bądź dla mnie skałą schronienia *
i zamkiem warownym, aby mnie ocalić,
bo Ty jesteś moją opoką i twierdzą. *
Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Bo Ty, mój Boże, jesteś moją nadzieją, *
Panie, Tobie ufam od młodości.
Ty byłeś moją podporą od dnia narodzin, *
od łona matki moim opiekunem.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość †
i przez cały dzień Twoją pomoc, *
bo nawet nie znam jej miary.
Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości *
i do tej chwili głoszę Twoje cuda.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Chwała Tobie, Królu wieków

Witaj, nasz Królu, posłuszny woli Ojca,
jak cichego baranka na zabicie zaprowadzono Ciebie na ukrzyżowanie.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

J 13, 21-33. 36-38
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie wieczerzy z uczniami Jezus wzruszył się do głębi i tak oświadczył: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie wyda». Spoglądali uczniowie jeden na drugiego, niepewni, o kim mówi.

Jeden z Jego uczniów – ten, którego Jezus miłował – spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: «Kto to jest? O kim mówi?» Ten, oparłszy się zaraz na piersi Jezusa, rzekł do Niego: «Panie, któż to jest?»

Jezus odparł: «To ten, dla którego umoczę kawałek chleba i podam mu». Umoczywszy więc kawałek chleba, wziął i podał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty. A po spożyciu kawałka chleba wstąpił w niego Szatan.

Jezus zaś rzekł do niego: «Co masz uczynić, czyń prędzej! » Nikt jednak z biesiadników nie rozumiał, dlaczego mu to powiedział. Ponieważ Judasz miał pieczę nad trzosem, niektórzy sądzili, że Jezus powiedział do niego: «Zakup, czego nam potrzeba na święto», albo żeby dał coś ubogim. On więc po spożyciu kawałka chleba zaraz wyszedł. A była noc.

Po jego wyjściu rzekł Jezus: «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.

Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale – jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię – dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie».

Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, dokąd idziesz?»

Odpowiedział Mu Jezus: «Dokąd Ja idę, ty teraz za Mną pójść nie możesz, ale później pójdziesz».

Powiedział Mu Piotr: «Panie, dlaczego teraz nie mogę pójść za Tobą? Życie moje oddam za Ciebie».

Odpowiedział Jezus: «Życie swoje oddasz za Mnie? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Kogut nie zapieje, aż ty trzy razy się Mnie wyprzesz».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zdrada Judasza

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zdrada Judasza

Zdrada Judasza jest jednym z największych dramatów, jaki dokonuje się w historii zbawienia. Jest też najsurowiej oceniona przez samego Zbawiciela. O nikim innym przecież nie powiedział odnosząc się do konkretnej osoby, że lepiej byłoby temu człowiekowi, żeby się na świat nie narodził. Tymczasem przecież Judasz nie wziął się znikąd. Został tak jak inni uczniowie powołany przez samego Zbawiciela. Co więcej, należy domniemać, że albo z woli samego Mistrza, albo z ustaleń uczniów miał pieczę nad trzosem. Jak wynika z Ewangelii, nie tylko troszczył się o potrzeby Dwunastu i Jezusa, ale jego zadaniem było też udzielanie jałmużny ubogim. Wczorajszy fragment Ewangelii jest dobitnym przykładem tego, że miłość, czy raczej troska o biednych wcale jeszcze nie świadczy ani o wierze ani o duchowości ani też o świętości człowieka.
Postać Judasza jest tym bardziej dramatyczna, że choć Judasz nie był jedynym, który tak mocno zawiódł tego wieczoru, to jako jedyny nie doczekał momentu Zmartwychwstania. Ulegając pokusie samosądu nad sobą, odebrał sobie definitywnie szansę na ukorzenie się przed Zbawicielem, na oprzecie żalu, który nie kończy się potępieniem, ale ocaleniem. Taka jest właśnie różnica pomiędzy człowiekiem, który sam zdaje się na siebie, czy w miłosierdziu czy sprawiedliwości od człowieka, który żyje miłosierdziem Boga, doświadcza miłosierdzia Boga i dzieli się miłosierdziem Boga.
My ludzie XXI wieku uwierzyliśmy bardziej we własne siły i moc własnego rozumu, niż budowniczowie wieży Babel. Tyle razy w historii budowaliśmy imperia i systemy, które miały przynieść niebo na ziemi, a kończyły się wizją piekła i nicości.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Wielki Tydzień jest okazją, aby raz jeszcze przypomnieć sobie, że zbawienie pochodzi od Boga. To dzięki Jezusowi nasze jakiekolwiek dobre czyny nabierają mocy zbawczej a nasze złe czyny zanurzone w męce Zbawiciela tracą moc potępienia. Tolerancja, dobroczynność, racjonalizm rozumiane jako alternatywa dla nadziei, miłości i wiary stają się dziś przyczyną upadku wielu, stają się drogą Judasza która kończy się dramatem.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy ufam zbawczej miłości Boga?